บทที่ 11. พักกลางวัน

“จากที่เจอกันวันแรกที่ร้านอาหารก็มีทีท่าว่าอย่างนั้นนี่คะ” ตอบแทบจะทันควัน

            “นั่นก็เพราะคุณจะเข้ามาทำงานเป็นเลขาผม แค่ต้องการจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีตอนที่เจอกันครั้งแรก”

            “แต่บทสนทนาของคุณดูเหมือนจะไม่เป็นแบบนั้นนะคะ”

            “หึ...ดูคุณจะมั่นใจในตัวเองน่าดูเลยนะครับ”

            “ก็พอสมควร”

            พูดอย่างมั่นใจก่อนจะหันซ้ายหันขวามองหาโต๊ะทำงานของตัวเอง ก็เห็นมันตั้งอยู่ทางขวามือของเขาถัดจากโซฟารับแขกกลางห้องและค่อนข้างที่จะใกล้โต๊ะของเขา เธอจึงเดินสะบัดบั้นท้ายไปยังโต๊ะนั้นพร้อมเอามือเรียวเท้าวางไว้ ใบหน้าสวยหันมองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง

            “นี่ใช่ไหมคะ? โต๊ะทำงานของฉัน”

            ดีนมองเธอแต่ไม่ทันได้ตอบอะไร นิลมณีก็พาตัวเองไปหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะนั้นอย่างมั่นใจ และมันก็ไม่ผิดเพราะนั่นคือโต๊ะที่เขาเตรียมเอาไว้ให้เธอ

            “ผมยังไม่ได้บอกให้คุณเริ่มงานเลย” ดีนเอ่ย แต่ดูท่านิลมณีไม่ได้สนใจคำพูดของเขาเท่าไหร่เพราะเธอมองว่าไร้สาระ เธอเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารที่กองกันอยู่หน้าโต๊ะทำงานขึ้นมาอ่านอย่างละเอียดและทำความเข้าใจกับงานที่เธอต้องรับผิดชอบ อย่างน้อยการทำงานจนเขาไว้วางใจจนตัวติดกับเขาได้ก็อาจจะรู้ว่าเขาไปเจอใครมาบ้างแล้วต้นตอของไอจอมปีศาจนั้นคืออะไร

            การอยู่ใกล้เขามันจะอันตรายเพราะกลิ่นไอแห่งบาปในเรื่องกามาราคะของเขาค่อนข้างแรง ราวกับเป็นมนต์ดึงดูดเพศตรงข้ามไม่เว้นแม้แต่เพศเดียวกันหรือที่เรียกว่ามีเสน่ห์ยาแฝดติดตัวมาก็ว่าได้และมันก็น่าแปลก เหมือนกับว่ามีใครมาฝากมนต์แห่งบาปราคะนี้เอาไว้ให้เขาอย่างไรอย่างนั้น

            ดีนเห็นว่านิลมณีตั้งหน้าตั้งตาทำงานที่วางอยู่บนโต๊ะเขาจึงวางเอกสารประวัติของเธอลงแล้วหันไปสนงานของตัวเองต่อ เป็นอุปกรณ์สำหรับสัตว์เลี้ยงแบบใหม่ที่ฝ่ายออกแบบส่งมาให้ซึ่งเขายังไม่ได้ตัดสินใจสั่งทำอุปกรณ์นี้ สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดพลางนึกถึงสัตว์เลี้ยงในห้องของตัวเองเป็นหลัก

แต่เพราะเขาไม่เคยเลี้ยงแมวมาก่อนจึงเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินใจที่จะสั่งทำอุปกรณ์อาบน้ำสำหรับแมว อ่างอาบน้ำกันแมวข่วนขณะอาบน้ำให้นั้นเขาคิดอยู่ว่ามันอาจจะมีเรื่องดีและหมดปัญหาที่แมวจะข่วนเจ้าของเหมือนที่เจ้าสีนิลข่วนเขา

“คุณนิลมณี”

“เรียกนิลก็ได้ค่ะ”

“คุณนิล คุณช่วยดูอุปกรณ์นี้หน่อย ผมว่าจะอนุมัติ แต่ผมอยากได้ความคิดเห็นของคุณ"

