ไม่ทันคิด หรือไม่ทันคิด...30

“พลอยชมพู ทำไมถึงดื้อขนาดนี้?” มารุตบอกแกมตำหนิ

“เปลี่ยนจากคำบ่นเป็นให้กำลังใจแทนได้ไหมคะ แบบนั้นดีกว่าเยอะ” พลอยชมพูระบายยิ้มสดใส ก่อนจะเอ่ยเสียงขึ้นจมูกอย่างน่าเอ็นดู

“...เห็นสีที่แตกต่างกันของที่จับใช่ไหม” มารุตบอกเรียบๆคล้ายไม่ใส่ใจคำพูดของคนตรงหน้า เมื่อเห็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบพยักหน้ารับ จึงเอ่ยต่อ “ให้ปีนตามสีที่มีห้ามเปลี่ยนไปมา”

“ถ้าเกิดปีนๆไป แล้วตรงหน้าไม่มีสีเดียวกันละคะ” ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบถามเสียงหวาน ไม่นึกใส่ใจกับท่าทีหมางเมินของคนตรงหน้า

“ถ้าปีนตามสีตั้งแต่แรก มันก็ต้องมีอยู่แล้ว” มารุตบอกอย่างเหนื่อยหน่าย

สำหรับคนที่ปีนหน้าผาจำลองอยู่เป็นประจำอย่างเขา ย่อมรู้ดีกว่าคนที่ยังไม่เคยสัมผัสเป็นไหนๆ แม้ในความเป็นจริงแล้วจะสามารถปีนอย่างไรก็ได้ตามความพอใจของผู้ปีน  แต่สำหรับมือใหม่แล้ว การปีนตามสีที่กำหนด จะให้ความปลอดภัยและลดระดับความยากของหน้าผาจำลองได้ แต่หากจะต้องอธิบายยืดยาวก็ไม่ใช่นิสัยของเขา

“งั้นพี่ลมอยากให้พลอยปีนสีอะไรดีคะ ก้อนหินปลอมๆพวกนั้นมีตั้งเจ็ดแปดสี” เมื่อกวาดสายตามองหน้าผาประดิษฐ์ที่สูงกว่าสิบเมตรและก้อนหินหลากที่ชวนลายตา คนไม่คุ้นชินกับการออกกำลังก็เอ่ยถามอีกครั้ง

“สีเขียว” คนถูกถามเอ่ยตอบหลังจากนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยอมปล่อยเชือกเส้นยาวที่เหนี่ยวรั้งคนตรงหน้าไว้อย่างไม่เต็มใจนัก

“อือหื้อ! สีเขียวด้วย” พลอยชมพูรับคำก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา อดนึกถึงสร้อยข้อมือเส้นงามที่ตนออกแบบไว้ไม่ได้

พลอยสีเขียวที่ถูกประดับบนตัวสร้อยที่เธอสั่งทำพิเศษขึ้นมาสำหรับชายหนุ่มตรงหน้า เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสได้มอบให้...สีเขียว คงเป็นสีที่มารุตชอบและมันก็ยังคงเป็นสีที่เธอคิดเสมอว่าเหมาะกับชายหนุ่มที่สุด

“ถ้าไม่ชอบ ก็ปีนสีชมพูแทนแล้วกัน” มารุตว่า พลางนำพาร่างสูงของตนเองออกจากจุดเริ่มต้นของปีนหน้าผาจำลองทันที

“เพราะแบบนี้แน่ๆ พลอยถึงปล่อยพี่ไปไม่ได้” พลอยชมพูบอกกลั้วหัวเราะ คำสั้นๆที่ทำให้หัวใจคนฟังพองโตอย่างประหลาด

ถ้าจะมีใครสักคนที่ทำให้ผู้หญิงร้ายๆอย่างเธอมีกำลังใจขึ้นมาได้...ก็คงเป็นผู้ชายคนนี้เท่านั้น