Share

7.อย่ายั่วให้มาก

last update publish date: 2026-09-13 15:30:41

อิ่นชางหมิงดันแผ่นหลังบอบบางของไป๋ลั่วเฟยให้ถอยร่นไปจนชิดติดกำแพงเย็นเฉียบของห้องเก็บของ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดกักขังนางไว้ในวงแขนแข็งแกร่ง ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปาก

"ในเมื่อเจ้าอยากมองข้านัก..เช่นนั้นก็มองดูให้ชัดๆสิลั่วเฟย"

ใบหน้างามแดงซ่านขึ้นมาในทันที เพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว และเพราะท่าทีคุกคามอันแสนอันตรายของเขา

ลั่วเฟยฝืนส่งยิ้มแห้งแล้งออกมา มือเล็กยกขึ้นผลักไสแผงอกกว้างของเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ 

"ทะ..ท่านโหวน้อยน่าจะเข้าใจผิดไปแล้ว ลั่วเฟยนั้นมิได้ต้องการ.."

"แต่ข้าต้องการ!"

เขาเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงดุดันและเอาแต่ใจ 

"และเรื่องนี้เจ้าก็เป็นฝ่ายเริ่มต้นมันขึ้นมาก่อน จะไม่ทำให้เสร็จสิ้นได้อย่างไร ข้าไม่คิดยินยอมปล่อยให้มันค้างคาหรอกนะ"

นี่เขาเป็นบ้าอะไรของเขากันเนี่ย! นางแค่เรียกเขาไปคุยถ่วงเวลาไม่กี่คำเท่านั้นนะโว้ย!

ทว่ายังไม่ทันที่ลั่วเฟยจะได้เอื้อนเอ่ยคำด่าทอใดๆ อิ่นชางหมิงก็เคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกของเขาจะทาบทับลงมา

ไป๋ลั่วเฟยเบิกตากว้าง พยายามหันหน้าเพื่อหลีกหนีจุมพิตจาบจ้วงนั้น ทว่าเพราะแผ่นหลังของนางแนบชิดติดกับผนังห้องเก็บของ ทำให้นางไม่หลงเหลือพื้นที่ให้หลบหนีได้อีกต่อไป

ฝ่ามือแกร่งของท่านโหวน้อยเลื่อนขึ้นมาประคองกรอบหน้าของนางเอาไว้แน่น บังคับไม่ให้นางหันหนีไปทางอื่น ก่อนที่เขาจะบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง ปลายลิ้นร้อนชื้นแลบไล้เลียไปตามกลีบปากนุ่มอย่างอุกอาจเพื่อลิ้มรสความหอมหวาน ก่อนจะฉวยโอกาสในจังหวะที่นางเผยอปากจะประท้วง สอดแทรกเกลียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนภายในอย่างรวดเร็ว

ปลายลิ้นของเขาเกี่ยวหวัดหยอกล้ออย่างเชื่องช้าในคราแรก ราวกับกำลังปั่นหัวนางเล่น ก่อนจะเริ่มรุกรานอย่างเอาแต่ใจ เขาออกแรงดูดดึงเกลียวลิ้นของนางแรงๆจนลั่วเฟยรู้สึกเจ็บแปลบและชาหนึบไปทั้งริมฝีปาก รสจุมพิตที่เต็มไปด้วยการตักตวงและบีบบังคับทำให้สติของนางแทบจะหลุดลอย

จูบไปแล้ว..เขาทำลงไปแล้วให้ตายสิ!

ลั่วเฟยกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายในใจ จูบแรกที่แสนหวงแหนของนาง..ทำไมถึงต้องมาเสียให้อีตาพระเอกธงแดงจอมหลงตัวเองคนนี้ด้วยเนี่ย

มือหนายังคงประคองกรอบหน้างามเอาไว้มั่น ขณะที่ริมฝีปากหยักลึกยังคงตักตวงความหวานล้ำจากกลีบปากบางอย่างเอาเป็นเอาตาย แม้ว่านางจะเอาแต่ยืนตัวแข็งทื่อและไม่ยอมจูบตอบ ทว่าการตอบสนองที่แสนจะเงอะงะและไร้เดียงสานั้น กลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อน ทำให้เขายิ่งอยากจะครอบครองและบดขยี้นางให้ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้นไปอีก

เขาถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง พลางกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของนาง 

"จูบแรกสินะ.."

