INICIAR SESIÓNCompartir
ตอนที่88 จบ
Fecha de publicación:
2026-05-21 13:10:28
Último capítulo
นางโลมล่มเมือง ตอนที่88 จบ
"ชนะพ่อรึ? เจ้ายังต้องฝึกการยืนม้าอีกสามปี!" เผยชวนหัวเราะ ลุกขึ้นจับลูกชายโยนขึ้นฟ้าแล้วรับไว้ เรียกเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ"ท่านพี่ อย่าแกล้งลูกนักเลย" หลิวชิงส่ายหน้าขำๆ ขณะอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบที่เดินเตาะแตะตามพี่ชายเข้ามาเผยเหยา ลูกสาวคนเล็ก หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาแป้งปั้น ดวงตากลมโตเหมือนแม่ นางกางแขนป้อมๆ ออกมา"ท่านพ่อ อุ้ม"หัวใจแกร่งดั่งหินผาของอดีตยอดฝีมือละลายกลายเป็นน้ำในพริบตา เผยชวนรีบวางลูกชายลง แล้วอุ้มลูกสาวขึ้นมาหอมแก้มซ้ายขวา"นางฟ้าตัวน้อยของพ่อ ตื่นแล้วรึ? วันนี้อยากขี่คอพ่อไปดูดอกไม้ไหม?""ไปเจ้าค่ะ! ไป!" เสี่ยวเหยาปรบมือดีใจบรรยากาศในกระท่อมไม้ไผ่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น เป็นความสุขที่เรียบง่ายแต่เติมเต็มหัวใจที่เคยเว้าแหว่งของเผยชวนให้สมบูรณ์สายวันนี้ เผยชวนออกไปล่าสัตว์และเก็บฟืน เขาใช้ชีวิตอย่างพอเพียง ปลูกผัก เลี้ยงไก่ ล่าสัตว์มาแลกของใช้จำเป็นจากหมู่บ้านตีนเขา แม้จะไม่มีบ่าวไพร่คอยรับใช้ ไม่มีอาหารเลิศรสระดับชาววัง แต่เขากลับรู้สึกว่าอาหารฝีมือหลิวชิงอร่อยที่สุดในโลกยามบ่าย เขาพาลูกชายไปฝึกวรยุทธ์ที่ลานกว้างริมลำธาร"จำไว้
นางโลมล่มเมือง ตอนที่87 ตอนพิเศษ
"สำหรับข้า... เจ้าคือสตรีที่กล้าหาญที่สุดในแผ่นดิน เป็นคู่ชีวิตที่ข้าภาคภูมิใจที่สุด หากไม่มีเจ้า... ก็ไม่มีบัลลังก์มังกรในวันนี้"น้ำตาของหลิวชิงไหลพรากลงมา แต่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้าอีกต่อไป มันคือน้ำตาแห่งการถูกปลดปล่อยกำแพงน้ำแข็งในใจนางที่ก่อตัวขึ้นมานานปี ถูกความอบอุ่นของเยี่ยซานหลอมละลายจนหมดสิ้นนางยิ้มออกมา... ริมฝีปากบางคลี่ออกเป็นรอยยิ้มที่สดใสและงดงามที่สุด รอยยิ้มที่ส่งไปถึงดวงตา รอยยิ้มที่ออกมาจากหัวใจจริงๆ ครั้งแรกในรอบหลายปี"หม่อมฉันอาจจะไม่ใช่ดอกไม้ที่บริสุทธิ์ผุดผ่องอีกแล้วเพคะ..." นางเอ่ยเสียงเครือเยี่ยซานยิ้มตอบ ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน"แต่เจ้าคือดอกไม้เหล็กที่งดงามและแข็งแกร่งที่สุด"เขาโน้มใบหน้าลงมา ประทับจุมพิตที่หน้าผากของนางอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน เป็นจูบที่ปราศจากตัณหาราคะ แต่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความทะนุถนอม และคำสัญญาชั่วนิรันดร์"ดอกไม้ในเรือนกระจกอาจสวยงามแต่น่าเบื่อ... แต่ดอกไม้ที่บานท่ามกลางพายุฝนและเปลวไฟเช่นเจ้า ต่างหากที่ล้ำค่าและหาที่เปรียบมิได้""จากนี้ไป... เราจะสร้างตำนานบทใหม่ด้วยกัน"หลิวชิงโผเข้ากอดเขาแน่น ซุกหน้าลงก
นางโลมล่มเมือง ตอนที่86 รุ่งอรุณใหม่
