บทที่ 3. รักษาตัว

“แฮ่กๆ...” เสียงหอบหายใจดังขึ้นจนตัวเองได้ยิน...ภาพตรงหน้าเห็นเพียงเท้าของหญิงผู้หนึ่งย่างก้าวเข้ามาใกล้ๆ ที่มองเห็นได้ไม่ชัดถนัดนักราวกับว่ากำลังนอนกองกับพื้น

“แมวตัวกระจ้อยอย่างเจ้าไม่คู่ควรกับตำแหน่งราชา!! อย่าอยู่เลย!”

“ไปซะ!! ท่านจอมราชา!! ท่านจงไปตามหา...อ๊ากกกกกก!!”

พรึ่บ!

เบิกตาโพลงขึ้นมองภาพรอบตัวของตนไปมา...นั่นมันเป็นเพียงภาพฝันที่เคยเกิดขึ้นเหมือนกำลังย้ำเตือนความทรงจำที่พึ่งผ่านมา นิลมณีหอบหายใจแรงมองเพดานห้องที่เธอไม่คุ้นเคยก่อนจะรีบเรียบสติตัวเอง...ใช่สิ เธอโดนเก็บมาเลี้ยงนี่...แต่พอยิ่งฝันอาการของเธอก็ยิ่งแย่ลง

               เธอเหลียวไปมองชายหนุ่มที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย...รู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมาเสียอย่างนั้น...เขาน่าจะปล่อยให้เธออยู่ข้างทางไปสิ ยังไงเธอก็รักษาตัวเองได้ถึงจะอยู่ในร่างแมวก็เถอะ เก็บมาเลี้ยงแบบนี้เธอจะออกไปหาท่านผู้นั้นเจอได้ยังไง...

...ช่างเถอะ...พักก่อนแล้วกัน... นิลมณีคิดและนอนลงท่าเดิมด้วยความอ่อนล้า

.

            นิลมณีในร่างแมวสีดำขนเงางามแต่ยังมีแผลตามร่างกายถูกชายหนุ่มคนหนึ่งเก็บมาเลี้ยงหลังจากที่เขาไปเจอเธอที่ข้างถนน ดีนพาเจ้าแมวตัวน้อยตาใสแจ๋วนั้นไปที่คลินิกหลังจากที่ดูอ่อนแอมาหลายวัน ก่อนที่เขาจะรู้ว่าเจ้าแมวน้อยตัวนี้โดนทำร้ายร่างกายมาอย่างหนัก ยิ่งทำให้ความรู้สึกสงสารเพิ่มขึ้นในใจของเขาและคอยดูแลเจ้าแมวน้อยอย่างดี ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วมันเป็นผลกระทบจากการต่อสู้ในโลกปีศาจมิติคู่ขนานของเธอก็เท่านั้น

            แม้เขาจะทำสีหน้าเรียบนิ่ง เขาก็ยังคอยสังเกตเจ้าแมวน้อยตลอด ที่น่าแปลกก็คือเจ้าแมวตัวสีดำนั้นกลับไม่ค่อยเข้าไปอ้อนหรือคลอเคลียเขาเหมือนแมวตัวอื่นๆเสียเท่าไหร่ถึงมันจะหายดีแล้วก็ตาม มันจะนอนอยู่นิ่งๆบนโซฟาเสมอ เวลาที่เขาเดินเข้าไปนั่งตรงโซฟามันก็ลุกขึ้นแล้วเดินเชิดหน้าไปนอนตรงที่อื่นแทน

            ด้วยความที่ดีนยังต้องทำงานจึงได้ปล่อยให้เจ้าแมวน้อยอยู่เงียบๆตัวเดียวในห้อง ซึ่งมันเป็นเวลาดีที่นิลมณีจะทำการรักษาด้วยพลังที่มีอยู่ จนตอนนี้ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วเธอก็เริ่มที่จะฟื้นฟูพลังได้บ้างแล้วแต่ก็ไม่ทั้งหมด หากจะให้มันง่ายหน่อยก็คงต้องหาจอมปีศาจอาวุโสที่หนีเข้ามาอยู่ในโลกมนุษย์นี้ เพียงแต่...โลกมนุษย์มันก็กว้างไม่ใช่น้อยเธอจะไปหาจอมปีศาจจากที่ไหนได้บ้าง