อิ่นชางหมิงแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ 

"ปกติแล้วข้าไม่ค่อยชอบสตรีที่ไร้ประสบการณ์เท่าไหร่นัก..เพราะเหล่าสตรีที่ยังถือครองพรหมจรรย์มักจะยึดติดกับเรื่องครั้งแรกจนน่ารำคาญ..แต่สำหรับเจ้าข้าจะยอมหยวนให้ก็แล้วกัน"

เขายกยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ 

"ลั่วเฟย..คืนนี้เจ้าต้องไปหาข้าที่หอสุรา..ในเมื่อเจ้าเป็นคนเริ่มต้น เจ้าก็ต้องรับผิดชอบและสานต่อเรื่องที่เกิดขึ้นให้เสร็จสิ้นสิ"

ไป๋ลั่วเฟยหอบเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและไม่เข้าใจ

หอสุราบ้าบออันใดกัน! นางไม่มีทางไปเหยียบสถานที่พรรค์นั้นเพื่อไปสานต่อเรื่องบัดสีกับเขาอย่างแน่นอน

ทว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ นางจำต้องหาทางเอาตัวรอดไปจากที่นี่ให้ได้เสียก่อน ท่าทางคุกคามและสายตาที่จ้องมองมา บ่งบอกชัดเจนว่าหากนางไม่ยอมตกปากรับคำ เขาก็จะไม่มีวันยินยอมปล่อยนางออกไปจากห้องเก็บของนี้แน่

"แน่นอนเจ้าค่ะท่านโหวน้อย..ข้าจะไปตามนัดหมายของท่านอย่างแน่นอน"

นางสูดลมหายใจลึก แสร้งปรับสีหน้าให้ดูอ่อนหวานไร้เดียงสา ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือหนาของเขาเอาไว้ แล้วจงใจซบใบหน้างดงามลงบนฝ่ามือกร้านนั้นอย่างออดอ้อนมารยา

"เช่นนั้น..ตอนนี้ข้าขอตัวกลับเข้าไปในงานก่อนนะเจ้าคะ" 

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม หวังจะอาศัยจังหวะนี้หลบหนีออกไปให้พ้นหน้าเขา

ทว่าอิ่นชางหมิงกลับหรี่ตามองดวงหน้าหวานล้ำนั้นด้วยแววตาที่ลึกซึ้งและดำมืดลงกว่าเดิม เขาไม่เพียงไม่ยอมปล่อยมือ แต่กลับรั้งเอวบางของนางเข้ามาแนบชิดกายยิ่งขึ้น

"คราแรกข้าก็ว่าจะยอมปล่อยเจ้ากลับไปอยู่หรอกนะ.." 

เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า นัยน์ตาคมกริบจดจ้องใบหน้าของนางอย่างหิวกระหายราวกับหมาป่าจ้องตะครุบเหยื่อ 

"แต่ทว่า..สายตาที่เจ้าใช้ช้อนมองข้าเมื่อครู่ มันช่างยั่วยวนกันเกินไปเสียแล้วสิลั่วเฟย..ใครจะไปทนไหวกัน.."

หา..นางไปยั่วยวนเขาตอนไหนไม่ทราบ อีตาพระเอกธงแดงผู้นี้หลงตัวเองเกินไปแล้ว..ถึงแม้ว่าเขาจะหล่อ ดูดี น่าหลงใหล จูบเก่ง หุ่นดีมีซิกแพค ร่ำรวย มีอำนาจแต่นิสัยแบบนี้มาเทียบไม่ได้กับพระรองธงเขียวของนางหรอก

เอายังไงดีล่ะลั่วเฟย..นางจะพาตัวเองหนีออกไปจากอิ่นชางหมิงนี่อย่างไรดี

"ท่านโหวน้อย..ข้าคิดว่าวันนี้ยังไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีเท่าไหร่นัก เพราะอย่างนั้น..ข้าจะไปหาท่านตามเวลานัดหมายอย่างแน่นอน"