“ค่ะ” ตอบรับอย่างว่าง่ายก่อนจะหันไปเปิดโน้ตบุ๊คที่ตั้งอยู่บนโต๊ะของตัวเองเข้าเช็คอีเมล์ที่เธอเคยกรอกไว้ในใบสมัคร เพราะตอนอยู่ในโลกของปีศาจเธอก็ต้องเรียนรู้การเป็นอยู่ของใช้ต่างๆของโลกมนุษย์ตามยุคตามสมัยเช่นกัน อย่างเช่นในยุคนี้ค่อนข้างที่ทันสมัยไฮเทคเหล่าปีศาจล้วนมีเหมือนกับที่มนุษย์มีไม่เว้นแม้แต่โทรศัพท์หรือสื่อออนไลน์ การเข้าไปสิงสู่แล้วเรียนรู้มันก็ไม่ใช่เรื่องยาก เสื้อผ้าก็ไม่ใช่เรื่องยากแต่เธออยากใส่และอยากซื้อเหมือนมนุษย์บ้างก็เท่านั้นจะได้ดูกลมกลืน

“อ่างอาบน้ำแมว?”

“เธอเลี้ยงแมวไหม?”

“ก็...เคยเลี้ยงค่ะ หลายตัวเลยล่ะ..” นั่นหมายถึงเหล่าบริวารแมวผีของเธอทั้งนั้น

“แล้วเธอคิดว่าไง?”

“คุณไม่เคยเลี้ยงเหรอคะ?” นิลมณีจงใจถามด้วยความอยากรู้และยังจำขึ้นใจที่เขาจับเธออาบน้ำใจตอนนั้น คำถามที่ดูปกติแต่น้ำเสียงกลับดูเหมือนประชดประชันเขา

“ก็เลี้ยงอยู่ตัวนึงนะตอนนี้ แมวสีดำ...ถึงจะชอบหมามากกว่าแต่เพราะมันน่าสงสารเลยเก็บมาเลี้ยง” ตอบไปตามความจริงแต่คำตอบของเขาทำเธอหงุดหงิด กับคำว่าสงสารนั้นมันแสดงชัดเจนแล้วว่าไม่ได้อยากเลี้ยง

“แล้วจะเก็บมันมาทำไม? แมวมันเป็นสัตว์ที่เอาชีวิตรอดได้อยู่แล้ว ไม่เคยได้ยินเหรอคะว่าแมวเก้าชีวิต น่าจะปล่อยๆมันไปนะคะ”

“เธอนี่ใจร้ายจริงๆ เธอเห็นมันขี้เรื้อนนอนเจ็บปางตายอยู่จะเดินผ่านมันไปเฉยๆเลย?”

“ขี้เรื้อนเหรอ?!! นี่คุณ!....” นิลมณีถึงกลับลุกพรวดขึ้นมือสองข้างตบโต๊ะ ใบหน้าสวยแสดงถึงความหงุดหงิดจนเขาสะดุ้งมองเธอด้วยสีหน้างุนงง นิลมณีสูดลมหายใจเข้าลึกระงับอารมณ์ตัวเองที่ลืมตัวไปก่อนจะหันไปพูดกับเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งดังเดิมราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“คุณไม่ควรพูดว่าเจ้าแมวตัวน้อยน่ารักแบบนั้นนะคะ พวกเขาเข้าใจในสิ่งที่เราพูดแต่แค่ไม่สามารถโต้ตอบเป็นภาษาคนได้ ถ้าแมวตัวนั้นได้คงจะหงุดหงิดจนอยากข่วนหน้าคนที่มารับเลี้ยงเลยล่ะค่ะ” พูดก่อนจะนั่งลงที่เดิม

“ดูจะรักแมวมากสินะ”

“........”

“แล้วอ่างอาบน้ำ...”

“แมวไม่ชอบน้ำ! รู้เอาไว้ด้วย!! เป็นเรื่องพื้นฐานที่คนเลี้ยงแมวควรรู้! ไม่อนุมัติค่ะ!” ตอบพร้อมใส่อารมณ์

“ไม่เห็นต้องทำเสียงดุขนาดนั้น...แล้วไอ้ที่ว่าไม่อนุมัตินี่ควรเป็นฉันหรือเปล่าที่ต้องพูดน่ะ”

.

