ไม่ทันคิด หรือไม่ทันคิด...35

อาการที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากหัวใจทำงานผิดปกติซะทีเดียว ส่วนหนึ่งมันเกิดจากจิตใจแต่ส่งผลกระทบโดยตรงต่อระบบการทำงานของร่างกาย  การปล่อยให้คนที่หัวใจอ่อนแอเป็นทุนเดิมอยู่แล้วออกกำลังกายหนักๆ ก็เท่ากับว่าเราเปิดโอกาสให้หัวใจที่อ่อนแอทำงานหนักขึ้น และพอมีอะไรบางอย่างที่ส่งผลโดยตรงมากระทบ หัวใจก็เลยรับไม่ไหว

มารุตถอนใจหนักๆเมื่อนึกถึงคำพูดของนายแพทย์หนุ่มที่เป็นน้อยชายแท้ๆด้วยความรู้สึกผิด เขานั่งมองร่างบอบบางที่ยังหลับสนิทอยู่เตียงผู้ป่วยด้วยความรู้สึกหนักใจ ถ้าจะให้ว่ากันตามจริง เขากำลังทบทวนถึงเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นระหว่างตัวเองและคนที่ยังไม่ฟื้นคืนสติกลับมาคงจะถูกต้องกว่า ชายหนุ่มละสายตาจากร่างที่หลับใหลแล้วหันเหไปสนใจเพื่อนร่วมห้องอีกคนที่นั่งอยู่ไม่ห่าง และดูเหมือนอีกฝ่ายก็คงสัมผัสได้ว่ากำลังถูกจับจ้องอยู่

“หายหงอยแล้วเหรอคะ? พิงค์นึกว่าพี่ลมจะหูลู่หางตกไปจนกว่าพี่พลอยจะฟื้น” กะรัตที่เพิ่งเข้ามาผลัดเวรเฝ้าคนเจ็บเมื่อช่วงเช้ามืดแทนนายแพทย์พิรุณที่ติดเคสผ่าตัดเอ่ยเสียงหวาน

“ไม่ใช่หมา” มารุตแหวเสียงขุ่น ไม่เข้าใจว่าเหตุใดน้องสาวแท้ๆของคนที่ยังนอนไม่ได้สติตั้งแต่เมื่อเย็นวานจึงดูสดใสไร้กังวลถึงเพียงนี้ ทั้งที่ตัวเขาที่นั่งเฝ้าอยู่ด้วยกันกลับรู้สึกเหมือนมีภูเขาลูกย่อมๆกดทับจนอึดอัดไปหมด

“เดี๋ยวก็ฟื้นค่ะ อย่าซีเรียสขนาดนั้น” คนรู้ทันบอกเรียบๆ ก่อนจะหยิบแฟ้มงานที่ถือติดมือมาเมื่อเช้าขึ้นอ่านต่อ ราวกับหมดความสนใจในสิ่งรอบกาย

“ฉันไม่ได้ชินกับการนั่งเฝ้าคนเจ็บเป็นวันๆแบบนี้ไหม มันหดหู่” คนรู้สึกหดหู่บอกเสียงหงุดหงิด

“เดี๋ยวก็ชิน แต่ถ้าไม่อยากชินก็รับข้อเสนอของคุณพ่อสิค่ะ หกเดือนเองนะ แค่แปปๆไม่ทันรู้สึกหรอก” กะรัตตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ถ้าฉันรับข้อเสนอ จะรู้ได้ยังไงว่าสุดท้ายจะไม่จบลงแบบตอนนี้ หรือจะไม่จบลงที่ห้องดับจิต”

กะรัตละสายตาจากเอกสารที่จดจ่ออยู่เมื่อครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคมกล้าของรุ่นพี่คนสนิทแล้วเอ่ยสิ่งที่คิดทันที

“อย่าประเมินตัวเองสูงไปค่ะ พี่สาวของพิงค์ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น และพี่ลมก็น่าจะรู้เรื่องนั้นดีกว่าใคร”

“แกคิดว่า พี่ควรทำตามที่คุณลุงเสนอ?”

“เมื่อไม่คิดจะรักกันก็ไม่ควรเห็นแก่ตัว เพราะพี่จะกลายเป็นแค่ผู้ชายชั่วๆทันที เข้าใจนะคะ”

“ไอ้พิงค์! แกไม่ได้กำลังด่าฉันอยู่ใช่ไหม”

“ก็ขึ้นอยู่กับคำตอบของพี่ค่ะ คุณรุ่นพี่ที่เคารพ” กะรัตเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะเก็บเอกสารใส่ในกระเป๋าถือคู่ใจแล้วลุกออกไปทันทีท่ามกลางความงุนงงของคู่สนทนา

“แกจะไปไหนเนี่ย พี่สาวแกยังไม่ฟื้นเลยนะ” มารุตเอ่ยถามเสียงขุ่น

“ไปประชุมค่ะ คุณพ่อไปมาเลเซียกลับพรุ่งนี้ ส่วนคุณแม่ไปกระบี่กลับพรุ่งนี้เหมือนกัน เพราะงั้นประชุมประจำปีของบริษัทคุณพ่อวันนี้ พิงค์ต้องรับผิดชอบแทน” คนงานยุ่งแจกแจง

ความจริงแล้วงานมากมายจะไม่สร้างความลำบากให้เธอมากขนาดนี้ หากพลอยชมพูสามารถก้าวขึ้นเป็นประธานของพลอยชมพูจิวเอลรีได้ด้วยตนเอง ไม่ใช่ให้น้องสาวอย่างเธอเหยียบเรือสองแคมทำงานควบสองบริษัทเช่นนี้  และหากไม่มีเพทายผู้เป็นคู่ชีวิตที่แสนเก่งกาจ กะรัตยังนึกสงสัยอยู่ว่า งานมายของสองบริษัทที่กำลังเติบโตอยู่ตอนนี้คงทับเธอและลูกในท้องตายไปแล้วแน่ๆ

“แล้วพี่สาวแกละ”

“เฝ้าไปสิค่ะ! อีกอย่างพี่พลอยคงดีใจมากกว่าที่เห็นพี่ลมอยู่เฝ้า แต่ถ้าไม่ไหวก็เรียกพยาบาลนะคะ” ว่าจบร่างระหงก็หยิบกระเป๋าใบเดิมที่วางลงขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะก้าวเดินออกไปโดยไม่คิดจะใส่ใจสายตาตำหนิของรุ่นพี่คนสนิท

“พิงค์” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งมารุตก็เอ่ยขึ้น

“คะ?” คนที่กำลังจะเปิดประตูออกไปชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าคมคายของคนที่เอ่ยเรียก

“ฝากบอกคุณลุงด้วย ว่าพี่ตกลงตามข้อเสนอของท่าน”