 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • นางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า   10.เล่นแรง

    "เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"เสียงหวีดร้องของสตรีผู้หนึ่งที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในบริเวณลานจัดงาน ทำเอาบรรยากาศที่กำลังครึกครื้นเงียบกริบลงในพริบตา "มะ..มีคนพบท่านโหวน้อยนอนไม่ได้สติแถมยัง..เอ่อ..เปลือยกายล่อนจ้อนอยู่แถวหน้าห้องเก็บของเจ้าค่ะ!"สิ้นเสียงประกาศนั้น เสียงฮือฮาก็ดังอื้ออึงขึ้นมาทันที บรรดาคุณหนูคุณชายต่างพากันเบิกตากว้าง ยกพัดขึ้นมาปิดปากกระซิบกระซาบกันอย่างออกรสเมื่อได้ยินเช่นนั้นไป๋ลั่วเฟยก็รีบหันขวับไปมองหน้ากู้ซูเหยียนสหายรักผู้ก่อคดีทันที ทว่าใบหน้างดงามล่มเมืองนั้นกลับเรียบเฉยสนิท ร่างบอบบางเพียงแค่ยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบด้วยท่วงท่าสง่างาม ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนกหรือพิรุธใดๆทั้งสิ้น ราวกับเรื่องที่เพิ่งได้ยินเป็นเพียงสายลมพัดผ่านส่วนทางด้านเจียงฉู่หราน..กงจื่อจวนอ๋องปรายตามองดวงหน้าของลั่วเฟยสลับกับกู้ซูเหยียน ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอแล้วยกยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างรู้ทัน"ท่านโหวน้อยนี่ช่างเป็นคนประหลาดยิ่งนักนะ เหตุใดถึงไปมีรสนิยมชอบนอนเปลือยกายรับลมเย็นในงานเลี้ยงน้ำชาเช่นนี้ได้เล่า" เจียงฉู่หรานกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดตลก คล้ายจ

  • นางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า   9.เข้ากันได้ดี

    เมื่อกลับเข้ามาในบริเวณงานเลี้ยงไป๋ลั่วเฟยก็ปลีกตัวมานั่งพักที่ศาลาริมน้ำ นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับความตื่นตระหนกและปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติที่สุด ทว่ามือเรียวที่ยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบนั้นกลับยังคงสั่นสะท้านน้อยๆ"เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึเปล่าขอรับ.."น้ำเสียงทุ้มละมุนที่แสนคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของเจียงฉู่หรานที่เดินเข้ามาใกล้ มือหนายื่นผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาดที่ปักดิ้นเงินลายเมฆามาตรงหน้านาง นัยน์ตาดอกท้อของกงจื่อจวนอ๋องทอดมองมาด้วยความห่วงใย เขามองเห็นคราบน้ำตาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ตรงหางตาและรอยแดงจางๆบนดวงหน้าหวานได้อย่างชัดเจนลั่วเฟยชะงักไปเล็กน้อย นางช้อนตามองใบหน้าหล่อเหลาของเขา ก่อนจะยกยิ้มบางๆแล้วส่ายหน้าเบาๆ มือเล็กรีบยื่นไปรับผ้าเช็ดหน้าของเขามาถือเอาไว้อย่างทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่าสวรรค์! ผ้าเช็ดหน้าของเมน! จะให้นางกล้าเอามาซับน้ำตาเช็ดคราบเปื้อนได้อย่างไรกัน ของแรร์ไอเทมระดับนี้ นางต้องเอากลับไปซักแห้งใส่กรอบทอง แล้วขึ้นหิ้งบูชาเช้าเย็นถึงจะถูก"ขะ..ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านกงจื่อมากนะเจ้าคะ"ลั่วเฟยเอ่ยเสียงใส แววตาที่เคยหวาดหวั่นเมื่อครู่แปรเ

  • นางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า   8.กล้าแตะต้องงั้นหรือ

