ตอนที่ 7 แผลเป็นและกลิ่นหอม

กาลเวลาในหอโคมแดงหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับคนรอคอย แต่รวดเร็วดั่งสายน้ำไหลสำหรับผู้เสพสุข

หลายราตรีผ่านไปนับตั้งแต่ เยี่ยซาน แฝงตัวเข้ามาในคราบองครักษ์ เขายืนตระหง่านอยู่หน้าประตูเรือนรับรองของ หลิวชิง ราวกับรูปสลักหินที่ไร้ชีวิต หากแต่ภายในใจขององค์รัชทายาทหนุ่มกลับร้อนรุ่มดุจมีกองเพลิงสุมทรวง

หน้าที่ของเขาคือการคุ้มกัน และจับตาดูความเคลื่อนไหวที่อาจเชื่อมโยงไปถึงอ๋องห้า แต่สิ่งที่เขาต้องเผชิญกลับกลายเป็นบททดสอบความอดทนที่ยากเข็ญยิ่งกว่าการฝึกยุทธ์ในค่ายทหาร

"อ๊า ท่านใต้เท้า อย่าเจ้าค่ะ ฮิฮิ"

เสียงหัวเราะต่อกระซิกหวานหยดดังลอดออกมาจากบานประตูไม้แกะสลักที่ปิดสนิท ตามด้วยเสียงเครื่องดนตรีผีผาที่ถูกดีดอย่างเร่งร้อนสลับกับเสียงกระทบกันของถ้วยสุรา เสียงเหล่านั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของเยี่ยซาน คิ้วเข้มของเขาขมวดมุ่น มือแกร่งที่กอดอกอยู่เผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

คืนนี้แขกของนางคือ ใต้เท้าหวัง ขุนนางกรมคลังผู้มีรูปร่างอ้วนฉุและขึ้นชื่อเรื่องความมักมากในกามรมณ์ เยี่ยซานจำหน้ามันได้แม่นยำ ไอ้แก่ตัณหากลับที่โกงกินบ้านเมืองจนพุงปลิ้น ผู้นี้หรือที่ได้ครอบครองเรือนร่างที่บุรุษทั่วเมืองถวิลหา?

"ช่างน่าสมเพช" เยี่ยซานพึมพำเสียงลอดไรฟัน

เขาบอกตัวเองว่าความหงุดหงิดนี้เกิดจากความรังเกียจ เขาเกลียดสตรีที่ใช้ร่างกายแลกเงิน เกลียดสถานที่อโคจรที่เต็มไปด้วยความเน่าเฟะ และเกลียดที่ต้องมายืนเฝ้าศัตรูทางการเมืองให้มีความสุขสำราญ

แต่ลึกๆ ในใจที่เขาไม่อยากยอมรับ เขาหงุดหงิดเพราะเสียงครางกระเส่าของนาง เสียงที่ควรจะมีเพียงเขาที่เคยได้ยินในคืนนั้น คืนแห่งความผิดพลาด

กลิ่นหอมจางๆ ของดอกบัวสวรรค์ลอยลอดผ่านช่องประตูออกมาปะทะจมูก แม้จะมีกลิ่นสุราและกลิ่นแป้งฉุนกึกของใต้เท้าหวังปะปน แต่จมูกของเยี่ยซานกลับแยกแยะกลิ่นกายเฉพาะตัวของหลิวชิงได้อย่างแม่นยำ มันเป็นกลิ่นหอมเย็นที่ทำให้เลือดในกายเขาสูบฉีดรุนแรง

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม  ที่ยาวนานดั่งชั่วกัลป์ ประตูห้องก็เปิดออก ใต้เท้าหวังเดินโซซัดโซเซออกมา ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและราคะ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ปากยังพร่ำบ่นงึมงำ "ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมที่สุด สมคำร่ำลือจริงๆ"

เยี่ยซานปรายตามองด้วยสายตาเหยียดหยาม เขาขยับตัวหลีกทางเล็กน้อยให้หมูสกปรกตัวนั้นเดินผ่านไป ก่อนจะกลับมายืนขวางประตูเช่นเดิม

"ท่านเยี่ยซาน"

เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นจากภายในห้อง เป็นเสียงของหลิวชิง

เยี่ยซานลังเลครู่หนึ่ง ปกติแล้วเสี่ยวเปาจะเป็นคนเข้ามาทำความสะอาดและปรนนิบัตินางหลังจากแขกกลับ แต่วันนี้เสี่ยวเปาถูกเหนียงเยว่เรียกตัวไปช่วยงานที่โรงครัวใหญ่

"มีอันใด?" เขาถามเสียงห้วน โดยไม่หันกลับไปมอง

"เข้ามา เข้ามาหาข้าหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?" น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย ฟังดูเปราะบางผิดปกติ

เยี่ยซานถอนหายใจยาว ผลักประตูเดินเข้าไปในห้อง

สภาพภายในห้องยุ่งเหยิงไม่ต่างจากสนามรบขนาดย่อม หมอนอิงกระจัดกระจาย เศษอาหารและจอกสุราหกเลอะเทอะ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเขาคือร่างบางที่นั่งอยู่หน้าคันฉ่อง หลิวชิงสวมเพียงเสื้อคลุมตัวบางหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนและแผ่นหลังบอบบาง ผมเผ้าสยายคลุมแผ่นหลัง แต่มือข้างหนึ่งของนางกำลังพยายามเอื้อมไปแตะที่หัวไหล่ด้านหลังด้วยความยากลำบาก

"เจ้าเป็นอะไร?" เยี่ยซานถาม เสียงอ่อนลงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย

หลิวชิงหันหน้ามา ใบหน้างดงามนั้นซีดเผือด ไรผมชื้นเหงื่อแนบไปกับแก้มใส ดวงตาหงส์มีร่องรอยของความเจ็บปวด "เสี่ยวเปาไม่อยู่ ข้า.. ข้าถูกปิ่นปักผมเกี่ยว ท่านช่วยทายาให้ข้าหน่อยได้หรือไม่?"

