تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 8
أحدث فصل
นามนั้นที่เธอจารด้วยเลือด บทที่ 10
หลังอาหารค่ำในค่ำคืนหนึ่ง คาเอลชวนฉันขึ้นไปเดินเล่นยังสวนลอยฟ้าสวนแห่งนั้นตั้งอยู่บนหอคอยที่สูงที่สุดของปราสาท สถานที่โปรดของบิดาแม้จะเป็นฤดูหนาว แต่ก็ยังมีพืชบางชนิดที่ทนความหนาวเย็น ยังคงเบ่งบานอยู่ท่ามกลางหิมะเกล็ดหิมะบางเบาร่วงลงมาแตะแก้มของฉันคาเอลยื่นมือออกมาโดยธรรมชาติ ปัดหยาดน้ำออกอย่างแผ่วเบาท่าทางนั้นเป็นไปอย่างคุ้นเคย…ราวกับเราเป็นคู่พันธะกันมานานแสนนานมือของเขาอบอุ่นและฉัน…ก็เผลอเอนตัวเข้าไปหาสัมผัสนั้น“คาเอล…” ฉันเรียกชื่อเขาเบา ๆแววบางอย่างไหววาบในดวงตาของเขาร่างของเขาขยับเข้ามาใกล้ฉันอีกเล็กน้อยบรรยากาศรอบตัวพลันตึงเครียดอย่างอ่อนโยนฉันได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นชัดเจนแต่แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเข้าสวนฉันกับคาเอลผละออกจากกันทันทีเมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยบรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่ก็แตกสลายลงในพริบตา“มอร์ตล็อก” ฉันเอ่ยเสียงเย็นเฉียบเขาดูซูบซีด อ่อนแรง…ราวกับพังทลายลงไปแล้วทั้งคน“เกรซ ฉันมีเรื่องสำคัญต้องบอกเธอ”คาเอลขยับมายืนข้างหน้าฉันโดยสัญชาตญาณ มือเลื่อนไปใกล้อาวุธที่เอว“นางไม่ต้องการพบเจ้า” คาเอลกล่าวเสียงเย็น “ออกไปเสีย”“ไม่” มอร์ตล็อกส่ายหน้
นามนั้นที่เธอจารด้วยเลือด บทที่ 9
ฉันหันหลังให้กับความเจ็บปวดสิ้นหวังในดวงตาของมอร์ตล็อกความทุกข์ของเขา…ความเสียใจของเขาไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องแบกรับอีกต่อไปเสียงอึกทึกของงานเลี้ยงเหมายันค่อย ๆ เลือนหายไปเบื้องหลังในขณะที่ฉันก้าวออกจากปราสาทเวอร์สตาฉันรู้ดีว่า…ครั้งนี้ ฉันจะไม่หวนกลับมาอีกยามที่ฉันกลับถึงปราสาทเก่าของตระกูลแวนซ์ ก็เป็นเวลาดึกแล้วฉันได้ปลดคนรับใช้ทั้งหมดไปนานแล้วบัดนี้…ที่นี่มีเพียงฉันเพียงลำพังฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานวางสมบัติทั้งหมดที่ได้มาจากซากเอเธลลงบนโต๊ะสิ่งเหล่านั้นมีค่ามากพอจะทำให้ฉันใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้ทุกแห่งในโลกแต่เมื่อมองดูมัน…ฉันกลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างลึกซึ้งทั้งทรัพย์สิน อำนาจ และอิสรภาพฉันมีทุกสิ่งที่เคยปรารถนาแล้วทำไม…ฉันยังรู้สึกโดดเดี่ยวเช่นนี้?ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ของบิดาสายตามองไปรอบห้องที่คุ้นเคย…แต่กลับแปลกแยกขณะที่กำลังจมอยู่ในความคิดก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นประตูเปิดออกร่างคุ้นเคยก้าวเข้ามา“คาเอล?” ฉันลุกขึ้นอย่างประหลาดใจ “ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”คาเอลดูอ่อนล้า เสื้อคลุมมีหิมะเกาะบาง ๆเห็นได้ชัดว่าเขาเดินทางมาไกล“บังเอิญผ่านมาแถวนี้” เขาพูด
นามนั้นที่เธอจารด้วยเลือด บทที่ 8
งานเลี้ยงเหมายัน พิธีสำคัญที่สุดในปฏิทินของเหล่าแวมไพร์แม้ว่าฉันจะทิ้งชีวิตเดิมไว้เบื้องหลังแล้วแต่ตามธรรมเนียม…ฉันยังคงต้องกลับมายังเมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมพิธีนี้ประตูปราสาทเวอร์สตายังคงสูงตระหง่านดั่งเดิมทว่าเมื่อฉันก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ที่คุ้นเคยบางสิ่งกลับผิดปกติไปทุกคนพูดคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบาบรรยากาศหนักอึ้งไปด้วยความตึงเครียด“ท่านหญิงเกรซ”เสียงคุ้นเคยเรียกฉันไว้มาร์คัส พ่อบ้านเก่าแก่ของปราสาทยืนอยู่ตรงหน้าใบหน้าที่เคยนิ่งสงบของเขา บัดนี้เต็มไปด้วยความกังวล“มาร์คัส เกิดอะไรขึ้น?” ฉันถามเขาถอนหายใจยาว“อิซาเบลลา…นางให้โอสถต้องห้ามแก่ท่านเจ้าชาย”“อะไรนะ?” ฉันแทบไม่อยากเชื่อ“อ้อมกอดแห่งจันทรา”โอสถโบราณที่อันตรายที่สุดชนิดหนึ่งมีคำกล่าวว่ามันสามารถบังคับให้พันธะโลหิตลึกซึ้งยิ่งขึ้น จนชีวิตของทั้งสองผูกติดกันอย่างไม่อาจแยกแต่ผลข้างเคียง…ร้ายแรงเกินจะรับไหว“พลังของฝ่าบาทกำลังเสื่อมถอย” มาร์คัสส่ายหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์“สายเลือดของพระองค์ปนเปื้อน สภาผู้อาวุโสเริ่มตั้งคำถามต่อสิทธิ์ในการครองบัลลังก์แล้ว”หัวใจของฉันสะท้อนความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา จางบางและห่างไ
นามนั้นที่เธอจารด้วยเลือด บทที่ 7
ฉันกำลังคัดแยกของที่ได้มาจากขอบเขตของซากเอเธลม้วนคัมภีร์หายากบางส่วนที่พาฉันเข้าใกล้การฟื้นฟูตระกูลแวนซ์มากขึ้นอีกก้าว“เกรซ!”…มอร์ตล็อกอีกแล้วฉันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น มือต่างเตรียมเก็บของเพื่อออกเดินทาง“ฉันคิดว่าฉันพูดชัดแล้วนะ มอร์ตล็อก เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน”“ไม่ เราต้องคุยกัน” น้ำเสียงของเขาแน่วแน่กว่าที่เคย แฝงความหมกมุ่นแทบคลั่ง“วันนี้ฉันพาใครบางคนมาด้วย เธอจะช่วยพิสูจน์ทุกอย่างให้ฉัน”คำนั้นทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมอร์ตล็อกยืนอยู่ไม่ไกลข้างกายเขา