บทที่ 2. โลกมิติที่ทับซ้อน

...ใครเขาจับแมวอาบน้ำยะ! ไม่รู้หรือไงว่าแมวไม่ชอบน้ำตาบ้า!! ไม่เคยเลี้ยงแล้วอยากจะเลี้ยงทำไมเนี่ย!!...ลำบากแมวอย่างข้าจริงๆ!!...

นิลมณีพยายามเดินหนีพลางร้องเหมียวๆไปตลอดทางที่เดิน นั่นคือเสียงบ่นของเธอที่พอจะทำได้เท่านั้น เธอเดินเตาะแตะไปยังหน้าประตูพร้อมกับร้องเสียงแมวขึ้น แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่ได้สนใจเสียงร้องของเธอจนเธอต้องหันหลังกลับไปทางเขา

เหมี๊ยววววว!!!

ร้องเสียงหลงเมื่อชายหนุ่มรูปงามกำลังถอดเสื้อผ้าของตัวเองแทบจะทุกชิ้น และตอนนี้กำลังจะถอดบ็อกเซอร์แบรนด์หรูออก แต่เพราะเสียงของเธอที่ร้องดังขึ้นทำให้เขาชะงักแล้วมองไปยังเจ้าเหมียวนั้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

“เป็นอะไรของเธอ อาบน้ำแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ได้ออกไปแล้วมาอาบน้ำก่อน” พูดแล้วก็ถอดกางเกงบ็อกเซอร์ออกจนไม่หลงเหลือเสื้อผ้าอาภรณ์อยู่บนเรือนร่างกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้นเลย นิลมณีหันกลับไปยังหน้าประตูแทบไม่ทันและไม่ยอมหันไปทางเขาซ้ำยังไม่ร้องออกมาสักแอะ นั่งแช่แน่นิ่งอยู่หน้าประตูตัวแข็งไม่กล้าขยับ ในหัวนี่คิดคำกร่นด่าชายหนุ่มไม่ทันแล้วไม่รู้ว่าจะด่ายังไงดี

“มานี่” ไม่พูดเปล่า เขาเดินโทงเทงไปอุ้มเจ้าเหมียวตัวน้อยนั้นขึ้นแม้ว่ามันจะร้องเสียงดังแค่ไหนเขาก็ไม่สนใจ ก่อนจะพามันไปยังฝักบัวเปิดน้ำแล้วเอามือที่เปียกชุ่มน้ำมาลูบมันอย่างเบามือ นิลมณีทั้งร้องทั้งดิ้นอยู่ในมือหนาของเขาราวกับกำลังโดนลวนลามอย่างไรอย่างนั้น เมื่อมือของเขาลูบประปรายไปทั่วร่างแมวของเธอก็ยิ่งทำให้เธอดิ้น

“อย่าดิ้น เดี๋ยวน้ำเข้าตา” ยังคงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบใบหน้านิ่งเฉยและจัดการอาบน้ำให้แมวเหมียวตัวน้อยนั้น นิลมณีจะดิ้นมากก็ไม่ได้กลัวว่าสายตาจะไปปะทะสิ่งที่ไม่ควรมอง เท้าเล็กๆจึงทำได้เพียงกวัดแกว่งไปมากลางอากาศเพราะตัวถูกเขาอุ้มอาบน้ำอยู่ เธอทำได้แค่ตัวสั่นงันงกอยู่ในมือของเขานิ่งๆ

...พอแล้ว ฮึ่ย...บอกให้พอไงเจ้ามนุษย์!... ร้องเหมียวๆอยู่ในมือทั้งที่ตัวสั่นเทิ่ม อุณหภูมิของน้ำทำให้ร่างกายเล็กนี้หนาวสั่นจนคุมร่างกายไม่ได้ นิลมณีได้แต่หลับตานิ่งก่อนจะรู้สึกถึงความอุ่นจากผ้าขนหนูที่เขาคว้ามาพันรอบกายของเธอเอาไว้

“รอตรงนี้ก่อนนะ ขออาบน้ำก่อน” ดีนพูดพร้อมกับวางเธอไว้ตรงเคาน์เตอร์หน้ากระจกในห้องน้ำ แล้วหันไปอาบน้ำอาบท่าอย่างอารมณ์ดี นิลมณีในร่างแมวเหมียวนั่งขดหันหลังให้เขาอย่างหัวเสีย แต่ก็อดไม่ได้ที่แอบเหลียวหลังไปมองชายหนุ่มที่กำลังอาบน้ำอยู่ สายตาไล่มองเรือนร่างที่น่าหลงใหลของเขาก่อนจะรีบหยุดสายตาตัวเองไว้เมื่อมันเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆแล้วหันกลับไปนอนขดตัวดังเดิม

