บทที่ 6. วุ่นวายแต่กับแมว

นิลมณีร้องเสียงแมวพร้อมกับข่วนขูดที่ประตูห้องนอนอย่างไม่ยอม และเป็นอีกครั้งที่เขาอุ้มร่างเธอขึ้นมาพร้อมกับเอื้อมมือไปปิดสวิตซ์ไฟ เหลือเพียงแสงสลัวๆที่โคมตรงหัวนอนเท่านั้น ก่อนจะกอดร่างเจ้าแมวน้อยล้มตัวลงนอนบนเตียงและนอนกอดมันอยู่อย่างนั้น

            ....ใครเขาอยากนอนกับนายกันยะ!! อึดอัดชะมัด!!... นิลมณียังคงร้องอยู่อย่างนั้นพลางดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของเขา ถ้าไม่ติดว่าเธอต้องแปลงกายในเป็นแมวเพื่อรักษาตัวและหลบซ่อนนางจิ้งจอกก็คงจะกลายร่างเป็นหญิงสาวและตบหน้าเขาแรงๆสักฉาดสองฉาดเป็นแน่

            “สีนิล...นอนนิ่งๆเป็นเพื่อนฉันหน่อยไม่ได้เหรอ” ดีนเอ่ยขึ้นทั้งที่ยังหลับตา นิลมณีในร่างแมวหันไปมองหน้าเขาและเงียบเสียงลง ที่เงียบเพราะน้ำเสียงของเขาดูเหงาๆเศร้าสร้อยอย่างไรก็ไม่รู้ ก่อนจะยอมนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น

            “เธอนี่ก็ฟังภาษาคนรู้เรื่องเหมือนกันแฮะ” ดีนลืมตาขึ้นมองเจ้าแมวเหมียวที่ตอนนี้นอนสงบเสงี่ยมนิ่งงันไปเมื่อเขาพูดจบ เขายิ้มออกมาก่อนจะเอาหน้าเข้าไปมุดที่พุงของมันและหลับไปในที่สุด....  

            ...หืม...อะไรทิ่มท้องฉันอยู่... เธอเริ่มรู้สึกตัวทั้งๆที่ฟ้ายังไม่สว่างเลยด้วยซ้ำ ในสายตาของเธอตอนนี้ที่นอนขดกอดอยู่นั้นเห็นเป็นขอบกางเกงและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เป็นมัดๆ...และไอ้แท่งแข็งๆที่ทิ่มท้องเธอแถมเธอยังนอนขดกอดมันอยู่นั้น...

            เงี๊ยวววว!!!!

.

            นิลมณีตื่นขึ้นมาพร้อมกับภาพอุจาดตาสำหรับแมวที่เธอไม่อยากจะเห็น เจ้าตัวตนแท่งยักษ์เด่นผงาดตั้งชันขึ้นจนเป็นลำปูดนูนผ่านกางเกงนอนของเขาเด่นตระง่านต่อหน้าต่อตาแม้ว่าเจ้าของมันจะหลับอยู่ เธอร้องเสียงหลงในเสียงของแมวจนขนลุกชันไปทั่วสันหลัง โก่งสี่เท้าขึ้นราวกับขู่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตกใจ

            ...เจ้ามนุษย์บ้ากามนี่!!... เสียงขู่บ่งบอกสิ่งที่เธออยากจะพูดด่าคนที่งัวเงียตื่นขึ้นด้วยเสียงแมวๆ ดีนขยี้ตาเล็กน้อยผะโงกหน้าขึ้นมองเจ้าแมวเหมียวของเขาเล็กน้อย สะโพกของเขาขยับไปมาตามสัญชาตญานที่ตื่นขึ้นตามนิสัยของผู้ชายแม้จะยังไม่ได้สติดีเท่าไหร่ก็ตาม

            “หืม? เป็นอะไรไปเจ้าสีนิล” ดีนเอ่ยเสียงงัวเงียในลำคอแต่ดูเหมือนเจ้าแมวของเขาจะยังขู่ไม่หยุดราวกับกำลังบ่นอะไรบางอย่าง เขาจึงคว้าร่างของมันเข้ามากอดอีกครั้งแล้วหลับตาลง

            เงี๊ยววว!!! เงี๊ยววว!!