คืออิซาเบลลาเธอก้มหน้า ใบหน้าซีดเผือดมือของมอร์ตล็อกกำแน่นจนร่างเธอแข็งเกร็ง ราวกับถูกลากมาที่นี่โดยไม่เต็มใจด้านหลังยังมีทายาทหนุ่มของตระกูลเวอร์สตามาอีกหลายคน ราวกับเขาต้องการผู้ชมในฉากนี้“นายกำลังทำอะไร?” ฉันขมวดคิ้วมอร์ตล็อกเดินตรงเข้ามาหา ลากอิซาเบลลาตามมาเธอสะดุดตามเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและไร้หนทาง“เกรซ ดูนี่!” เขาประกาศ“ฉันพาเธอมาที่นี่เพื่อพิสูจน์ให้เธอเห็น ว่าสิ่งที่ฉันมีให้อิซาเบลลา มีแค่ความรู้สึกผิด! แค่หน้าที่! ไม่มีความรักใด ๆ ระหว่างเรา!”ฉันมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อเขา…เสียสติไปแล้วหรือ?“อิซาเบล
นามนั้นที่เธอจารด้วยเลือด บทที่ 6
ลึกเข้าไปในเงามืดของซากเอเธลคมดาบของฉันฟาดฟันวิญญาณเร่ร่อนตนสุดท้ายจนขาดสะบั้น เปลวเพลิงสีน้ำเงินซีดของมันสลายหายไปในอากาศหนึ่งเดือนที่ผ่านมา…ได้หล่อหลอมฉันขึ้นใหม่ร่องรอยบาดแผลจากพิษเงินเลือนหายไป เหลือเพียงพลังที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อนทุกการต่อสู้ ทุกครั้งที่เฉียดใกล้ความตาย ล้วนพาฉันเข้าใกล้ตัวตนที่แท้จริงของตัวเองมากขึ้นฉันกำลังจะก้าวลึกเข้าไปในซากโบราณต่อแต่แล้ว“เกรซ!”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังร่างของฉันแข็งค้างฉันค่อย ๆ หันกลับไปมอร์ตล็อกก้าวออกมาจากเงามืดตรงทางเข้าซากโบราณ เสื้อคลุมสีดำสะบัดไหวตามแรงลมยามค่ำคืนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความโกรธและความสับสน“ทำไมเธอถึงทำแบบนี้?” เขาถามเสียงกร้าว เดินตรงเข้ามาหา ดวงตาลุกโชน“ทำไมถึงเขียนชื่ออิซาเบลลาลงในพันธะโลหิต? ทำไมต้องหลอกฉัน?”“หลอกนาย?” ฉันหัวเราะสั้น ๆ อย่างเย็นชา“นั่นไม่ใช่สิ่งที่นายต้องการหรอกหรือ? ตอนนี้อิซาเบลลากลายเป็นคู่พันธะของนายแล้ว พวกนายก็ได้อยู่ด้วยกันอย่างเป็นทางการเสียที”“นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ!” มอร์ตล็อกคำราม“เกรซ ฉันไม่เคยพูดว่าจะทิ้งเธอ!”“จริงหรือ?” ฉันกำดาบแน่นขึ้น“แล้วทำไมอิซาเ
นามนั้นที่เธอจารด้วยเลือด บทที่ 5
ฉันฟื้นขึ้นมา…หลังจากผ่านไปสามวันเต็มร่างกายของแวมไพร์ได้ขับพิษเงินออกไปแล้วแต่บาดแผลยังคงปวดหนึบอยู่ลึก ๆฉันนอนอยู่บนเตียงของตัวเองผ่านรอยแยกของผ้าม่าน เห็นเพียงความมืดลึกของราตรีภายนอกมีร่า สาวใช้ของฉัน นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงเมื่อเห็นฉันลืมตา เธอก็รีบลุกขึ้นทันที“ท่านหญิง! ท่านฟื้นแล้ว! ข้าจะไปแจ้งท่านเจ้าชายเดี๋ยวนี้”“ไม่ต้อง” ฉันเอ่ยห้าม เสียงแหบแห้ง “เขาอยู่ที่ไหน?”