เจ้าแมวสีดำสนิทที่มีความคิดความอ่านนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่เพียงแมวธรรมดาอย่างที่ชายหนุ่มคิด แมวน้อยเพศเมียจอมหยิ่งตัวนี้มาพร้อมกับความมืด ตามตำนานเคยบ่งบอกความเชื่อเรื่องแมวดำไว้หลายตำนานและเป็นตำนานที่ไม่ค่อยดีเสียเท่าไหร่ ผู้คนมักจะกลัวแมวดำกันเสียส่วนใหญ่ แต่เนื่องจากว่ายุคสมัยที่เปลี่ยนไปทำให้ความเชื่อนี้จางหายไป

ตั้งแต่นิลมณีมายังโลกมนุษย์เพียงแค่วันแรก ชายหนุ่มที่ชื่อว่าดีนก็ทำให้เธอรู้สึกอับอายขายขี้หน้าจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าราชินีปีศาจอย่างเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ในโลกมนุษย์ ไม่อย่างนั้นคงไม่เป็นที่น่านับถืออีกต่อไป ความน่าเกรงขามในตัวเธอก็จะกลายเป็นเรื่องตลกสำหรับภูตผีระดับล่างแน่ๆ

.

ในโลกนี้มีความเชื่ออยู่หลายความเชื่อ ไสยศาสตร์ ต่างๆมากมายและแตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ ไม่มีใครรู้ว่าโลกอีกโลกหนึ่งที่ผู้คนเรียกว่าขุมนรก สรวงสรรค์ สิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือแม้แต่ภูตผีปีศาจมีอยู่จริงหรือไม่ ยิ่งยุคสมัยเปลี่ยนไปมากเท่าไหร่ความเชื่อเรื่องเล่านี้ก็ยิ่งลดน้อยลง

               บนโลกนี้มีอีกมิติหนึ่งที่ทับซ้อนและอาศัยอยู่กับมนุษย์ วิญญาณ ปีศาจ บางกลุ่มที่ยังไม่ถูกพิพากษาจากผู้คุมวิญญาณหรือกำลังหลบหนีอยู่ต่างใช้ชีวิตล่องลอยแทรกแซงอยู่กับมนุษย์ทั่วทุกมุมโลก ปีศาจที่ผู้คนมักมองไม่เห็นและหลบซ่อนในป่าลึกกลางหุบเขาต่างๆ แบ่งกันเป็นเหล่าเป็นกอของแต่ละพื้นที่ และแน่นอนว่าเมื่อมีเหล่าปีศาจมากมายเป็นสังคมก็ต้องมีผู้ที่อยู่เหนือปีศาจเหล่านั้น...

            เจ้าสีนิลที่ชายหนุ่มรับมาเลี้ยงเพียงเพราะคิดว่าเป็นเจ้าแมวน้อยที่ได้รับบาดเจ็บ เพราะร่างกายมีบาดแผลเปรอะเปื้อนมอมแมมจนเขาเรียกว่าเจ้าแมวขี้เรื้อนนั้นกลับไม่แมวธรรมดาเช่นกัน เธอมีความคิด ความรู้สึก และ...ร่างมนุษย์หญิงสาว เพียงแต่ในตอนนี้เธอไม่สามารถแปลงกายได้...

            ...ข้าต้องหาจอมปีศาจให้เจอ...

            นิลมณีนั่งคิดและเลียขนตัวเองไปมาตามนิสัยแมวอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะออกมาจากห้องน้ำและนำเธอในร่างแมวนั้นมาเป่าจนแห้งสนิท คอยดูอาการที่เซื่องซึมเอาแต่นอนของเจ้าแมวน้อยก็อดเป็นห่วงไม่ได้จริง

            “ไปโดนอะไรมากันล่ะเนี่ย...” เขาพูดพลางมองสำรวจร่างกายของเจ้าแมวเหมียวตัวน้อย นิลมณีที่นอนซบขาหน้าของตัวเองอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองเขา

            ...ก็บาดเจ็บน่ะสิถามได้...เพราะนังปีศาจนั่นแท้ๆ...