            การที่เธอถูกดีดกระเด็นมายังโลกมนุษย์ก็เพื่อรักษาตัวเองและตามหาจอมปีศาจอาวุโสให้กลับไปช่วยเธอกอบกู้เขตแดนจากนางปีศาจจิ้งจอกอย่างฮู่ลี่ และช่วยใหพลังแก่เธอได้อีกด้วยจากความที่เป็นผู้นำองค์ก่อนนั่นหมายถึงบรรพบุรุษของราชาโลกปีศาจ เธอจึงต้องมาตามหาที่โลกมนุษย์ตามตำนานที่ถูกจารึกเอาไว้ว่าบรรพบุรุษของราชาสละบัลลังก์แล้วไปที่ไหนกันบ้าง

            ยังดีที่สหายมือซ้ายและมือขวาของเธอดีดเธอออกมาจากการต่อสู้ได้สำเร็จ แต่เกิดความผิดพลาดบางอย่างจึงทำให้เธอกระเด็นขึ้นมายังโลกมนุษย์เสียได้ เพราะแบบนี้เธอจึงต้องตามหาจอมปีศาจที่หลบมาอยู่บนโลกมนุษย์แทนที่จะไปหาที่อื่น

            “เฮ้อ...นอนขดสี่เท้ามาจนปวดตัวไปหมดแล้วเนี่ย” นิลมณีที่เริ่มมีพลังกลับคืนมาบ้างแล้วก็กลายร่างเป็นหญิงสาวใบหน้าสวยสดงดงาม ดวงตาเฉี่ยวใสราวกับดวงตาของแมว ทรวดทรงองค์เอวเป็นที่น่าเย้ายวนใจไม่น้อยหากชายหนุ่มคนใดเห็นเข้าก็คงจะหลงใหลในรูปร่างหน้าตาของเธอ

            นิลมณีบิดขี้เกียจก่อนจะลุกขึ้นมายืนสะบัดตัวไปมา นิสัยแมวบางส่วนยังคงติดตัวเธอมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอเดินไปทางตู้เย็นคิดจะเปิดหาอะไรลงท้องเสียหน่อย เพราะไม่ได้แตะอาหารเม็ดที่เขาเทไว้ให้เลย ไม่ทันที่จะได้เปิดตู้เย็นก็ได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่หน้าห้อง นิลมณีจึงค่อยๆย่องเข้าไปแล้วเงี่ยหูฟัง

            “ฉันเห็นจริงๆนะคะว่าคุณผู้ชายเอาแมวมาเลี้ยง”

            “จะเป็นไปได้ยังไง คุณผู้ชายแพ้ขนสัตว์นะ”

            “แล้วถ้าแมวมันแอบเข้ามาล่ะ เราไม่เข้าไปดูแล้วจับมันออกมาคุณผู้ชายจะว่าเราเอาได้นะ”

            เสียงของหญิงสาวสองคนที่ยืนพูดอยู่หน้าห้องดังเข้ามาในโสตประสาทการได้ยินอย่างไม่ต้องตั้งใจฟังเท่าไหร่นัก นิลมณีกอดอกกรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะคิดอะไรบางอย่างออก เธอถึงกับยกยิ้มร้าย...ถึงเวลาที่เธอเอาคืนเขาบ้างแล้ว..

            “มีอะไรกันหรือเปล่าคะ? เสียงดังเข้าไปถึงในห้องเลย” นิลมณีเพียงดีดนิ้วเปราะเดียวก็เปลี่ยนเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองก่อนจะเปิดประตูออกไปทำเอาหญิงสาวสองคนที่ยืนอยู่หน้าห้องถึงกับตกใจก่อนจะมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า...

            ที่คาดผมหูแมวพร้อมกับหางแมวที่ประดับอยู่ตรงบั้นท้ายอีกทั้งยังมีป้ายปลอกคอ เธออกมาในชุดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่คาดว่าน่าจะเป็นเสื้อเชิ้ตของชายเจ้าของห้อง หญิงสาวสองคนมองหน้ากันถึงกับขนลุกซู่เพราะคิดเหมือนกันว่าคุณผู้ชายของพวกหล่อนมีรสนิยมแปลกน่าดู

            “เอ่อ...คือว่า...คุณผู้หญิงเห็นแมวเข้ามาในห้องหรือเปล่าคะ?” หญิงสาวที่ใส่ชุดสีขาวดูเรียบร้อยเอ่ยถามขึ้นด้วยรอยยิ้มแห้ง นิลมณีทำหน้าตาใสซื่อก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ดูเขินๆออกมา การแสดงของเธอนั้นไร้ที่ติจนไม่มีอะไรผิดสังเกต