            ...เจ้าบ้านี่!! ขนาดไม่ได้สติยังหื่นได้ ปล่อยนะยะ!!..

            “อืม...สีนิลอย่าข่วนสิ วันนี้วันหยุดขอต่ออีกหน่อย” ดีนเอ่ยขึ้นเมื่อเจ้าแมวเหมียวที่เขากอดกางกรงเล็บข่วนแขนเขารัวๆ ซ้ำยังเอาขาหน้าของมันอีกข้างยันหน้าเขาอีก ดียหลุบสายตามองมันพลางขมวดคิ้วเจ้าสีนิลของเขาตอนนี้เหมือนกลัวอะไรบางอย่างถึงได้มีกิริยาแบบนี้

            “เลี้ยงไม่ถึงเดือนฉายแววแมวเปรตซะแล้ว” ดีนเอ่ย

            เงี๊ยววว!!

            ...แกสิผู้ชายเปรต!!... นิลมณีร้องเถียงแม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจภาษาแมวก็ตามก่อนจะดีดตัวกระโดดขึ้นที่บนตัวเขาพร้อมกับฝากรอยเล็บทั้งสี่บนกล้ามแขนแล้วกระโดดออกไปจากเตียงอย่างรวดเร็ว

            “เฮ้ยยยย!!! สีนิล!!” ดีนตกใจลุกพรวดขึ้นด้วยความเจ็บแสบก่อนจะก้มมองกล้ามแขนของตัวเองแล้วเหลือบมองไปยังเจ้าแมวตัวดีที่ตอนนี้นั่งหันหลังเลียเท้าหน้าที่พึ่งข่วนเขาอย่างสบายใจ

            “เป็นรอยเล็บเลยเนี่ย! เลือดออกด้วย! มานี่เลยนะ!!” ดีนทำท่าจะเข้าไปคว้าตัวเจ้าแมวตัวดีแต่ทว่ามันกับเดินเชิดหน้าสะบัดหางไปมาหลบเขาอย่างง่ายดายไม่สนใจในสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด ดีนย่องไปด้านหลังมันพยายามจะจับแต่มันก็หนีไปได้ทุกครั้งที่เขาจะจับตัวมัน ไม่หนำซ้ำเจ้าสีนิลของเขายังหันหน้าไปมองเขาอย่างเยาะเย้ยร้องเหมียวๆราวกับกำลังต่อว่าเขา

            “ไม่รู้ล่ะ วันนี้ฉันต้องจับเธอไปฉีดวัคซีนให้ได้!” ว่าแล้วก็กระโดดไปจับเจ้าเหมียวโดยไม่สนใจอวัยวะของตัวเองที่มันตั้งโด่เด่อยู่เลย นิลมณีในร่างเจ้าแมวสีนิลเห็นก็ยิ่งหงุดหงิดวิ่งหนีทั่วห้องนอนอุตลุด ข้าวของเครื่องใช้ล้มระเนระนาดเพราะฝีมือเจ้าแมวสีดำตัวดี

            “เฮ้ย!! ไม่ได้นะ!! โคมไฟมันแพง! ใจเย็นก่อนสีนิล” ดีนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้าสีนิลกระโดดไปอยู่บนโคมไฟหัวเตียงของเขา ถ้ามันกระโดดลงมาแรงดีดตัวของมันทำให้โคมไฟของเขาร่างเป็นแน่ เขาจึงพยายามที่จะเกลี่ยกล่อมเจ้าแมวเหมียวอย่างระวัง

            ...หึ...ได้ทีฉันล่ะ... นิลมณีร้องเหมียวตอบเขาก่อนจะดีดตัวกระโดดลงจากโคมไฟโดยไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ดีนรีบพุ่งตัวเข้าไปรับโคมไฟนั้น มืออีกข้าวก็คว้าตัวเจ้าแมวเหมียวที่ตั้งหน้าจะวิ่งหนีไว้ได้ทัน

            “เธอนี่นะ!”

