7

เยว่ฉีปฏิบัติตามพระประสงค์ของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน มีพระบรมราชโองการให้นางทำหน้าที่ดูแลแม่ทัพเจี้ยนหยู่ จัดสรรยาบำรุงกำลังอย่างดีให้เขาคุ้มกันภัยบ้านเมือง ทว่าทรงขอให้นางคอยสอดแนมเขาด้วย

ฮ่องเต้องค์นี้มีพระสติปัญญาเป็นเลิศในการซื้อใจคน ยังเป็นที่รักของปวงประชา น้ำพระทัยกว้างขวาง พระองค์ไม่ทำร้ายแม่ทัพครึ่งปีศาจเหมือนฮ่องเต้องค์ก่อนที่ปฏิบัติกับเขาอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต

ในมือเรียวมีตะกร้าไม้ นางปัดผ้าให้พ้นศีรษะเพื่อเข้าไปในกระโจม แม่ทัพเจี้ยนหยู่ยืนข้างหลังโต๊ะไม้ทรงกลม เรือนผมสีเงินเรียบลู่บนแผ่นหลังกว้าง

“มาแล้วหรือ? เยว่ฉี”

หลังจากที่ผ้าผืนใหญ่ปิดลง เหลือเพียงนางและเขา มือที่ถือตะกร้าใส่ยาสั่นเทา เหม่ยฉีลอบกลืนน้ำลาย ขยับปลายจมูกดมกลิ่นคาวเลือด กลิ่นโคลนดิน นางเห็นแค่เรือนผมสีเงินบนแผ่นหลังใต้ชุดสีนิล คาดว่าเขาคงรีบมาที่กระโจมโดยไม่ได้อาบน้ำเสียก่อน นางรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ชอบกล

“นำยามาให้ข้า รีบเข้ามา วางเอาไว้”

เหม่ยฉีรับคำสั่ง วางตะกร้าไม้ลงบนโต๊ะไม้กลมถัดจากแผนที่ขนาดใหญ่ซึ่งนางไม่กล้าสอดรู้สอดเห็น เพียงหลุบตามองบุรุษร่างสูงกำยำ แข็งแกร่งสมเป็นแม่ทัพใหญ่ จนเขาหันกลับมาจ้องนางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ยาเดิมใช่ไหม?”

บุตรีหมอหลวงเบิกตากว้าง นางได้ยินเสียงหัวใจตนเองเป็นครั้งแรก ราวเสียงของกลองศึก ยามพิจารณาคิ้วเข้มหนาเหนือนัยน์ตาสีชาด ใบหน้าหล่อเหลาแลดูดุดันก้าวร้าว จมูกโด่งเป็นสันคมรับริมฝีปากบางกระจับ แม้ปากของเขาจะแห้งแตกเพราะขาดน้ำในระหว่างทำศึก กลับน่ากลืนกินนัก

แม่ทัพเจี้ยนรูปงามเกินไป! แม่ทัพครึ่งปีศาจผู้นี้เกินจินตนาการนางมาก

ครู่นั้นนัยน์ตาสีชาดกลับมาเป็นสีดำขลับ แม่ทัพเจี้ยนหยู่ใช้เวทอำพรางตา ปิดบังความเป็นครึ่งปีศาจของตน เขาเลิกคิ้วมองนางอย่างสงสัย

“จ้องหน้าข้าทำไม เจ้ามีอะไร ข้าถามเจ้าว่ายานี่ดื่มยังไง ทำไมจึงไม่ตอบ?”

“ท่านรูปงามนัก... ราวหลุดมาจากภาพวาดของเทพปีศาจบรรพกาล ข้าไม่คิดว่าแม่ทัพเจี้ยน... น่าเกรงขามยิ่งนัก”

“ข้าได้ยินอยู่เหมือนกันว่าเจ้ามีพฤติกรรมแปลกประหลาด บ่าวรับใช้ในเรือนเจ้าบอกข้าว่าเจ้าล้มป่วยไปสองวัน ตื่นมาเป็นคนละคน เจ้ากินยาผิดขนานหรือ? เยว่ฉี”

“ข้าไม่ระวังคำพูดจา ขออภัยใต้เท้า...”

เหม่ยฉีก้มหน้าลง ยกมือประสาน ฉับพลันนั้นเอง เหล็กเย็นเฉียบวางลงบนต้นคอนาง แววตาที่คมกริบปานมีดหรี่เล็กลงจนเหยียดเป็นเส้นตรง

“เจ้าเป็นใคร?”

กว่าจะฉุกใจคิดได้ว่านางไม่น่าพูดโพล่งอย่างไร้สติ โดยเฉพาะกับแม่ทัพเจี้ยนหยู่

คอนางเกือบขาด!

