8

หลังปรับความเข้าใจกันแล้ว หญิงสาวนั่งลงบนตั่งไม้ กำชับเรื่องยาและการดูแลสุขภาพ

มีเพียงบุตรีท่านหมอหลวงได้รับโอกาสอันทรงเกียรติ นางเป็นผู้เดียวในต้าเหลียงที่ใกล้ชิดแม่ทัพอสรพิษ

เจี้ยนหยู่จ้องนางตาไม่กะพริบ แลเห็นนางจัดแจงสำรับยาวางไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ อากัปกิริยาของนางเหมือนเยว่ฉีทุกประการ เมื่อนางนั่งลงข้างกาย เขาสะบัดชายเสื้อ เลื่อนมือขึ้นแตะลำคอเพรียวระหง ด้วยความรู้สึกอับอายขายหน้าที่เข้าใจนางผิด “เจ้าเจ็บไหม?”

“เจ็บเจ้าค่ะ ข้าไม่คิดว่าท่านจะบั่นคอข้า ท่านผิดคำพูดที่ให้ไว้กับท่านพ่อ”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ” เขาสะบัดหน้าหนีนาง ท่าทางอ้ำอึ้งไร้ความกล้าหาญผิดวิสัยแม่ทัพใหญ่ หญิงสาวลุกไปหยิบตลับยาแล้วกลับมานั่งลงที่เดิม เอียงคอบอกให้เขารับผิดชอบนาง

บุรุษร่างกำยำบรรจงมือทายาบดสมุนไพรบนต้นคอของนาง ด้วยหน้าตาเคร่งเครียด อีกใจไม่เลิกสงสัยนาง เขาหลุบตามองนางที่ยิ้มตอบอย่างใจดี ก่อนจะยกปลายนิ้วซึ่งเคยเป็นกรงเล็บผิดมนุษย์มนาขึ้นดูให้แน่ใจว่ามือคู่นี้จะไม่ทำนางบาดเจ็บอีก

‘ดูเข้าสิ ทำร้ายข้า ทายาให้ข้า อับอายขายหน้าไม่พอ ดันหวาดกลัวที่ตัวเองเป็นปีศาจ คิดเองเออเองว่าไม่ควรแตะต้องบุตรีท่านหมอหลวง ท่านคิดเยอะเกินไปเจ้าค่ะ’ นางแอบต่อว่าในใจ นึกเอ็นดูแม่ทัพปีศาจยิ่งนัก ขนาดว่าปลายนิ้วร้อนผละจากไปนางแล้วยังนึกเสียดาย ไม่รู้ทำไมนางจึงโปรดปรานความเจ็บปวดเพื่อรับรางวัลขึ้นมาได้

“ข้าได้ยินข่าวเรื่องคุณชายสาม ไยเจ้าเป็นฝ่ายเอ่ยปากเลิกรากับเขาเล่า เจ้าชอบเขามากมิใช่หรือ?”

“ข้าเบื่อหน่ายเรื่องหนุ่มสาวเอามาก ๆ ข้าตัดสินใจแน่วแน่ที่จะเสียสละ ทุ่มเทช่วงชีวิตอันแสนสั้นให้โรงปรุงยา ข้าจำเป็นต้องตัดสัมพันธ์กับคุณชายสามเจ้าค่ะ”

“อืม... ก็ไม่ใช่เรื่องของข้า แต่เดาว่าท่านหมอหลวงคงเป็นห่วงเจ้าไม่ใช่น้อย”

“ไม่เลยเจ้าค่ะ ท่านพ่อตามใจข้า”

“จริงหรือ? ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะให้เจ้าออกเรือนเหมือนพวกอาวุโส”

“ท่านพ่อปรารถนาจะอยู่กับลูกสาวในโรงปรุงยา เช่นเดียวกับข้า เป็นพวกบ้างาน การเป็นหมอยาสำหรับข้า น่าสนุกดี”

เจี้ยนหยู่ไม่คิดว่าจะได้ยินถ้อยคำนี้จากนางผู้กล่าวชื่นชมคนรักไม่ขาดปาก

‘ท้องฟ้าในยามค่ำคืนมีพระจันทร์อย่างไร หัวใจข้ามีคุณชาย ข้าและเขาจะไม่ห่างหายไปจากกัน จิตใจกลมเกลียวดั่งสามีภรรยาในวันข้างหน้า’

ปีศาจผู้อยู่บนโลกมนุษย์มาเนิ่นนาน เข้าใจผู้คนที่นี่ ทั้งแววตาอบอุ่นที่คนรักจ้องมองกัน เขาพบเห็นจากทหาร จากผู้คนในเมือง จากสองหนุ่มสาวที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน จากสามีภรรยา...

จากนาง!

เหม่ยฉีรีบละสายตาไปจากใบหน้าหล่อเหลา มุมปากสีชาดโค้งขึ้นยิ้มละไม “ข้าลดปริมาณยาลงเล็กน้อย มีผลข้างเคียงอย่างไร ท่านแจ้งข้าได้ทุกเมื่อ บาดแผลบนไหล่ท่าน หายดีหรือยังเจ้าคะ?”

