ข้อตกลงระหว่างเรา 36

ดวงตากลมหวานแสนสวยกระพริบขึ้นลงช้าๆ เพื่อขับไล่ความรู้สึกหนักๆที่ยังปกคลุมทั่วทั้งร่างไปจนถึงเปลือกตาของตนเอง ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อรับรู้สิ่งรอบกาย กลิ่นยาอ่อนๆที่ลอยมาแตะจมูกทำให้เจ้าของดวงหน้าหวานชักสีหน้าทันที เพราะรับรู้ได้ด้วยความเคยชินว่าตนเองอยู่ในสถานที่ใด ก่อนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบจะพยายามพยุงตัวเองขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก เพราะความปวดร้าวไปทั้งร่างกายที่เกิดจากการหักโหมออกกำลังกายเกินความจำเป็น

 ทันทีที่พลอยชมพูลุกขึ้นนั่งได้สำเร็จ มือนุ่มนิ่มบอบบางก็คว้าแจกันดอกไม้ที่จัดช่อด้วยกุหลาบสีขาวจนเต็มแจกันไว้อย่างสวยงามขึ้นมา หมายจะขว้างมันทิ้งไปเพื่อระบายอารมณ์เช่นทุกครั้ง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงทุ้มของใครอีกคนดังขัดจังหวะเสียก่อน

“อย่าขว้างลงฟื้นเชียว! ผมอุตส่าห์ซื้อมาให้” มารุตเอ็ดเสียงเข้มทั้งที่มือหนายังคงขยับร่างแบบ และสายตายังคงจับจ้องแบบสเกตช์ในมือ เพื่อแก้ไขความผิดพลาดบางอย่างในแบบร่างตรงหน้าด้วยความมีสมาธิ

“พี่ลม? มาตั้งแต่เมื่อไรคะ” พลอยชมพูเอ่ยถามเสียงแหบแห้ง ก่อนจะดึงรั้งแจกันที่บรรจุดอกกุหลาบขาวที่ตนเองเกือบเหวี่ยงทิ้งไปขึ้นแนบอก

“เมื่อคืน...ฟื้นก็ดีแล้ว” มารุตตอบตามความจริง ก่อนจะเดินไปกดปุ่มฉุกเฉินเพื่อเรียกหมอและพยาบาล แล้วหันไปหยิบน้ำส่งให้คนเจ็บที่นั่งมองตาปริบๆ

“รู้ได้ยังไงคะ ว่าพลอยหิวน้ำ” คนเจ็บระบายยิ้มสดใส ก่อนจะรับแก้วน้ำด้วยมือข้างเดียวขึ้นจิบ เพราะมืออีกข้างยังกอดแจกันดอกไม้อย่างหวงแหน

คนถูกถามไม่ตอบสิ่งใด ทำเพียงแต่รับแก้วน้ำที่ดื่มเสร็จแล้วจากคนตรงหน้าไปวางที่เดิม  แล้วกลับไปนั่งแก้แบบสเกตช์ต่อราวกับหมดความสนใจต่อคนเจ็บที่ยังจับจ้องมาหาตนเองไม่วางตา

“พลอย! เป็นยังไงบ้าง” เสียงตื่นเต้นระคนกังวลของนายแพทย์พิรุณที่ดังมาพร้อมๆกับประตูที่ถูกเปิดออก สามารถเรียกความสนใจจากคนในห้องได้ในทันที

มารุตเหลียวมองน้องชายที่อยู่ในสภาพอิดโรยไม่น้อยเพราะการอยู่เฝ้าพลอยชมพูทั้งคืน และยังต้องเข้าผ่าตัดคนไข้เคสฉุกเฉินตั้งแต่เช้ามืดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วยเงียบๆโดยไม่สนใจสายตาของนายแพทย์หนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตู หรือเสียงเรียกหวานๆที่ติดจะแหบแห้งของคนป่วยที่เอ่ยถาม

               หลังจากคนเป็นพี่ชายเดินหายออกไป นายแพทย์พิรุณก็เดินมานั่งที่ขอบเตียงข้างคนเจ็บที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ทันที ก่อนจะต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นแจกันบรรจุกุหลาบขาวที่เจ้าตัวกอดแน่นไม่ยอมปล่อย นายแพทย์หนุ่มถอนใจเบาๆ พลางดึงมือนุ่มนิ่มข้างที่ว่างขึ้นมากุมไว้หลวมๆอย่างอ่อนโยน

“วางแจกันก่อนไหม มันหนักนะ” นายแพทย์หนุ่มเอ่ยสิ่งที่คิดทันที

“ไม่เอาหรอก ขอกอดให้ชื่นใจก่อนนะ พี่ลมไม่เคยซื้ออะไรให้พลอยเลย นี่เป็นดอกไม้ช่อแรก” พลอยชมพูกระชับมือนายแพทย์หนุ่มเบาๆพร้อมร้องบอกอย่างตื่นเต้นไม่น้อย ใครจะคิดว่าการต้องนอนโรงพยาบาลที่ตนเองแสนเกลียดจะมีข้อดีอยู่บ้างเช่นกัน

“แต่พลอยแพ้เกสรกุหลาบนะ จะกอดมันไปเพื่ออะไร...ถ้ามันรังแต่จะทำร้ายตัวเรา” นายแพทย์หนุ่มบอกอย่างอ่อนใจระคนเจ็บช้ำ ที่เห็นคนตรงหน้าทำร้ายตัวเองซ้ำๆเช่นนี้เสมอ

“เรน...ขอพลอยลองทำในสิ่งที่อยากทำเถอะนะ ถ้ามันไม่ไหวจริงๆพลอยสัญญาว่าพลอยจะหยุด” พลอยชมพูบอกเสียงอ่อน ไม่รู้ว่าคำตอบที่ตนเองให้หมายถึงสิ่งใดกันแน่...กุหลาบในมือ หรือ คนที่มอบมันให้แก่เธอ