2.ก้างขวางคอ

อิ่นชางหมิงเดินไปนั่งลงตรงข้ามกับกู้ซูเหยียน ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นราวกับไม่อยากจะมองหน้าคู่หมั้นของตนนิดนัก

"ท่านพ่อของข้าเอ่ยถามถึงเรื่องการหมั้นหมายของเรา.." 

เขาเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพื่อทำลายความเงียบงัน

กู้ซูเหยียนเองก็ไม่ได้ปรายตามองหน้าเขาเช่นเดียวกัน มือเรียวรินน้ำชาลงจอกแล้วยกขึ้นมาจิบด้วยท่วงท่าแสนสง่างาม 

"เรื่องนั้นข้าไม่รีบร้อน อีกทั้งสัญญาหมั้นหมายนั่นก็มีมาตั้งแต่ขังยังเด็ก ข้าจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าเคยมีมันอยู่"

บรรยากาศรอบตัวของคนทั้งสองช่างดูอึดอัดและไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก และในจังหวะนั้นเอง..

"แฮ่ก..แฮ่ก.."

ไป๋ลั่วเฟยที่กึ่งลากกึ่งจูงเจียงฉู่หรานก็พุ่งพรวดเข้ามาในศาลาริมน้ำ นางแทรกตัวทรุดนั่งลงตรงกลางระหว่างคนทั้งสองอย่างหน้าตาเฉย ใบหน้างามแดงระเรื่อจากการรีบร้อนวิ่งมา ลั่วเฟยหอบหายใจเข้าออกเบาๆ นางปรายตามองหน้าสหายคนสนิทสลับกับกงจื่อพระรองธงเขียวด้วยดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะลอบยิ้มกรุ้มกริ่มในใจ

บรรยากาศระหว่างพวกเขาทั้งสองคนนี่ช่างแสนหวาน เหมาะสมและคู่ควรกันยิ่งนัก หากไม่มี..อิ่นชางหมิงที่มานั่งหน้าดำคร่ำเครียดเป็นก้างขวางคอชิ้นโตอยู่ตรงนี้น่ะนะ

อิ่นชางหมิงขมวดคิ้วมุ่นเมื่อถูกขัดจังหวะ เขากดเสียงต่ำเอ่ยตำหนิ 

"คุณหนูไป๋ควรไปเรียนรู้เรื่องมารยาทมาใหม่นะ เจ้าควรจะเห็นสิว่าข้ากับคุณหนูกู้กำลังพูดคุยเรื่องสำคัญกันอยู่"

ไป๋ลั่วเฟยเบิกตากว้าง เรื่องสำคัญที่ว่านั้น..คงไม่ใช่เรื่องการหมั้นหรอกใช่ไหม!

นางรีบหันขวับไปมองหน้ากู้ซูเหยียนทันที และเมื่อเห็นท่าทีเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของสหายรัก นั่นก็คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

ไม่ได้นะโว้ย! จะให้อีตาพระเอกธงแดงผู้นี้มาพูดคุยบีบคั้นเรื่องการหมั้นหมายกับซูเหยียนผู้แสนดีไม่ได้อย่างเด็ดขาด! ต้องหาทางกันเขาออกไป!

คำถามคือ..ทำอย่างไรอิ่นชางหมิงถึงจะยอมลุกออกไปจากที่นี่พร้อมกับนางล่ะ หากกันเขาออกไปได้ ซูเหยียนและกงจื่อก็จะได้อยู่พูดคุยสานสัมพันธ์กันตามลำพังสองต่อสอง นี่ไม่ใช่ว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยหรือ

ไป๋ลั่วเฟยช้อนตามองหน้าของอิ่นชางหมิงด้วยดวงตาเปล่งประกายวิบวับ ก่อนที่นางจะแย้มยิ้มหวานหยดย้อยออกมา

"ท่านโหวน้อย..ข้าขอเวลาพูดคุยกับท่านตามลำพัง..สักประเดี๋ยวได้หรือไม่เจ้าคะ"

กึก..

