โรคใจสลาย 77

สัปดาห์ต่อมา…

               เสียงเคาะประตูที่ดังเป็นจังหวะทำให้คนที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงหน้าหวานของคนที่หลับใหลยังคลอเคลียกับที่นอนนุ่มของตัวเองคล้ายเกียจคร้าน เพราะงานเปิดตัวเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ที่รับผิดชอบใกล้ถึงวันเปิดตัวแล้ว ตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมางานของเธอจึงยุ่งจนแทบไม่มีเวลาได้พักผ่อน

วันนี้เป็นวันหยุดแรกที่เธอจะได้นอนหลับพักผ่อนให้เต็มตา แต่ดูเหมือนความตั้งใจของพลอยชมพูจะสูญสลายหายไปในพริบตา เมื่อเสียงเคาะประตูห้องและเสียงเห่าของเจ้าพายุยังคงดังสลับกันไปมาไม่ยอมหยุด จนสุดท้ายคนที่ต้องการพักผ่อนก็จำเป็นต้องลุกจากที่นอนอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“พายุเงียบเดี๋ยวนี้นะ ฉันรำคาญ!” พลอยชมพูเอ็ดเสียงดังในทันทีที่เปิดประตูออกมา ก่อนจะหันมาเอ่ยกับมารุตอย่างไม่สบอารมณ์นักตามประสาคนเพิ่งตื่น “วันนี้วันเสาร์ พี่ลมมีอะไรแต่เช้าคะ? ยังไม่เจ็ดโมงเลยนะ”

“ไปอาบน้ำแต่งตัว” มารุตบอกเรียบๆพลางจ้องมองคนที่เพิ่งตื่นนอนอย่างพินิจพิจารณา

ดวงหน้าหวานใสที่ปราศจากเครื่องสำอางยังคงงัวเงียเหมือนเด็กที่ถูกพ่อแม่บังคับให้ตื่นไปโรงเรียน เรือนผมยาวสลวยสีดำขลับที่มักเรียบสวยเสมอกลับดูยุ่งเหยิงและชี้ฟูไร้ทิศทาง แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นมารุตก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ว่าความงามที่มีติดตัวมาของคนตรงหน้าไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันพลอยชมพูในตอนนี้กลับดูมีเสน่ห์น่าดึงดูดมากกว่าเวลาปกติเสียอีก

“จะไปไหนคะ? วันนี้วันหยุดนะ” เธอบ่นพึมพำ พลางบิดขี้เกียจไปมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“ผมให้สิบห้านาที เตรียมเสื้อผ้าไปเปลี่ยนด้วยนะเพราะต้องค้างคืนนึง”

“เราจะไปเที่ยวกันเหรอคะ! ไปเที่ยวที่ไหน?” คนที่งัวเงียจนถึงเมื่อครู่ร้องถามด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมหวานที่ดูง่วงงุนสว่างใสและเต็มไปด้วยประกายในทันที

“เดี๋ยวก็รู้เอง แต่ถ้าคุณยังไม่ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ผมจะทิ้งคุณให้เฝ้าบ้านคนเดียว” คนถูกถามบอกเสียงเข้ม ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างพอใจ เมื่อเห็นคนที่ดูงัวเงียและหงุดหงิดจนถึงเมื่อครู่ระบายยิ้มกว้าง แล้ววิ่งหายลับกลับเข้าไปในห้องของตัวเองทันที

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง...” หลังจากที่ถูกพลอยชมพูเอ็ดเจ้าพายุก็เงียบเสียงลงอย่างรู้ภาษา แต่พอประตูห้องของเจ้านายสาวถูกปิดลงมันก็หันมาเห่าใส่มารุตทันที

“แกจะเห่าใส่ฉัน ทุกครั้งที่เข้าใกล้เจ้าของแกเกินหนึ่งเมตรจริงๆสินะ? ไอ้หมาทรยศ” มารุตบอกอย่างอ่อนใจหลังจากที่สังเกตอยู่นาน เขาก็พบว่าเจ้าพายุจะเห่าและขู่ทุกครั้ง หากเขาเข้าใกล้พลอยชมพูเกินกว่าหนึ่งเมตร ขนาดเข้าใกล้ประตูห้องนอนของหญิงสาวมันก็ยังเห่าใส่เขาไม่ยอมหยุด

“โฮ่ง โฮ่ง....” มันส่งเสียงตอบทันที พร้อมแยกเขี้ยวเล็กๆใส่มารุตแล้วส่งเสียงขู่

“ไอ้หมานิสัยไม่ดี...ไอ้หมาเลือกนาย” มารุตค่อนขอดอย่างหงุดหงิดกับลูกหมาตัวเล็กที่ตนเองนำมา ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นกว้างอย่างเสียมิได้ ส่วนเจ้าพายุก็นอนขดตัวอยู่หน้าประตูห้องนอนของพลอยชมพูเช่นเดิมเหมือนที่มันทำเป็นประจำตั้งแต่นำมาเลี้ยง