    ไป๋ลั่วเฟยส่ายหน้าเบาๆเพื่อปฏิเสธ นางเพียงแค่ออดอ้อนเขาเล็กๆน้อยๆเพื่อหวังให้เขายินยอมตายใจและปล่อยนางไปเท่านั้น แต่มีอย่างที่ไหนที่บุรุษผู้นี้ดันมากลับคำพูดหน้าตาเฉยเช่นนี้!"อีกทั้งที่นี่คือจวนสกุลหลี่..หากมีผู้ใดมาพบเข้าคงไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก" นางพยายามหาข้ออ้างมากมายเพื่อทำให้อิ่นชางหมิงล้มเลิกความตั้งใจ"ข้าไม่สนเรื่องหยุมหยิมพวกนั้นสักนิด" อิ่นชางหมิงเอ่ยเสียงพร่า ยิ่งเห็นท่าทีปฏิเสธและถอยร่นของนาง เขาก็ยิ่งอยากครอบครองนางมากยิ่งขึ้น "คิดว่าข้าโง่จนดูไม่ออกหรือไร ว่าเจ้าไม่คิดจะไปตามนัดที่หอสุราตั้งแต่แรกอยู่แล้ว..เจ้านี่มันเป็นสตรีที่ร้ายกาจมากจริงๆ"นี่เขารู้ทันได้อย่างไรกันลั่วเฟยกรีดร้องในใจ ให้ตายสิ..นางไม่ควรเอาตัวเข้ามาพัวพันกับบุรุษอันตรายอย่างเขาตั้งแต่แรกเลยจริงๆทว่ายังไม่ทันได้คิดหาทางหนี ฝ่ามือหนาก็เริ่มรุกรานล้วงเข้าไปใต้กระโปรงตัวยาวของไป๋ลั่วเฟยอย่างอุกอาจ นางเบิกตากว้างพยายามดิ้นรนและใช้มือดันแผงอกเขาออก ทว่ามืออีกข้างของอิ่นชางหมิงกลับรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของนางเอาไว้ แล้วตรึงขึ้นเหนือศีรษะแนบกับกำแพงได้อย่างง่ายดาย"อย่าขัดขืนสิลั่วเฟย..เจ้าไม่รู้หรือ

  • นางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า   7.อย่ายั่วให้มาก

    อิ่นชางหมิงดันแผ่นหลังบอบบางของไป๋ลั่วเฟยให้ถอยร่นไปจนชิดติดกำแพงเย็นเฉียบของห้องเก็บของ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดกักขังนางไว้ในวงแขนแข็งแกร่ง ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปาก"ในเมื่อเจ้าอยากมองข้านัก..เช่นนั้นก็มองดูให้ชัดๆสิลั่วเฟย"ใบหน้างามแดงซ่านขึ้นมาในทันที เพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว และเพราะท่าทีคุกคามอันแสนอันตรายของเขาลั่วเฟยฝืนส่งยิ้มแห้งแล้งออกมา มือเล็กยกขึ้นผลักไสแผงอกกว้างของเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ "ทะ..ท่านโหวน้อยน่าจะเข้าใจผิดไปแล้ว ลั่วเฟยนั้นมิได้ต้องการ..""แต่ข้าต้องการ!"เขาเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงดุดันและเอาแต่ใจ "และเรื่องนี้เจ้าก็เป็นฝ่ายเริ่มต้นมันขึ้นมาก่อน จะไม่ทำให้เสร็จสิ้นได้อย่างไร ข้าไม่คิดยินยอมปล่อยให้มันค้างคาหรอกนะ"นี่เขาเป็นบ้าอะไรของเขากันเนี่ย! นางแค่เรียกเขาไปคุยถ่วงเวลาไม่กี่คำเท่านั้นนะโว้ย!ทว่ายังไม่ทันที่ลั่วเฟยจะได้เอื้อนเอ่ยคำด่าทอใดๆ อิ่นชางหมิงก็เคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกของเขาจะทาบทับลงมาไป๋ลั่วเฟยเบิกตากว้าง พยายามหันหน้าเพื่อหลีกหนีจุมพิตจาบจ้วงนั้น ทว่าเพราะแผ่นหลังของนา

  • นางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า   6.เป็นบ้าไปแล้วเรอะ