            ตั้งหน้าตั้งทำงานพร้อมกับถกเถียงเรื่องแมวไม่ชอบอาบน้ำกับซีอีโอของบริษัทหน้าตั้ง เวลาตอนนี้ก็บ่งบอกถึงช่วงเวลาพักกลางวันของพนักงาน หลังจากที่บรรยากาศในห้องทำงานเงียบอยู่นาน ดีนละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เหลือบตามองนิลมณีที่ยังทำงานไม่สนใจเวลา

            “ไม่ไปทานข้าวเหรอครับ? นี่พักกลางวันแล้วนะ...ทางบริษัทไม่มีนโยบายทำงานล่วงเวลากลางวันนะครับ” ดีนเอ่ยขึ้นเมื่อยังเห็นว่านิลมณีไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหน เธอหันไปปรายตามองเขาก่อนจะถอดถอนหายใจ

            “ค่ะ” ตอบเพียงสั้นๆ

            “ถ้าคุณไม่ไปแล้วคนเป็นหัวหน้าอย่างผมจะไปพักได้ยังไง”

            “ลำไส้ไม่ได้ติดกันนี่คะ? คุณจะไปพักก็ไปสิคะ” พูดอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก

            “หรือว่าคุณรอให้ผมเอ่ยปากเลี้ยงข้าวคุณงั้นเหรอ? มันคือแผนเรียกความสนใจจากผมสินะ” ดีนเอ่ยพลางเอนหลังไปพิงพนักเก้าอี้พร้อมยกรอยยิ้ม สายตาจับจ้องมองหญิงสาวที่นั่งโต๊ะเยื้องเขาอย่างมีเลศนัย นิลมณีขมวดคิ้วแล้วปราดสายตาดวงสวยมองเขา

            เธอเลือกที่จะลุกขึ้นแทบจะทันทีโดยไม่มีคำพูดโต้ตอบอะไร ร่างอรชรก้าวฉับๆสะบัดผมเดินออกจากประตูไปทันทีทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งยิ้มเก้อมองตามแผ่นหลังของเธออย่างทำหน้าไม่ถูก ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าเมินเขาขนาดนี้ เพียงแค่เขามองตาก็พร้อมที่เข้าหาเขาตลอดเวลาราวกับต้องมนต์สะกด แต่นิลมณีเลขาคนใหม่ของเขากลับปล่อยให้เขาเขินมุกหยอดของตัวเองเสียอย่างนั้น ท่าทางไม่สนใจของเธอมันแสดงให้เขารับรู้ได้ว่าเธอไม่ได้สนใจเขาจริงๆ

            “...หรือว่าเราไม่สเป๊คเธอ...” ดีนเอ่ยขึ้นกับตัวเองเบาๆ อย่างไม่เข้าใจ เขาจึงตัดสินใจลุกจากเก้าอี้ประจำตำแหน่งหวังจะลองใจเธออีกครั้ง ถ้าเกิดเขารุกจีบเธอขึ้นมาล่ะ เธอจะยังเมินเฉยต่อเขาได้อีกไหม คิดแล้วก็รีบเดินออกจากห้องเพื่อที่จะได้เดินตามเธอได้ทัน ในหัวคิดว่าจะทำให้มันเป็นเหมือนเรื่องบังเอิญที่เขาอยากจะทานอาหารมื้อกลางวันร้านเดียวกับเธอ

            นิลมณีลงลิฟต์มาก่อนดีน หวังว่าจะไปหาร้านเนื้อย่างอร่อยๆทานข้างนอกบริษัทเสียหน่อย เผื่อจะช่วยให้ความหงุดหงิดของเธอดีขึ้นบ้าง ผู้ชายอะไรหลงตัวเองชะมัดถึงจะหล่อเหลาเอาการก็เถอะแต่ก็ไม่น่าเล่นมุกน่าหงุดหงิดนั่นกับเธอเลย ทั้งที่เธอเองก็แสดงชัดเจนแล้วว่าไม่สนใจเขา

ความคิดที่ว่าจะรอให้เขาไปพักแล้วจะแอบตามไปเพื่อที่จะได้รู้ว่าเขาเจอใครมาบ้าง และกลิ่นไอจอมปีศาจนั้นมาจากใคร คิดว่าถ้าเจอเจ้าของกลิ่นไอนั้นเธอก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ในเมืองมนุษย์นี้อีกต่อไป แต่เพราะมุกห่วยๆของเขานั่นแหละที่ทำให้แผนเธอล่มไปเสียหมด

“คุณนิล! ไปทานข้าวเหรอคะ? ถ้าไม่รังเกียจ...”

“ขอโทษนะคะ....พอดีอยากไปคนเดียว”