            ...ปล่อยฉันนะยะ!! เจ้ามนุษย์บ้ากาม!!... เธอยังคงร้องเหมียวๆเป็นเชิงขู่เขาอย่างไม่ยอมอุ้งเท้าหน้าทั้งสองพยายามตะกุยมือเขาที่จับกลางลำตัวของเธอไว้แน่น ไม่รู้ว่าเพราะมือของเขาใหญ่หรือว่าตัวเธอมันเล็กเขาถึงได้กำรอบตัวเจ้าเหมียวแมวอย่างเธอได้มิดสนิทมือ

            “ไม่ต้องดิ้นหนี ยังไงก็ต้องไปหาหมอ” ดีนพูดก่อนจะไปจัดแจงโคมไฟให้มันเข้าที่แล้วพาเจ้าแมวจอมดื้อไปยังนอกห้องนอนของตนก่อนจะยอมวางมันลงแล้วหันไปจัดการสเต็กที่แช่ไว้เมื่อวานอุ่นมาให้เจ้าสีนิลได้กินเป็นอาหารเช้า แม้ว่านิลมณีในร่างของเจ้าแมวสีนิลจะไม่พอใจเขาแต่เมื่อได้กลิ่นอาหารก็ทำให้ท้องร้องขึ้นมาได้จนต้องยอมเดินไปกัดกินสเต็กชิ้นนั้น

            ...ยกนี้ยอมให้ก่อนก็แล้วกัน เชอะ... ทั้งที่ปากยังคงกัดกินสเต็กก็ยังคงร้องเหมียวราวกับขู่เขาที่นั่งยองลงมองเธอกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย มือหนาเอื้อมมาลูบศีรษะของเจ้าแมวสีนิลอย่างเบามือพลางใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มบางๆอย่างเอ็นดู จะโกรธก็โกรธไม่ลง..

            เมื่อเห็นว่าเจ้าสีนิลยอมสงบกินสเต็กอยู่เขาก็รีบลุกขึ้นพาตัวเองไปอาบน้ำอาบท่าแต่งตัวให้เรียบร้อย วันนี้เขาตั้งใจจะพาเจ้าสีนิลของเขาไปฉีดวัคซีนกันโรคเสียหน่อยไม่อย่างนั้นหากเขาโดนมันข่วนคงจะได้ติดเชื้อแน่ๆ

            ...นะ..นี่มันอะไร๊!!... นิลมณีตกใจเมื่อเห็นกล่องพกพาแมวที่เหมือนกับหน้ากากอวกาศมีรูให้หายใจอยู่รอบตัวกล่องพลาสติกนั้น ก่อนที่ดีนจะจับเธอยัดใส่กล่องนั้นแล้วสะพายหลังไปโดยที่เธอยังคงมึนงงและขูดข่วนเจ้ากล่องที่ขังเธอเอาไว้อยู่ด้วยไม่รู้จักกล่องพกพาแมวอีกทั้งเขายังเอากล่องที่เธออยู่ยัดใส่กระเป๋าใบใหญ่มิดชิดอีก คงจะหลบเลี่ยงกฏของคอนโดแน่ๆ

            “อยู่นี่นะอย่าดื้อ” เขารีบนำเธอออกจากระเป๋ามิดชิดนั้นเพราะกลัวว่าจะหายใจไม่ออกเมื่อขึ้นมาในรถคันหรู พร้อมกับยกกล่องพกพาที่เธออยู่มาวางไว้หน้ารถที่นั่งข้างคนขับก่อนจะขับรถออกไปอย่างเงียบๆ

            ...เจ้าหมอนี่... นิลมณีคิดในใจพลางมองเขาผ่านพลาสติกใสหน้ากล่องนั้นก่อนจะมอบนอนอย่างว่าง่ายด้วยความมึนหัวเล็กน้อยเพราะเธอมองไม่เห็นทางข้างหน้าการเคลื่อนตัวของรถมันทำให้เธอที่อยู่ในร่างแมวค่อนข้างรู้สึกเครียดด้วยสัญชาตญานแมวราวกับคนที่กำลังเมารถอย่างไรอย่างนั้น ทำให้เธอนอนมอบซึมอยู่ในกระเป๋าเป้พกพาแมวนั้นอย่างหงอยๆ