10.เล่นแรง

"เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

เสียงหวีดร้องของสตรีผู้หนึ่งที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในบริเวณลานจัดงาน ทำเอาบรรยากาศที่กำลังครึกครื้นเงียบกริบลงในพริบตา 

"มะ..มีคนพบท่านโหวน้อยนอนไม่ได้สติแถมยัง..เอ่อ..เปลือยกายล่อนจ้อนอยู่แถวหน้าห้องเก็บของเจ้าค่ะ!"

สิ้นเสียงประกาศนั้น เสียงฮือฮาก็ดังอื้ออึงขึ้นมาทันที บรรดาคุณหนูคุณชายต่างพากันเบิกตากว้าง ยกพัดขึ้นมาปิดปากกระซิบกระซาบกันอย่างออกรส

เมื่อได้ยินเช่นนั้นไป๋ลั่วเฟยก็รีบหันขวับไปมองหน้ากู้ซูเหยียนสหายรักผู้ก่อคดีทันที ทว่าใบหน้างดงามล่มเมืองนั้นกลับเรียบเฉยสนิท ร่างบอบบางเพียงแค่ยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบด้วยท่วงท่าสง่างาม ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนกหรือพิรุธใดๆทั้งสิ้น ราวกับเรื่องที่เพิ่งได้ยินเป็นเพียงสายลมพัดผ่าน

ส่วนทางด้านเจียงฉู่หราน..กงจื่อจวนอ๋องปรายตามองดวงหน้าของลั่วเฟยสลับกับกู้ซูเหยียน ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอแล้วยกยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างรู้ทัน

"ท่านโหวน้อยนี่ช่างเป็นคนประหลาดยิ่งนักนะ เหตุใดถึงไปมีรสนิยมชอบนอนเปลือยกายรับลมเย็นในงานเลี้ยงน้ำชาเช่นนี้ได้เล่า" 

เจียงฉู่หรานกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดตลก คล้ายจะเย้าแหย่

ทว่าไป๋ลั่วเฟยกลับไม่ได้นึกขบขันไปกับคำกล่าวนั้นด้วยเลยสักนิด จริงอยู่ที่ลึกๆแล้วนางแอบสะใจและสมน้ำหน้าบุรุษอันตรายผู้นั้นอยู่ไม่น้อย แต่หากเรื่องนี้สืบสาวราวเรื่องไปจนถึงตัวคนทำ..มันจะทำให้กู้ซูเหยียนผู้แสนดีของนางต้องเดือดร้อนในภายหลังหรือไม่นะ

ราวกับว่ากู้ซูเหยียนสามารถล่วงรู้ถึงความกังวลที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของสหายรัก ร่างจำแลงในคราบสตรีจึงยื่นมือไปกุมมือเล็กของไป๋ลั่วเฟยเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะส่งยิ้มหวานละมุนเพื่อปลอบประโลม

"เรื่องอุจาดตาพรรค์นั้น เราอย่าได้ไปใส่ใจให้เสียอารมณ์เลย..กลับกันดีกว่าลั่วลั่ว เราไปเที่ยวเล่นหาขนมอร่อยๆกินในตลาดตามที่ตั้งใจเอาไว้แต่แรกเถิด"

กู้ซูเหยียนลุกขึ้นยืนพลางดึงรั้งมือของลั่วเฟยให้ลุกตาม ก่อนจะปรายตาหันไปมองหน้าเจียงฉู่หรานด้วยแววตาท้าทาย เขาไม่อยากให้กงจื่อไปเป็นตัวน่ารำคาญเพื่อแย่งชิงความสนใจของลั่วลั่วไปจากเขาเหมือนกัน

"แน่นอนว่าหากท่านกงจื่อมีใจอยากอยู่ชมเรื่องสนุกและตามสืบสาวเรื่องราวต่อ..ท่านจะรั้งอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้นะเจ้าคะ พวกข้าไม่รบกวนแล้ว"

เมื่อเห็นว่ากู้ซูเหยียนแอบจับมือถือแขนไป๋ลั่วเฟยอย่างแนบเนียน รอยยิ้มที่มุมปากของเจียงฉู่หรานก็พลันแข็งกระด้างขึ้นมาทันตา นัยน์ตาดอกท้อวาวตวัดมองมือนั้นอย่างไม่สบอารมณ์ เขาจะปล่อยโอกาสที่จะได้อยู่กับลั่วเฟยไปได้อย่างไร อีกทั้งเขาไม่คิดยินยอมให้ทางกู้เวินข่ายได้อยู่กับลั่วเฟยสองต่อสองหรอกนะ

"ข้าหาได้ชื่นชอบเรื่องน่ารำคาญพวกนั้นไม่.." 