“หายดีแล้ว”

“เช่นนั้นข้าจะใช้ยาสูตรนี้ พรุ่งนี้ข้าจะมารับรายงานจากท่านเพื่อพัฒนารูปแบบยา”

แม่ทัพเจี้ยนขมวดคิ้วมุ่นมองนาง ไยคำพูดจาของนางประหลาดมากจนอดสงสัยไม่ได้ จนนางลุกขึ้นเดินไปวางตะกร้าไม้ใส่ยาบนโต๊ะอีกตัวหนึ่ง หลังจากที่เตรียมยาบดสมุนไพรหลายอย่างมาด้วย ยาสำหรับบำรุงกำลังวางอยู่ด้านซ้ายมือนาง ยาสมานบาดแผลอีกสองถ้วยทั้งแบบบดทาและแบบดื่มกิน ในหม้อดินอีกต่างหาก นางให้เขาเก็บไว้สำหรับมื้อหน้า

“เรื่องบาดแผลบนคอข้า หากใครถามขึ้นมา ข้าจะบอกพวกเขาเองว่าเกิดจากการฝึกกระบี่ ท่านไม่ต้องเป็นกังวลไป ข้ามิใช่สตรีขี้ฟ้องตีโพยตีพาย”

“บนร่างกายคุณหนูผู้สูงศักดิ์ไม่ควรมีบาดแผล”

“ผู้สูงศักดิ์ ผู้ยากไร้ ไม่ว่าใครก็นอนโลงศพ ลงไปอยู่ในดินเหมือนกัน ข้าไม่ถือสาใต้เท้า บาดแผลเพียงเท่านี้สำหรับข้าเป็นเรื่องเล็กน้อย”

“เจ้าช่างคารมคมคาย ผิดจากเยว่ฉี... ไม่พูดจามากความ เจ้าไม่อธิบายเรื่องใด ๆ ให้ใครเข้าใจ”

“เอาเป็นว่าข้าจะบอกท่านเมื่อถึงเวลา”

เจี้ยนหยู่หยิบถ้วยยาตรงหน้าขึ้นแตะริมฝีปาก แม้นัยน์ตาดำขลับยังหลุบมองท่าทีสุขุมของนาง ไม่วางใจเสียทีเดียว นางว่าจะบอกเขา คืออะไรแน่?

“ท่านอย่าลืมสมุนไพรเหล่านี้ ข้ากับท่านพ่อตั้งใจทำด้วยความยากลำบาก ให้ความใส่ใจกับมันเป็นอย่างมาก ท่านกินและทาให้ครบมื้อ” เหม่ยฉีเอ่ยด้วยสำนึกรู้ของเยว่ฉี นางกำชับเขาเรื่องยา ยกมือประสานกันไว้ด้านหน้า “ยาเรียบร้อยดีแล้ว ข้าลาเจ้าค่ะแม่ทัพเจี้ยน”

สตรีร่างผอมบางยกตะกร้าไม้ออกไปจากกระโจม ไม่เหลียวมองหลัง เจี้ยนหยู่หรี่ตา สะบัดศีรษะอย่างไม่เข้าใจ ในเมื่อเขารู้จักเยว่ฉีมานานนับสิบ ๆ ปี

‘วันนี้เป็นอย่างหนึ่ง พรุ่งนี้เป็นอีกอย่างหนึ่ง คือวิสัยมนุษย์หรือ?’

------------

ฮ่องเต้องค์ก่อนทรงตั้งพระทัยให้มีหญิงงามคอยเอาอกเอาใจแม่ทัพครึ่งปีศาจ ขุนพลคนสำคัญของต้าเหลียง เพื่อให้เขาคอยปกป้องบ้านเมืองต่อไป

บุตรีท่านหมอหลวงไท่ซือจิ่วเป็นตัวเลือกอันดับต้น ๆ ซึ่งนางเสนอตัวทำหน้าที่นี้ หลังพบบุรุษอสรพิษในห้องมืดแคบโดยบังเอิญระหว่างวิ่งซุกซน บิดามีความจำเป็นต้องพาบุตรสาวไปทำธุระด้วยกันในวังหลวงวันนั้น

เหม่ยฉีถือกระดาษที่เย็บต่อกันเป็นสมุดพกพาไว้ นางทำมันด้วยตนเอง เอาไว้สำหรับจดบันทึก นางจดข้อความสำคัญในนิยายอย่างระวัง

เด็กสาวตัวน้อยมีแววตาที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว นางได้ยินเสียงเรียกขอความช่วยเหลือ ราวกับว่าเป็นเสียงกระซิบในภวังค์ ทว่าไม่เชิงเสียทีเดียว... นางคลานผ่านช่องส่งอาหารเล็กแคบเข้าไปคว้าหางที่มีเกล็ดขาวสะอาด สบนัยน์ตาโลหิตของมันพลางเอ่ย ‘ข้าจะช่วยเจ้าเอง’