ตอนที่8 ท่านหวั่นไหวกับข้าบ้างหรือไม่?

"คนเราเลือกเกิดไม่ได้ และเลือกทางเดินไม่ได้เสมอไปหรอกเจ้าค่ะ" หลิวชิงยิ้มเศร้า นางขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนอกเสื้อของนางเกือบชิดแผงอกเขา "บางครั้ง เพื่อความอยู่รอด เราจำต้องขายวิญญาณ แต่ท่านรู้หรือไม่ ท่านเยี่ยซาน ทุกครั้งที่ข้าต้องปรนนิบัติบุรุษเหล่านั้น ข้าจินตนาการว่า ข้ากำลังถูกโอบกอดโดยใครสักคนที่ไม่ได้มองข้าเป็นเพียงสินค้า"

มือเรียวบางของนางยกขึ้นวางทาบลงบนอกเสื้อของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงของเยี่ยซาน

"ท่านใจเต้นแรง" นางกระซิบ "ท่านหวั่นไหวกับข้าบ้างหรือไม่?"

เยี่ยซานจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น เขารู้ว่านี่อาจเป็นมารยา เป็นหลุมพรางที่นางขุดล่อเขา แต่กลิ่นหอมและแววตาเว้าวอนนั้นทำให้กำแพงในใจเขาสั่นคลอน

มือแกร่งคว้าข้อมือนางไว้ บีบแน่นจนนางนิ่วหน้า

"อย่าเล่นกับไฟ แม่นางหลิว" เขาเตือนเสียงต่ำ พยายามข่มกลั้นความปรารถนา "ข้ามาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ใช่เพื่อเป็นของเล่นของเจ้า และข้าอันตรายกว่าที่เจ้าคิด"

"ข้าชอบเล่นกับไฟเจ้าค่ะ" หลิวชิงตอบอย่างท้าทาย แววตาเป็นประกายวูบวาบ "ยิ่งร้อนแรง ยิ่งอันตราย ข้ายิ่งชอบ"

เยี่ยซานกัดฟันกรอด เขาผลักนางออกเบาๆ แล้วหันหลังเดินกระแทกเท้าออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ปิดประตูดังปัง ทิ้งให้ความเงียบเข้าครอบงำห้องหออีกครั้ง

เมื่อแผ่นหลังกว้างของเยี่ยซานลับตาไป รอยยิ้มยั่วยวนบนใบหน้าของหลิวชิงก็เลือนหายไปทันที เหลือเพียงใบหน้าเรียบเฉยที่แฝงความเหนื่อยล้า

นางทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ยกมือขึ้นลูบบาดแผลที่ไหล่ แผลนี้นางจงใจใช้ปิ่นกรีดตัวเอง เพื่อสร้างสถานการณ์ เพื่อทดสอบเขา

'เขาหวั่นไหว' หลิวชิงคิดในใจ 'แต่เขาก็ระวังตัวมาก จิตใจของเขาแข็งแกร่งกว่าที่คาดไว้มากนัก พี่ชายเผยท่านส่งโจทย์ยากมาให้ข้าจริงๆ'

นางถอนหายใจยาว เอนกายลงนอนกอดตัวเอง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเยี่ยซานยังคงติดตรึงอยู่ที่ผิวไหล่ มันเป็นความอบอุ่นที่แปลกประหลาด แตกต่างจากสัมผัสเย็นชาและคำนวณผลประโยชน์ของ 'พี่ชายเผย'

หลิวชิงสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว นางต้องไม่ลืมภารกิจ นางต้องทำให้เขารัก นางต้องทำให้เขาหลง จนยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องนาง แม้จะต้องแลกด้วยบัลลังก์ก็ตาม

ส่วนเยี่ยซาน

เขายืนพิงเสาอยู่ที่ระเบียงด้านนอก สูดอากาศเย็นเยียบของค่ำคืนเข้าปอด หวังจะดับไฟราคะที่ลุกโชน แต่กลิ่นหอมของดอกบัวสวรรค์กลับติดอยู่ที่ปลายนิ้ว ติดอยู่ที่จมูก และฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ

เขายกมือข้างที่ทายาให้นางขึ้นมาดู

"นางแพศยา" เขาสบถด่าตัวเอง "เหตุใดข้าต้องรู้สึกสงสารนางด้วย?"

แต่ลึกๆ เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่ความสงสาร มันคือความรู้สึกเป็นเจ้าของ ความรู้สึกบ้าคลั่งที่อยากจะเก็บนางไว้แต่เพียงผู้เดียว ไม่ให้ใครหน้าไหนได้แตะต้องหรือทำให้เกิดรอยแผลบนผิวขาวเนียนนั้นอีก

และที่สำคัญ เขาสงสัยเหลือเกินว่าภายใต้หน้ากากนางโลมและบาดแผลเหล่านั้น นางซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่?