เจียงฉู่หรานลุกขึ้นยืน ขยับก้าวเข้าไปใกล้ลั่วเฟยอีกนิด เขาเองก็อยากจะจับมือของนางเอาไว้เหมือนกัน แต่ทว่าเพราะคนอยู่เยอะอีกทั้งเขายังเป็นบุรุษจะจับมือถือแขนนางก็มิอาจทำได้ตามใจ

"สิ่งที่ข้าชื่นชอบ..คือการได้อยู่ใกล้ๆคุณหนูไป๋มากกว่าต่างหาก"

ไป๋ลั่วเฟยเมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น นางก็ชะงักไปเล็กน้อย เอียงคอช้อนตามองใบหน้าหล่อเหลาของกงจื่อด้วยดวงหน้าแดงระเรื่อ

อ๊าก! พ่อไมโครเวฟ ปากหวานเกินไปแล้ว!

ลั่วเฟยหน้าร้อนผ่าวพยายามทำสมาธิอย่างหนัก นางลอบคิดในใจพลางยกยิ้มกว้าง ท่านกงจื่อไม่ต้องพยายามมาพูดจาเอาใจแม่สื่ออย่างข้าหรอก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าก็ตั้งมั่นและยินดีช่วยเหลือผลักดันให้ท่านกับซูเหยียนได้ลงเอยกันอย่างมีความสุขอยู่แล้ว ท่านเก็บคำหวานพวกนี้ไว้พูดกับนางเอกเถิด เพราะไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะรักท่านในฐานะติ่งที่ดีตลอดไป

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งของจวนสกุลหลี่

เมื่ออิ่นชางหมิงได้สติฟื้นลืมตาขึ้นมาท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของผู้คน แทนที่ท่านโหวจอมเย่อหยิ่งจะโกรธเกรี้ยว อาละวาดโวยวายด้วยความอับอาย เขากลับนอนนิ่ง..และค่อยๆแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมาจนน่าขนลุก

ข้ารับใช้คนสนิทที่เพิ่งแหวกฝูงชนเข้ามา รีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนออก แล้วคลุมทับลงบนร่างที่เหลือเพียงกางเกงซับในสีขาวบางเบาของเจ้านายด้วยความลุกลี้ลุกลน

"ทะ..ท่านโหวน้อย ท่านเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ! ผู้ใดมันบังอาจกล้าทำเรื่องต่ำช้ากับท่านเช่นนี้!"

อิ่นชางหมิงไม่ตอบรับคำถามนั้น เขายกมือขึ้นแตะรอยบวมปูดที่ท้ายทอย นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงจนดูอันตราย ภาพสุดท้ายที่จำได้คือดวงตาเบิกกว้างของไป๋ลั่วเฟย และเงาร่างของกู้ซูเหยียนที่พุ่งเข้ามา

"หึ.."

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังลอดไรฟัน รอยยิ้มร้ายกาจที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

"เล่นกันแรงถึงเพียงนี้เลยเชียวหรือ..ไป๋ลั่วเฟย..กู้ซูเหยียน.."

อิ่นชางหมิงหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้ามืดทะมึน แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยสัญชาตญาณของการล่าเหยื่อและการเอาชนะอย่างถึงที่สุด

"เช่นนั้น..หากว่าหลังจากนี้ข้าจะลงมือเล่นกับพวกเจ้า แรงๆกลับคืนไปบ้าง..ก็อย่ามาป่าวร้องโทษกันนักก็แล้วกัน"

เขากล่าวออกมาพร้อมกับแสยะยิ้มที่มุมปาก จากตอนแรกแค่จะเล่นสนุก..ในยามนี้เขาชักอยากจะครอบครองนางและทำลายให้แหลกคามือของเขาแล้วละสิ