ตอนที่6 ความวุ่นวายเริ่มคลี่คลาย

"โอ้! ท่านไม่ต้องห่วง หอโคมแดงจ่ายหนัก ข้าจะให้เบี้ยหวัดท่านเดือนละห้าสิบตำลึงทอง! และท่านจะได้เป็นหัวหน้าคนคุ้มกันส่วนตัวของแม่นางหลิวชิง ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับแขกคนอื่น" เหนียงเยว่รีบเสนอข้อแลกเปลี่ยน นางรู้ดีว่าหลังจากคืนนี้ ผู้คนจะยิ่งบ้าคลั่งหลิวชิงมากขึ้น นางจำเป็นต้องมีคนฝีมือดีอย่างเขาไว้ข้างกาย

เยี่ยซานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ตกลง"

เหนียงเยว่ปรบมืออย่างดีใจ แล้วหันไปตะโกนสั่งบ่าวไพร่ "พวกเจ้า มัวยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบพาแม่นางหลิวชิงกลับเข้าหอ แล้วจัดห้องพักให้ท่านเยี่ยซานอยู่ใกล้ๆ เรือนรับรองของนาง!"

ขณะที่ความวุ่นวายเริ่มคลี่คลาย เยี่ยซานหันไปมองสตรีบนเกี้ยวอีกครั้ง

คราวนี้ หลิวชิงเองก็กำลังจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน สายตาของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางแสงไฟสลัว

เยี่ยซานชะงักกึก วินาทีที่สบตา กลิ่นหอมประหลาดนั่นก็พุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของเขาอย่างรุนแรง มันไม่ใช่กลิ่นฉุนรุนแรง แต่เป็นกลิ่นหอมลึกซึ้งที่แทรกซึมเข้าไปในกระแสเลือด กลิ่นหอมที่ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายบุรุษให้ตื่นเพริด

หัวใจของเยี่ยซานกระตุกวูบ เขาเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว กลิ่นนั้นหอมหวานจนเขาเกือบจะมึนงง แต่นั่นเพียงแค่ชั่ววูบ สติสัมปชัญญะที่ถูกฝึกฝนมาอย่างหนักในกองทัพดึงเขากลับมา

'กลิ่นบ้านี่มันอะไรกัน?' เยี่ยซานคิดในใจด้วยความระแวง 'ยาเสน่ห์? หรือมนต์ดำ?'

หลิวชิงจ้องมองบุรุษชุดดำเบื้องล่าง ภายใต้หน้ากากแห่งความสงบนิ่ง หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย มิใช่เพราะความเสน่หา แต่เพราะนางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารที่คุ้นเคย กลิ่นอายที่คล้ายคลึงกับ 'คุณชาย' ของนาง

บุรุษผู้นี้ อันตราย

นางค่อยๆ ค้อมศีรษะให้เขาเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ก่อนจะปล่อยม่านเกี้ยวลง ปิดกั้นสายตาของเขาและโลกภายนอก

ขบวนแห่เคลื่อนตัวเข้าไปในหอโคมแดง เยี่ยซานเดินตามหลังเกี้ยวไปในฐานะคนคุ้มกันคนใหม่ เขาพยายามกลั้นหายใจเป็นพักๆ เพื่อไม่ให้กลิ่นกายของนางรบกวนสมาธิ แต่ยิ่งพยายามปฏิเสธ ร่างกายกลับยิ่งจดจำกลิ่นนั้นได้แม่นยำขึ้น

เมื่อมาถึงเรือนรับรองชั้นบนสุด ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามสำหรับคนนอก เยี่ยซานยืนกอดอกพิงเสาอยู่ที่หน้าประตู มองดูเสี่ยวเปาประคองหลิวชิงลงจากเกี้ยว

"ท่านเยี่ยซาน" เหนียงเยว่เดินเข้ามาสั่งความ "นับจากนี้ หน้าที่ของท่านคือเฝ้าหน้าเรือนนี้ ห้ามใครเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า และห้ามแตะต้องสินค้าของข้าเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?"