เมื่อได้ยินไป๋ลั่วเฟยกล่าวประโยคนั้น หางคิ้วของกู้ซูเหยียนก็กระตุกขึ้นมาในทันที นัยน์ตาที่เคยทอประกายอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์

"ลั่วเฟย..เจ้ามีเรื่องอันใดต้องพูดคุยกับท่านโหวน้อยตามลำพังอย่างนั้นหรือ" 

น้ำเสียงของกู้ซูเหยียนเย็นเยียบลงหลายส่วน

ทว่าไป๋ลั่วเฟยที่กำลังอินกับบทบาทแม่สื่อกลับไม่ทันสังเกต นางเพียงหันไปแจกยิ้มที่แสนน่ารักและงดงามจนละสายตาไม่ได้ให้สหายรัก

"เรื่องสำคัญน่ะซูเหยียน เจ้าก็อยู่ที่นี่พูดคุยเป็นเพื่อนท่านกงจื่อไปก่อนก็แล้วกันนะ" 

นางหันกลับมาทางบุรุษตรงหน้า 

"รีบลุกขึ้นสิเจ้าคะท่านโหวน้อย ท่านจะใจจืดใจดำให้ดรุณีน้อยเช่นข้าต้องเสียหน้าอย่างนั้นหรือ"

ไป๋ลั่วเฟยนั้นนับว่าเป็นสตรีที่งดงามจับตาผู้หนึ่ง อิ่นชางหมิงผู้ชื่นชอบการเด็ดดอกไม้งามและหลงใหลการชมเชยความงดงามของสตรีอยู่เป็นทุนเดิม เมื่อได้ยินถ้อยคำออดอ้อนเช่นนั้น เขาก็ลอบแสยะยิ้มมุมปาก

สตรีผู้นี้คงจะหาข้ออ้างมาสารภาพรักกับเขาอีกอย่างแน่นอน..

แต่เอาเถิด..เห็นแก่ความงดงามของนาง เขาจะยอมลดตัวลงไปเล่นสนุกด้วยสักหน่อยก็แล้วกัน เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองไปเห็นสายตาเยือกเย็นดุจมัจจุราชของกู้ซูเหยียนที่กำลังจ้องเขม็งมาที่เขาเลยแม้แต่น้อย

อิ่นชางหมิงขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะถือวิสาสะยกมือขึ้นมาโอบไหล่บอบบางของไป๋ลั่วเฟยเบาๆ 

"ได้สิคุณหนูไป๋ในเมื่อเจ้ามีเรื่องอยากจะพูดคุย เช่นนั้นข้าก็จะยินยอมรับฟัง"

ไป๋ลั่วเฟยขนลุกซู่ นางรีบย่อไหล่ลงเล็กน้อยอย่างแนบเนียน เพื่อให้หลุดพ้นจากการกอบกุมของบุรุษอันตรายผู้นี้

"เชิญทางนี้เจ้าค่ะท่านโหวน้อย..คุยกันไปก่อนนะซูเหยียน ท่านกงจื่อ!"

ไป๋ลั่วเฟยไม่ลืมที่จะหันมาขยิบตาและส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มทิ้งท้ายให้สหายรัก เพื่อเป็นการให้กำลังใจ ก่อนที่นางจะหมุนตัวเดินนำอิ่นชางหมิงออกไปจากศาลาริมน้ำ โดยหารู้ไม่ว่าพายุหึงหวงลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นเบื้องหลัง

เจียงฉู่หรานรินน้ำชาใส่ถ้วยแล้วยกขึ้นมาดื่มเพื่อดับกระหาย เขายกยิ้มขึ้นมาที่มุมปากเมื่อเห็นท่าที่อยู่ไม่สุขของกู้ซูเหยียน

"ท่านหัวเราะอันใดไม่ทราบ ข้าไม่เห็นว่าจะมีเรื่องอันใดน่าขันเลยกงจื่อ"

กู้ซูเหยียนเกลียดชายผู้นี้เสียยิ่งกว่าผู้ใด

"ข้าเพียงแค่ยกยิ้มให้กับสายลมและดอกไม้เหล่านี้เท่านั้น คุณหนูกู้นี่เป็นสตรีเช่นไรกัน มางานชมบุปผาแท้ๆแต่เจ้ากลับไม่มีความคิดที่จะชื่นชมความงามของดอกไม้ คอยแต่จะชื่นชมความงามของสหายรักเพียงอย่างเดียว เจ้านี่ช่างพิลึกคนผิดวิสัยสตรีเสียจริง"

เมื่อกล่าวจบเจียงฉู่หรานก็หัวเราะออกมาอีกครั้งด้วยความดูแคลน