แต่หลิวชิงไม่หันกลับมามองอีกเลยนางก้าวเดินขึ้นบันไดหินทีละขั้น... ทีละขั้น ออกจากความมืดมิด สู่แสงสว่างเบื้องบนเมื่อพ้นประตูคุก แสงแดดอุ่นอาบไล้ใบหน้าของนาง หลิวชิงสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ ความหนักอึ้งในใจที่แบกรับมานานนับสิบปี มลายหายไปจนหมดสิ้นโซ่ตรวนแห่งกรรมที่พันธนาการนางไว้กับอดีต ได้ถูกทำลายลงแล้วนางเงยหน้ามองท้องฟ้า... วันนี้ฟ้าใสเหลือเกินเบื้องหน้า... เยี่ยซานยืนรออยู่ เขายิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน พร้อมอ้อมแขนที่เปิดกว้างนั่นคือบ้านที่แท้จริงของนาง... บ้านที่ไม่ได้สร้างจากอิฐและปูน แต่สร้างจากความรักและการให้อภัย.ราชโองการฉบับสุดท้ายในคดีกบฏของ เผยชวน ถูกประกาศก้องท้องพระโรง ท่ามกลางความเงียบงันของเหล่าขุนนางนับร้อยโทษประหารชีวิตนั้นง่ายดายเกินไปสำหรับความผิดที่ก่อ... การตัดศีรษะเพียงชั่วพริบตา ไม่อาจชดใช้ความเจ็บปวดที่เขากระทำต่อแผ่นดินและต่อหัวใจของคนสองคนได้ฮ่องเต้เยี่ยซาน ทรงมีพระราชวินิจฉัย... ให้ไว้ชีวิตแต่เป็นชีวิตที่ไร้ซึ่งเกียรติยศ ชื่อของ 'เผยชวน' ถูกลบออกจากสารบบราชวงศ์ เขาถูกปลดเป็นสามัญชน ถูกตัดเส้นเอ็นวรยุทธ์ และถูกนำตัวไปขังลืม ณ 'หอคอยทมิฬ' ที่ตั้งอย
นางโลมล่มเมือง ตอนที่85 ณ คุกใต้ดิน
ณ คุกใต้ดินสถานที่แห่งนี้อับชื้น เหม็นอับด้วยกลิ่นราและสิ่งปฏิกูล เป็นสถานที่ที่แสงตะวันไม่เคยส่องถึง มีเพียงความหนาวเหน็บและเสียงหยดน้ำที่ดังก้องสะท้อนความเงียบเหงาหลิวชิง ในชุดคลุมสีขาวเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน เดินถือตะเกียงลงมาตามบันไดหินที่ลาดชัน ทุกย่างก้าวของนางมั่นคง แต่หัวใจกลับหนักอึ้ง นางได้ขออนุญาตเยี่ยซานเพื่อมาเยี่ยม 'นักโทษ' คนสำคัญเป็นครั้งสุดท้าย เยี่ยซานมิได้ห้ามปราม เพียงแต่บีบมือนางเบาๆ และบอกว่าจะรออยู่ที่ตำหนักนางเดินผ่านห้องขังที่ว่างเปล่า เข้าสู่ห้องขังชั้นในสุด... ห้องขังที่ถูกสร้างขึ้นอย่างแน่นหนาที่สุด และสกปรกที่สุดที่นั่น... ร่างของบุรุษผู้หนึ่งนอนขดตัวอยู่บนกองฟางเน่าๆเผยชวน... อดีตผู้สำเร็จราชการที่เคยยิ่งใหญ่เทียมฟ้า บัดนี้สภาพของเขาดูแทบไม่ได้ เส้นผมดำขลับที่เคยถูกเกล้าอย่างประณีต บัดนี้ยุ่งเหยิงเป็นกระเซิงและจับตัวเป็นก้อนด้วยคราบเลือดและฝุ่นดิน ชุดนักโทษสีขาวขุ่นมัวเปรอะเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย่อหยิ่ง เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและหนวดเครารุงรังเมื่อแสงตะเกียงส่องกระทบใบหน้า เผยชวนหยีตาขึ้นมอง ร่างกายที่อ่อนระโหยโรยแรงพลันกระตุกวูบเมื่
นางโลมล่มเมือง ตอนที่84 ความสิ้นหวัง