"ข้าไม่สนใจสตรีของใคร" เยี่ยซานตอบเสียงเรียบ

"ดี! ปากแข็งให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะ พ่อหนุ่ม" เหนียงเยว่หัวเราะคิกคักพลางเดินสะบัดก้นจากไป

เมื่อเหลือเพียงความเงียบสงัดและทหารยามคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ห่างออกไป เยี่ยซานลอบสังเกตโครงสร้างของเรือนรับรอง สายตาคมกริบประเมินทางหนีทีไล่และจุดที่น่าจะซ่อนเอกสารลับ

ทันใดนั้น ประตูห้องหอก็เปิดแง้มออกเล็กน้อย เสี่ยวเปาโผล่หน้าออกมา

"ท่านจอมยุทธ์" นางเอ่ยเรียกเสียงเบา "พี่หญิง เอ่อ นายหญิงของข้า เชิญท่านเข้าไปดื่มชาร้อนๆ สักจอก เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยนางไว้เมื่อครู่เจ้าค่ะ"

เยี่ยซานหรี่ตาลง 'เชิญเข้าห้องตั้งแต่คืนแรกเลยรึ? นางจิ้งจอกนี่ ร้ายกาจสมคำร่ำลือ'

เขาควรจะปฏิเสธเพื่อรักษาภาพลักษณ์ผู้คุ้มกันที่เคร่งครัด แต่สัญชาตญาณนักสืบบอกให้เขาเข้าไป ยิ่งใกล้ชิด ยิ่งมีโอกาสหาข่าว

"ย่อมได้" เยี่ยซานตอบรับสั้นๆ แล้วก้าวเท้าเข้าไปในห้อง

ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู กลิ่นหอมรัญจวนใจก็โอบล้อมกายเขาไว้ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น ภายในห้องตกแต่งอย่างหรูหรา แสงเทียนสั่นไหวสร้างเงาวูบวาบ หลิวชิงนั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชา นางผลัดเปลี่ยนอาภรณ์จากชุดพิธีการรุ่มร่าม เป็นชุดผ้าแพรบางเบาสีขาวบริสุทธิ์ ผมยาวสยายคลอเคลียแผ่นหลัง

นางเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาที่เคยเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานหยาดเยิ้ม ริมฝีปากแย้มยิ้มที่ทำให้บุรุษแทบหยุดหายใจ

"ท่านจอมยุทธ์เยี่ย" เสียงของนางหวานใสราวกระดิ่งแก้ว "หลิวชิงขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิต น้ำชานี้ ข้าตั้งใจชงให้ท่าน"

มือเรียวขาวผ่องยื่นจอกชามาตรงหน้า ปลายนิ้วสัมผัสโดนมือเขาเพียงแผ่วเบา แต่กระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่างเยี่ยซาน

เขารับจอกชามา จ้องมองนางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"เจ้าเป็นใครกันแน่ แม่นางหลิว?" เยี่ยซานถามหยั่งเชิง "สตรีธรรมดาไม่น่าจะมีกลิ่นอายเช่นนี้"

หลิวชิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะแผ่วเบา นางขยับตัวเข้ามาใกล้เขาอีกนิด จนกลิ่นกายของนางปะทะจมูกเขาเต็มๆ

"ข้าก็เป็นเพียงนางโลมผู้ต่ำต้อย ที่รอคอยบุรุษผู้แข็งแกร่งมาปกป้อง" นางช้อนตามองเขา "ท่านเยี่ยซาน ท่านจะปกป้องข้าได้หรือไม่?"

เยี่ยซานกระตุกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เขาโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูนาง

"ข้าจะปกป้องเจ้า ตราบใดที่เจ้าไม่เป็นภัยต่อข้า แต่จำไว้ แม่นางหลิว ข้าไม่ใช่เหยื่อของเจ้า และข้าเกลียดกลิ่นบุปผาที่ฉุนเกินไป"

เขาผละตัวออก วางจอกชาลงโดยไม่แตะต้อง แล้วหันหลังเดินกลับไปยืนเฝ้าที่หน้าประตู ทิ้งให้หลิวชิงมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

'ไม่ง่าย' หลิวชิงคิดในใจ รอยยิ้มหวานเลือนหายไป เหลือเพียงความเคร่งขรึม 'บุรุษผู้นี้ จิตใจแข็งแกร่งดั่งหินผา และเขากำลังสงสัยข้า พี่ชายเผย ท่านส่งใครมาให้ข้าเจอกันแน่?'

ภายนอกห้อง เยี่ยซานยืนพิงเสา มือจับด้ามกระบี่แน่น พยายามระงับจังหวะหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติ

"อ๋องห้า" เขากัดฟันกรอด "เจ้าซ่อนอะไรไว้ในหอนี้กันแน่? และนางแพศยาผู้นี้ เกี่ยวข้องอะไรกับแผนการกบฏของเจ้า?"

ท่ามกลางราตรีที่ยาวนาน การห้ำหั่นกันด้วยเล่ห์เหลี่ยมระหว่างนางโลมเจ้ามารยากับอ๋องหนุ่มจอมจับผิด เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และเดิมพันครั้งนี้ อาจหมายถึงหัวใจ หรือไม่ก็ชีวิตของพวกเขาเอง