            แม้เธอจะตอบออกไปก็ยังคงเป็นเพียงเสียงร้องเหมียวๆเหมือนแมวทั่วไป และแน่นอนว่าเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังจะสื่อสาร เธอจึงกลับลงไปนอนซบที่ขาหน้าของตัวเองตามเดิม

            ดีนมองท่าทางที่เชิดหยิ่งของเจ้าแมวที่เขาเก็บมาเลี้ยงก็ถอนหายใจ เขาคิดว่าอาจจะเป็นเพราะแมวยังไม่ไว้ใจถึงได้ไม่ยอมมาอ้อนคลอเคลียเขา แต่ไม่ว่ามองดูยังไงเจ้าแมวตัวนี้ก็ไม่เหมือนกับแมวทั่วไป แม้ว่ามันจะดูเป็นแมวดำธรรมดาๆตัวหนึ่ง เขากลับรู้สึกแปลกๆทุกครั้งที่มองมัน

            “เจ้าสีนิล...เธอเชื่อไหมว่าโบราณเขาถือ...หากใครเลี้ยงแมวดำจะนำพาความโชคร้ายมาให้ โบราณเขาบอกว่าเป็นแมวปีศาจ...”

            ...ก็ปีศาจจริงๆนี่ เจ้ามันโง่เองเจ้ามนุษย์ที่มองไม่ออกว่าข้าคือปีศาจน่ะ...ข้าคือจอมปีศาจเลยนะ...

            “เธอโชคดีนะที่เจอฉัน และฉันไม่เชื่อเรื่องแบบนี้...” ดีนเอ่ยพลางนั่งลูบหัวเจ้าแมวน้อยเบาๆ สีหน้าเรียบนิ่งของเขาในตอนนี้กลับยิ้มออกมาบางๆ สายตาคมมองเจ้าแมวน้อยอย่างเอ็นดู

            นิลมณีเหลือบสายตาแมวของเธอมองใบหน้าของเขานิ่ง...นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้...ตลอดเวลาที่อยู่ในโลกปีศาจนนั้นเธอเคยเจอแต่สายตาดูแคลนและไร้การยอมรับจากปีศาจที่น่าเกรงขามเช่น เสือ สิงฆ์ ยักษา หมาป่า...เพียงเพราะเธอเป็นแมว...

            พลางนึกย้อนไปถึงวันที่เธอลำบากอย่างที่สุด...เธอเกิดมามีเพียงแม่แมวก่อนที่แม่แมวนั้นจะดับสิ้นสลายไปตามอายุขัยของคำสาป ทิ้งเพียงเจ้าแมวตัวน้อยให้โดดเดี่ยวอยู่ในโลกที่น่ากลัว...

            “มองฉันตาแป๋วเชียวนะ...ซึ้งใจล่ะสิ”

            ...ชิ! เจ้ามนุษย์นี่น่าหงุดหงิดชะมัด...

            คิดในใจพลางเชิดหน้าหนีไปทางอื่น ดีนเห็นอย่างนั้นถึงกับขมวดคิ้วจ้องมองท่าทีของเจ้าแมวน้อยที่เขาพึ่งเก็บมาเลี้ยงอย่างนึกสงสัย ที่มันทำตัวเหมือนกับว่าฟังเขารู้เรื่องอย่างไรอย่างนั้น แต่ท่าทางของมันดูอิดโรย...เขามองดูแผลบนตัวของมันก็นึกสงสาร...อาจจะโดนทำร้ายมาหรือว่าอาจจะโดนสัตว์ใหญ่กัดมาก็ได้...

            “เธอนี่น่าสงสารนะ...ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอไปโดนอะไรมา แต่ไม่ต้องห่วงฉันจะดูแลเธอเป็นอย่างดี”

            ดีนเอ่ยก่อนจะอุ้มเจ้าแมวน้อยนั้นไปนอนบนโซฟาพร้อมกับนำเสื้อผ้าที่เขาไม่ค่อยได้ใส่มารองให้นุ่มขึ้น วางเจ้าสีนิลลงบนกองผ้านั้นอย่างเบามือและมันก็ไม่ได้มีท่าทีขัดขืนเหมือนที่พาไปอาบน้ำเลยสักนิด

เขาคิดว่าเขาคงต้องเฝ้าดูมันอย่างใกล้ชิด จากสภาพแล้วก็ค่อนข้างน่าเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย แต่ดูเหมือนเจ้าสีนิลนั้นจะใจสู้พอสมควรถึงได้ยังมีชีวิตอยู่ทั้งที่บาดเจ็บ

               ดีนยังคงไม่ไปไหนและยังคงนั่งลูบหัวเจ้าสีนิลที่หลับพริ้มอยู่บนกองผ้าอย่างเงียบๆ จนเขาเองก็เผลอหลับไปบนโซฟาข้างเจ้าแมวน้อยตัวนั้นโดยไม่รู้ตัว