เยี่ยซานเดินเข้าไปใกล้ สายตาคมกริบกวาดมองบาดแผล บนผิวขาวดุจหิมะบริเวณหัวไหล่ด้านหลัง มีรอยขีดข่วนเป็นทางยาว เลือดสีแดงสดซึมออกมาตัดกับผิวขาวจัดดูน่าหวาดเสียว แม้จะไม่ลึกมากแต่ก็ดูเจ็บแสบไม่น้อย

"ใต้เท้าหวังผู้นั้น รุนแรงกับเจ้ารึ?" เขาถามพลางหยิบตลับยาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา เปิดฝาออก กลิ่นสมุนไพรฉุนจมูกลอยขึ้นมา

หลิวชิงก้มหน้าลงซ่อนแววตา "บุรุษเมื่อเมามาย ย่อมขาดสติ ข้าชินเสียแล้วเจ้าค่ะ เป็นเพียงนางโลม จะเรียกร้องความทะนุถนอมอันใดได้"

คำตัดพ้อของนางกระตุกใจเยี่ยซานอย่างประหลาด เขาแค่นเสียงในลำคอ "รู้ว่าเจ็บตัว ก็ยังจะทำอาชีพนี้ เงินทองมันสำคัญกว่าศักดิ์ศรีและร่างกายของเจ้านักหรือ?"

ปากว่าร้าย แต่เขากลับนั่งลงข้างหลังนาง นิ้วมือแกร่งป้ายเนื้อยาสีเขียวมรกต แล้วค่อยๆ บรรจงแตะลงบนบาดแผล

"อ๊ะ" หลิวชิงสะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อความเย็นของยาและความร้อนจากปลายนิ้วของเขาสัมผัสผิว

"อยู่นิ่งๆ" เยี่ยซานดุเสียงเข้ม "หากขยับ แผลจะฉีก"

เขาทายาให้นางอย่างเบามือ ขัดกับบุคลิกแข็งกระด้าง ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบจับกระบี่ลูบไล้ไปตามรอยแผล ทุกสัมผัสทำให้เยี่ยซานต้องขบกรามแน่น

กลิ่น.. กลิ่นบ้าๆ นั่นอีกแล้ว

ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งสัมผัสผิวเนื้อ กลิ่นหอมดุจดอกบัวสวรรค์ยิ่งเข้มข้น รุนแรงจนแทบจะกลบกลิ่นยาและกลิ่นคาวโลกีย์ในห้องจนหมดสิ้น มันเป็นกลิ่นที่บริสุทธิ์ สะอาด และเย้ายวนจนเยี่ยซานรู้สึกมึนงง ราวกับถูกวางยา

เขาเผลอใช้นิ้วไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดรอบๆ บาดแผลโดยไม่รู้ตัว ผิวของนางนุ่มลื่นดั่งแพรไหม อุ่นซ่านและหอมกรุ่น เขาจ้องมองลำคอระหงที่ตั้งตรงอยู่เบื้องหน้า ไรผมอ่อนๆ ที่ท้ายทอยช่างดูน่าสัมผัส ความคิดชั่วร้ายแวบเข้ามาในหัว อยากจะฝังจมูกลงไปสูดดมความหอมนั้นให้หนำใจ อยากจะบดขยี้รอยมลทินที่ชายอื่นทิ้งไว้ให้หายไป

"ท่านเยี่ยซาน" เสียงหลิวชิงกระซิบแผ่วเบา ปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์

นางเอียงหน้ามาเล็กน้อย หางตาเหลือบมองเขา ริมฝีปากแดงฉ่ำเผยอขึ้นนิดๆ "มือของท่าน อุ่นเหลือเกินเจ้าค่ะ ไม่เหมือนมือของพวกขุนนางพวกนั้น มือของท่านให้ความรู้สึกปลอดภัย"

เยี่ยซานชะงัก รีบชักมือกลับราวกับถูกของร้อน

"เสร็จแล้ว"เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันหลังให้นางเพื่อซ่อนความผิดปกติในแววตาและลมหายใจที่เริ่มติดขัด "พักผ่อนเสีย พรุ่งนี้เจ้ายังต้องรับแขกอีก"

หลิวชิงดึงเสื้อคลุมขึ้นมาปิดไหล่ นางลุกขึ้นเดินอ้อมมาหยุดตรงหน้าเขา เงยหน้ามองบุรุษร่างสูงด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ

"ท่านรังเกียจข้าหรือ?" นางถามตรงๆ

เยี่ยซานก้มมองนาง ใบหน้าของนางยามนี้ไร้เครื่องสำอางหนาเตอะ ดูอ่อนเยาว์และไร้เดียงสาราวกับเด็กสาวหลงทาง ช่างขัดแย้งกับบทบาทนางโลมผู้เจนจัดที่นางแสดงเมื่อครู่

"ข้าไม่ได้รังเกียจ" เยี่ยซานตอบเสียงเรียบ "ข้าแค่สมเพช สตรีที่มีรูปโฉมงดงามปานนี้ เหตุใดต้องลดตัวลงมาเกลือกกลั้วในบ่อโคลน"