ในความมืดมิดของหอโคมแดง คนสองคนต่างสวมหน้ากากเข้าหากัน ต่างฝ่ายต่างมีแผนการ แต่สิ่งที่อยู่นอกเหนือแผนการ คือหัวใจที่เริ่มทรยศเจ้าของทีละน้อย

รัตติกาลมาเยือนพร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย เสียงหยาดพิรุณกระทบกระเบื้องหลังคาหอโคมแดงดังเปาะแปะ กลบเสียงครวญครางและเสียงดนตรีอันรื่นเริงจากชั้นล่างไปจนหมดสิ้น บรรยากาศในยามจื่อ  วังเวงและหนาวเหน็บ ยิ่งขับเน้นความเงียบงันภายในเรือนรับรองชั้นบนสุดให้ดูน่าอึดอัด

เยี่ยซาน ยืนกอดอกพิงเสาอยู่หน้าห้องของ หลิวชิง เช่นทุกคืน คืนนี้ไม่มีแขก หลิวชิงแจ้งว่านางรู้สึกไม่สบายและต้องการพักผ่อน เสี่ยวเปาเองก็ลงไปต้มยาที่โรงครัว

นี่คือโอกาสทอง

ดวงตาคมกริบของเยี่ยซานกวาดมองไปรอบด้าน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดจับจ้อง เขาจึงใช้ปราณยุทธ์ไร้ลักษณ์ผลักบานประตูห้องหอให้เปิดออกอย่างแผ่วเบาและไร้เสียง ร่างสูงโปร่งในชุดดำกลืนหายไปในความมืดภายในห้องราวกับวิญญาณ

กลิ่นหอม..

ทันทีที่ก้าวเข้ามา กลิ่นกายสาวอันเป็นเอกลักษณ์ก็พุ่งเข้าจู่โจมเขาทันที มันคือกลิ่นดอกบัวสวรรค์ที่หอมเย็นระรื่น ผสมผสานกับกลิ่นไอร้อนจากการอาบน้ำสมุนไพร เยี่ยซานกลั้นหายใจเล็กน้อย พยายามรวบรวมสมาธิที่แตกกระเจิง

เสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆ ดังมาจากหลังฉากกั้นไม้ฉลุลายภาพภูผาและธารา แสงเทียนสลัวทำให้เห็นเงาร่างอรชรอ้อนแอ้นสะท้อนอยู่บนฉากกั้น นางกำลังแช่น้ำอยู่

เยี่ยซานรู้ว่านี่เป็นการกระทำของโจรราคะที่น่ารังเกียจ แต่เขาไม่มีทางเลือก เขาต้องหาหลักฐานที่เชื่อมโยงหอโคมแดงกับอ๋องห้า เขาเชื่อว่าในห้องส่วนตัวของนางโลมคนสนิทของเหนียงเยว่ ย่อมต้องมีร่องรอยบางอย่างซุกซ่อนอยู่

เท้าของเขาย่างก้าวไปบนพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่มไร้สุ้มเสียง เขาตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งไม้จันทน์หอม สายตากวาดมองสำรวจอย่างรวดเร็ว บนโต๊ะมีเพียงตลับชาด แป้งหอม และเครื่องประดับราคาแพงวางระเกะระกะ ไม่มีจดหมาย ไม่มีตราประทับ ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ

เขาเลื่อนมือไปสำรวจตามซอกหลืบของโต๊ะ ลูบคลำหากลไกช่องลับ นิ้วมือแกร่งสัมผัสเจอปุ่มนูนเล็กๆ ใต้ลิ้นชักชั้นล่างสุด หัวใจเขาเต้นแรงขึ้น

คลิก

เสียงกลไกทำงานเบาหวิวดังขึ้น ลิ้นชักลับดีดตัวออกมาเล็กน้อย เยี่ยซานรีบดึงมันออกมา ภายในมีเพียงถุงแพรสีซีดเก่าๆ ใบหนึ่ง

มือของเขาเอื้อมไปหยิบถุงแพรนั้น หวังจะเปิดดูสิ่งที่อยู่ข้างใน แต่ทว่า

"ใครน่ะ!?"

เสียงหวานที่เจือด้วยความตกใจดังขึ้นจากทางด้านหลัง

เยี่ยซานสะดุ้งเฮือก รีบดันลิ้นชักกลับเข้าไปที่เดิมด้วยความเร็วปานสายฟ้า ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า

หลิวชิงยืนอยู่ตรงหน้าฉากกั้น นางเพิ่งก้าวขึ้นจากถังน้ำ ร่างกายเปียกชุ่มมีเพียงผ้าแพรบางเบาสีขาวห่อหุ้มกายอย่างลวกๆ หยดน้ำเกาะพราวตามไหล่ลาดเนียนและไหปลาร้าที่โผล่พ้นเนื้อผ้า ผมยาวเปียกลู่แนบไปกับแก้มใสและลำคอระหง ดวงตาหงส์เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก

ในมือของนางกำกริชเล่มเล็กไว้แน่น ปลายมีดสั่นระริกชี้มาทางเขา

"ข้าเอง" เยี่ยซานเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ยกมือขึ้นสองข้างเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ

"ท่านเยี่ยซาน?" หลิวชิงลดมีดลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและสับสน "ท่าน.. ท่านเข้ามาทำอะไรในห้องของข้าในยามวิกาลเช่นนี้? ข้าบอกแล้วว่าคืนนี้ข้าไม่รับแขก"

สมองของเยี่ยซานทำงานอย่างรวดเร็ว เขาปั้นหน้านิ่งขรึม แสร้งทำเป็นกวาดสายตาไปรอบห้องอย่างระมัดระวัง