ทหารซยงนูกรูกันเข้ามาสังหารทหารรักษาพระองค์ล้มตายเป็นใบไม้ร่วง เผยชวนชักกระบี่ออกมาเตรียมสู้ตาย สถานการณ์ดูเหมือนจะเข้าทางฝ่ายซยงนูจนหมดสิ้นแต่ทว่า...ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังครอบงำกองทัพต้าเยี่ย เสียงประตูกลไกจากตำหนักด้านหลังพลันเปิดออก เสียงดังสนั่นดุจฟ้าผ่าครืนนนนน!ทุกสายตาหันไปมองเป็นตาเดียวร่างสูงสง่าของบุรุษผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด แสงตะวันสาดส่องกระทบ ชุดเกราะทองคำ ที่สวมใส่อยู่จนเกิดประกายเจิดจ้าบาดตา รัศมีแห่งอำนาจราชศักดิ์แผ่ซ่านออกมาจนผู้คนต้องกลั้นหายใจชุดเกราะนั้นคือ 'เกราะมังกรสวรรค์' ชุดเกราะประจำกายของปฐมกษัตริย์ที่หลิวชิงแอบขโมยออกมาจากท้องพระคลังและเก็บรักษาไว้อย่างดีเพื่อวันนี้บุรุษผู้นั้นแม้ใบหน้าจะซูบตอบ แต่ดวงตากลับดุดันและทรงอำนาจเหนือผู้ใดในใต้หล้า"หยุดเดี๋ยวนี้!"เสียงตะโกนกึกก้องกัมปนาท แฝงด้วยพลังลมปราณที่ฟื้นคืน สะกดทุกความเคลื่อนไหวในสนามรบให้หยุดชะงักเผยชวนหันไปมอง แล้วเบิกตากว้างราวกับเห็นผี มือที่ถือกระบี่สั่นระริก"ยะ... เยี่ยซาน..."เยี่ยซานเดินย่างสามขุมออกมาที่หน้าระเบียง ชักกระบี่อาญาสิทธิ์ชูขึ้นฟ้า ประกาศก้อง"ทรราชเผยชวน! ข้าเยี่ยซ
นางโลมล่มเมือง ตอนที่83 มังกรคืนชีพ
เยี่ยซานยกมือที่สั่นเทาขึ้นมาลูบแก้มของนาง สัมผัสถึงคราบน้ำตาและความอบอุ่น“ข้าฝัน... ฝันร้ายยาวนานเหลือเกิน...” เยี่ยซานเอ่ยเสียงเบา แต่แววตาคมกริบดุจเดิม “ข้าฝันเห็นเจ้าร้องไห้... ฝันเห็นเผยชวนหัวเราะเยาะ...”เขาพยายามยันกายลุกขึ้น แม้ร่างกายจะยังอ่อนแอ แต่จิตวิญญาณแห่งโอรสสวรรค์ได้ตื่นขึ้นแล้ว“พิษร้ายสลายไปแล้ว...” เยี่ยซานกำหมัดแน่น พลังภายในเริ่มไหลเวียน “หลิวชิง... เจ้าช่วยชีวิตข้า”“เราจะช่วยกัน...” หลิวชิงจูบที่หน้าผากเขา “ท่านข่านหลับอยู่ เผยชวนกำลังประมาทนี่คือโอกาสเดียวของเรา”“รอข้า...” เยี่ยซานมองไปที่โซ่ตรวนที่ล่ามเขาไว้ แววตาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว “ข้าจะทวงคืนทุกอย่าง ข้าจะทำให้พวกมันรู้ว่า มังกรที่แท้จริงไม่มีวันตาย!”ในห้องลับอันมืดมิด แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของสองร่างที่โอบกอดกันคืนนี้... นางจิ้งจอกได้ขโมยยาวิเศษมามอบให้มังกร และเมื่อมังกรตื่นขึ้น... พายุโลหิตย่อมจะพัดถล่มแผ่นดินต้าเยี่ย เพื่อชำระล้างความแค้นให้สิ้นซาก!ท่ามกลางความมืดมิดในห้องลับหลังฉากกั้นไม้จันทน์หอม แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังขยับกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า แม้ร่างกายจะซูบผอม
También te puede gustar
ชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์33.8K vistasข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่76.8K vistasท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ป่าดอกท้อ35.8K vistasพระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
กระดิ่งจันทร์416.7K vistasไม่ได้ตั้งใจนะ องค์หญิง!
ไป๋ซวง155 vistasทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70
BigM00N170 vistasทะลุมิติมาพิชิตใจสามีแสนร้ายกาจ (70'S)
โรเชล386 vistasสามีขึ้นหิ้ง
นามปากกา ไขขวัญ63 vistas