เหม่ยฉียืนหน้าซีดปากสั่น เมื่อกระบี่เย็นวาบกดลงบนเนื้อจนโลหิตไหลซึม แม่ทัพเจี้ยนข่มขู่นาง ซักไซ้นางโดยละเอียดว่าเขาพบนางที่ใด ตอนนั้นนางอายุเท่าไร นางได้รับของขวัญชิ้นแรกจากเขาเป็นอะไร ขณะที่นางตอบคำถามของเขาถูกต้องทั้งหมด เขาจึงยกดาบออกจากคอนาง

ผ่านความทรงจำของเยว่ฉีประกอบกับทุกประโยคที่นักเขียนบรรยายเอาไว้ไม่มีผิดเพี้ยน ตัวหนังสือเหล่านั้นมีชีวิตอยู่ในลมหายใจนาง ฝังลึกลงไปในความทรงจำทุกเศษเสี้ยว

เจี้ยนหยู่ไร้บิดามารดา ฮ่องเต้องค์ก่อนทรงเก็บเขามาฟูมฟักกักขัง ฝึกฝนให้เชื่องและเชื่อฟังโดยให้เขาเสพติดสมุนไพรชนิดหนึ่ง อวยยศให้เป็นแม่ทัพใหญ่ รับสั่งให้เขาออกรบเพื่อแลกยา บุรุษผู้นี้จึงสังหารคนโดยไม่กะพริบตา

กองทัพต้าเหลียงได้รับชัยชนะเหนือสิบแคว้นเขตแดน ใต้เหมันต์เยียบเย็นบัดนี้โลหิตเจิ่งนองบนพื้นพรมสีชาด พิรุณโลหิตไม่หยุดลงสักเค่อหนึ่ง ข้าศึกล้วนหวาดกลัวแม่ทัพปีศาจ ยอมสวามิภักดิ์ต่อต้าเหลียง...

“เจ้าคงกินยาผิดขนานตามข่าวลือ ไม่แน่ว่าเจ้าอาจเป็นปีศาจปลอมตัวมา?”

“อ้อ... จิ้งจอกสาวที่ท่านอุปทานคงกินสมองคุณหนูรองเข้าไปด้วยกระมัง อย่าให้ข้าพูดเยอะกว่านี้เลยดีกว่า ท่านจะเสียหน้าไม่น้อย มีเรื่องราวมากมายระหว่างข้าและท่าน... เรื่องน่าอายของท่าน”

แม่ทัพเจี้ยนหยู่หรี่ตาจับพิรุธนาง “เจ้าหมายถึงเรื่องน่าขายหน้าของข้าหรือ?”

กระบี่แห่งความเมตตาของท่านแม่ทัพพึ่งละวางไป โลหิตไม่ทันแห้งเหือด คมดาบเย็นวาบวางลงบนคอขาว ๆ อีกครั้งหนึ่ง

“ไหนเจ้าลองพูดมา”

เหม่ยฉีเป่าลมออกทางปาก นางรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เอาน่ะ นางมิใช่สตรีขี้ขลาดเสียหน่อย!

“คืนวันฉูซี[1]ท่านควักเงินส่วนตัวซื้ออาวุธจนหมด ท่านใจดีซื้อมันให้ทหารใหม่ด้วย หลังจากนั้นท่านก็แวะไปร่ำสุรา นอนเมาเป็นงูเผือกอยู่กลางเมือง เงินตำลึงไม่มีเหลือ โชคดีที่ข้าพบท่านเข้า ขออาสาจ่ายเงินให้แทน ท่านติดเงินข้าไว้เท่าไร ไม่เคยคืนแม้สักตำลึงเดียว”

“เจ้ากำลังทวงเงินข้า?”

“ข้าเปล่า ท่านไม่ต้องคืนเงินข้าก็ได้ เพียงแต่ท่าน...” นางจับกระบี่ด้วยปลายนิ้วชี้และนิ้วโป้ง ผลักมันออกไปให้ห่างจากคอ นางยิ้มเจื่อน “ไม่ควรบั่นคอผู้หยิบยื่นเงินให้ท่านยามขัดสน ที่ผ่านมาข้ารักษาหน้าตาของท่าน จึงไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใคร...”

“ข้าจะหาเงินมาคืนเจ้าก็แล้วกัน คราวหน้าเจ้าจะได้ไม่พูดถึงมันอีก”

“ท่านถามข้าเองนี่ ท่านหาว่าข้า ‘เยว่ฉี’ เป็นตัวปลอม ฮึ! แม่ทัพเจี้ยน…” นางแค่นหัวเราะ ในเมื่อนางน่ะไม่ปลอม แต่เป็นตำรับพิเศษ เยว่ฉีผสมเหม่ยฉียังไงเล่า! นางคิดพลันเชิดหน้าท้าทาย “รึท่านจะลองวิชากระบี่ที่ท่านเคยสอนข้า ดีหรือไม่? ข้าพร้อมเจ็บตัวเจ้าค่ะท่านอาจารย์ ข้าไม่เอาความท่านเรื่องรังแกสตรีด้วย”

“ท่านหมอหลวงบอกข้าว่าเจ้าป่วย...”

“เพียงเล็กน้อย”

---------

[1] (除夕) วันสิ้นปีตามปฏิทินจีน เริ่มมีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น