    "ลั่วลั่ว!"เสียงเรียกอันสดใสของหลินหมิงเหยาสหายสนิทในวัยเด็กอีกคนหนึ่งของไป๋ลั่วเฟยดังแทรกขึ้นมา ไป๋ลั่วเฟยหันขวับไปตามเสียง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างแล้วโบกมือทักทายสหายรักที่ไม่ได้พบหน้ากันมาเนิ่นนาน"อาเหยา!"ไป๋ลั่วเฟยหันกลับมาหากู้ซูเหยียนและเจียงฉู่หราน นางขยิบตาให้สหายรักหนึ่งทีอย่างรู้กัน "ซูเหยียน..เจ้าคุยกับท่านกงจื่อเป็นเพื่อนไปก่อนนะ ข้าขอตัวไปหาหมิงเหยาก่อน เราไม่ได้พบหน้ากันนานแรมปีตั้งแต่ที่นางไปร่ำเรียนที่ต่างเมือง ประเดี๋ยวข้ามานะ"กล่าวจบแม่สื่อตัวน้อยที่คิดว่าตนเองทำหน้าที่ปูทางได้ดีเยี่ยมแล้ว ก็รีบหมุนตัววิ่งรี่ออกไปหาหลินหมิงเหยาทันที"อาเหยา..เจ้าสบายดีใช่หรือไม่""ข้าสบายดี คิดถึงเจ้าแทบแย่" หลินหมิงเหยารีบก้าวเข้ามาสวมกอดไป๋ลั่วเฟยเอาไว้แน่น สองสตรีที่ห่างหายกันไปนานต่างพากันส่งเสียงหัวเราะคิกคัก และเริ่มพูดคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบกันอย่างออกรสออกชาติทว่า..ทันทีที่แผ่นหลังบางของไป๋ลั่วเฟยเดินห่างออกไปจนพ้นระยะได้ยิน บรรยากาศรอบตัวของกู้ซูเหยียนและเจียงฉู่หรานที่ยืนอยู่เบื้องหลังก็พลิกตลบกลับตาลปัตร ความอบอุ่นและรอยยิ้มเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเยือกเย็นร

  • นางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า   5.ความฟินนี้มันอะไรกัน

    หนึ่งสัปดาห์ต่อมา..วันนี้มีงานเลี้ยงน้ำชาจัดขึ้นที่จวนสกุลหลี่ไป๋ลั่วเฟยตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อลุกขึ้นมาประทินโฉมและแต่งกายด้วยอาภรณ์ที่งดงามที่สุด นางจัดการส่งจดหมายนัดแนะไปหาทั้งกู้ซูเหยียนและเจียงฉู่หรานเรียบร้อยแล้ว โดยกำหนดการนัดหมายคืออีกสามวันข้างหน้าที่หอลั่วหยาง แน่นอนว่าตัวช่วยลับอย่างกำยานปลุกกำหนัดก็ถูกจัดเตรียมเอาไว้พร้อมสรรพตามเนื้อเรื่องในนิยายดูเหมือนว่าทั้งซูเหยียนและท่านกงจื่อจะเคยพบเจอกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ทั้งสองคนต่างมีความรู้สึกดีๆให้แก่กันมาเนิ่นนาน เพียงแต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากสารภาพความในใจออกไปเท่านั้นในเมื่อเป็นเช่นนั้น..นางนี่แหละที่จะขอรับบทเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ให้ทั้งสองคนได้มีโอกาสเปิดอกพูดคุยความในใจกันเสียทีจวนตระกูลเจียงเป็นถึงจวนอ๋องที่แสนจะมั่งคั่ง ถึงแม้ว่าเจียงฉู่หรานจะเป็นเพียงคุณชายรอง ไม่ใช่ซื่อจื่อผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์ แต่ทว่าด้วยนิสัยที่เป็นคนดี อบอุ่น และความร่ำรวยของจวนตระกูลเจียง ย่อมรับประกันได้ว่ากู้ซูเหยียนจะไม่มีทางพบเจอกับความลำบากใจหรือลำบากกายอย่างแน่นอนบุรุษผู้นี้แหละถึงจะเหมาะสมกับสหายของนางที่สุด ไป๋ลั่วเฟยหมายมั่นปั้นมือเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status