            “ก็ฉันไงคะ? แมวที่อยู่ในห้อง” เมื่อได้ยินคำตอบหญิงสาวทั้งสองคนถึงกับทำหน้าช็อกค้าง ใบหน้าของหญิงสาวทั้งสองขึ้นสีแดงเรื่อเสียอย่างนั้น อาจจะเป็นเพราะรูปร่างหน้าตาของเธอด้วยถึงทำให้ผู้หญิงด้วยกันยังเขิน อีกอย่างคุณผู้ชายของพวกหล่อนก็ไม่ใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหร่จึงไม่แปลกหากมีผู้หญิงเข้ามาบ้าง

            “อาจจะร้องดังไปหน่อยต้องขออภัยด้วยนะคะ” นิลมณีเอ่ยต่อ

            “ไม่ๆๆ ไม่เป็นไรค่ะ เอ่อ...ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ทั้งสองยอมจากไปแต่โดยดี เพราะคิดว่าหากยุ่งมากไปกว่านี้คงจะไม่วายโดนดีนดุเป็นแน่

เมื่อเรื่องคลี่คลายนิลมณีก็ปิดประตูลงพลางถอนหายใจ แต่ก็แอบลอบยกยิ้มขึ้นมาเมื่อคิดถึงสายตาของคนในบ้านมองเขามันจะเป็นยังไงกันนะ คงจะคิดว่าเขารสนิยมแปลกและคงจะดูโรคจิตไม่น้อยที่เลี้ยงผู้หญิงเหมือนเลี้ยงแมว แค่คิดก็อดหัวเราะคิกคักไม่ได้

กริ๊ก!

ไม่ทันที่จะได้หัวเราะให้สะใจเสียงปลดล็อคประตูก็ดังขึ้นเล่นเอานิลมณีถึงกับสะดุ้งจนหางตั้งก่อนจะรีบแปลงกายกลับเป็นแมวสีดำตัวน้อยตามเดิมแทบจะเสี้ยววินาทีที่เขาเปิดประตูเข้ามา ดีนเดินตรงเข้ามาหาเธอทันทีพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาห้องรับแขกที่เจ้าแมวตัวน้อยนั่งอยู่ นิลมณีเห็นอย่างนั้นก็รีบลุกขึ้นอย่างเชิดๆตามเดิม

“นั่งอยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนไม่ได้หรือไง?” ดีนพูดขึ้นพร้อมกับหันหน้าไปมองแมวตัวน้อย เขาค่อนข้างแปลกใจที่มันหยุดเดินหนีพร้อมกับเหลียวมองเขาก่อนจะนอนหมอบอยู่ตรงนั้นไม่ได้กระโดดลงจากโซฟาเหมือนเช่นเคย

“เธอก็ฟังฉันรู้เรื่องเหมือนกันนะ” ดีนเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือเข้าไปอย่างช้าๆ นิลมณีเหลียวมองมือนั้นก่อนจะรับรู้ถึงกลิ่นบางอย่างที่มาจากตัวเขาทำให้เธอถึงกับนิ่งงันไป ยอมให้เขาลูบศีรษะแต่โดยดีอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

...กลิ่นปีศาจนี่ ทำไมพึ่งได้กลิ่นล่ะ? หรือว่าฉันไม่ได้เข้าใกล้เขา หรือว่ามาจากที่ทำงานของเขากันนะ?... เธอแอบคิดในใจหาต้นตอของกลิ่นไอปีศาจนี้ นิลมณีในร่างแมวสีนิลเดินเข้าไปใกล้เขาพร้อมกับจมูกฟุดฟิดดมไปเรื่อย ๆอย่างไม่รู้ตัว

“นี่เราสนิทกันมากถึงขนาดปีนตัวฉันแล้วเหรอไง?” ดีนเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่เขาก็เอนตัวให้เธอไต่ไล่ดมตัวเขาอยู่อย่างนั้น เมื่อนางแมวสาวในร่างเจ้าลูกแมวได้ยินก็ถึงกับลืมตาขึ้นแล้วก้มมองตัวเองที่ตอนนี้กำลังไต่ซิกแพคของเขาอยู่

...กรี๊ดดดด! ลืมตัวได้ยังไง!...