มีร่าชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง“ท่านเจ้าชาย…อยู่กับท่านหญิงอิซาเบลลามาตลอดสามวันค่ะ นางตกใจมากและมีไข้สูงไม่ลดเลย”ฉันหลับตาลงช้า ๆรสขมเอ่อขึ้นในลำคอ…ก็เป็นไปตามที่คิดแม้ในยามที่ฉันถูกพิษและชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายคนที่เขาใส่ใจ…ก็ยังคงเป็นอิซาเบลลาเพียงคนเดียว“ฉันอยากพักผ่อน” ฉันเอ่ยเบา ๆมีร่าพยักหน้า ก่อนจะเตรียมตัวออกไปแต่แล้วก๊อก ก๊อก“เกรซ?” เสียงของมอร์ตล็อกดังขึ้นจากนอกประตู“ฉันได้ยินว่าเธอฟื้นแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง?”มีร่าก้าวไปจะเปิดประตูแต่ฉันยกมือห้ามไว้เมื่อไม่ได้รับคำตอบ มอร์ตล็อกก็ไม่ได้แสดงความไม่พอใจเสียงของเขาเมื่อพูดอีกครั้ง…กลับแฝงความเหนื่อยล้า“ฉันขอโทษ วันนั้นฉันควรปกป้อง
นามนั้นที่เธอจารด้วยเลือด บทที่ 4
งานเลี้ยงถูกจัดขึ้น ณ ปราสาทเรเวนครสต์เหล่าขุนนางแวมไพร์ต่างล่องลอยอยู่ในห้องโถงใหญ่ สวมชุดหรูหราที่สุดของตน เต้นรำท่ามกลางเสียงดนตรีอันอ่อนช้อยฉันยืนอยู่เพียงลำพังตรงมุมหนึ่ง ในชุดราตรีไหมสีน้ำเงินเข้มสายตาเย็นชากวาดมองทุกสิ่งอย่างเงียบงันจุดสนใจของงาน…ย่อมหนีไม่พ้นมอร์ตล็อกและอิซาเบลลาอิซาเบล
นามนั้นที่เธอจารด้วยเลือด บทที่ 3
เมื่อกลับมาถึงห้องของตัวเอง ฉันล้วงเอากระดาษแผ่นหนึ่งที่พับไว้อย่างระมัดระวังออกมาจากชายกระโปรงมันคือใบอนุญาตสำรวจซากโบราณสถานเอเธล สิ่งที่ฉันเพิ่งได้มาหมาด ๆซากเอเธล…สุสานในตำนานของราชวงศ์แวมไพร์โบราณภายในนั้นเต็มไปด้วยผลึกพลังนับไม่ถ้วนที่ถูกฝังไว้ และมันคือโอกาสเดียวของฉันที่จะค้นหาพลังเพื่อกอ
นามนั้นที่เธอจารด้วยเลือด บทที่ 2
ฉันปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูปราสาทเวอร์สตายังมีของบางอย่างที่ฉันต้องกลับมาเอาจากที่นี่เมื่อมองไปยังปราสาทโบราณอันโอ่อ่าสง่างาม ภาพของตระกูลตัวเองก็ผุดขึ้นในความคิด ตระกูลแวนซ์จุดตกต่ำของเรานั้นเริ่มต้นจากบิดาของฉันจากตระกูลขุนนางสายเลือดบริสุทธิ์ที่เคยทรงอำนาจ เรากลับเลือกข้างผิดในความขัดแย้งทางก
นามนั้นที่เธอจารด้วยเลือด บทที่ 1
ฉันได้เกิดใหม่ ในวันเดียวกับวันที่เคยต้องลงนามในพันธะโลหิตกับมอร์ตล็อก“เกรซ อิซาเบลลากำลังรอฉันอยู่ เธอจะชักช้าไปถึงเมื่อไหร่กัน?”เสียงของมอร์ตล็อกดังสะท้อนอยู่เบื้องหน้าหินพิธีโบราณ แฝงความรำคาญอย่างไม่ปิดบังฉันกวาดสายตามองรอบตัว ทั้งแท่นศิลาเก่าแก่และแสงเทียนที่ไหวระริก ทุกอย่างยังคงเหมือนในอดี
