ตอนที่ 10 เกลือเป็นหนอน

ตอนที่ 10 เกลือเป็นหนอน

เฟยเทียนลืมตาตื่นขึ้นมา แขนขาของเธอถูกมัดติดกับเก้าอี้ เธอพยายามดึงตัวเองให้หลุดพ้นจากพันธนาการ สายตากวาดมองสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัว การที่มีคนรู้ที่ซ่อนได้นั้นไม่ต้องเดาให้ยากเลย ต้องมีเกลือเป็นหนอนแน่ ๆ คนนอกไม่มีทางเข้ามาถึงที่หลบภัยได้ง่าย ๆ 

เธอไม่ได้มาอยู่ที่นี่คนเดียว ยังมีคนในทีมที่คอยดูต้นทาง มีทั้งเวรยาม กว่าจะเข้ามาถึงตัวพวกเธอต้องใช้เวลา และแน่นอนว่าคนของเธอต้องรายงานให้เธอระวังตัว แต่นี่กลับไม่มีใครรายงานเลยสักคน

"พวกเขามัดเราไว้ค่ะ" เล่อเล่อบอกพี่สาวให้รู้ตัว เธอถูกจับเข้ามาอยู่ในห้องนี้พร้อมกับพี่สาว เธอตื่นมาได้สักพักแล้ว แต่ยังนั่งนิ่ง ๆ ไม่กระดุกกระดิก เธอเห็นหลายคนเดินเข้ามาในห้องนี้ ส่วนมากเป็นคนที่มากับพี่สาว ไม่มีใครไว้ใจได้อย่างที่พี่ชายหยางบอกไว้ ตำรวจเลว!!

"ซือเล่อเป็นอะไรหรือเปล่า" เฟยเทียนพยายามขยับบิดข้อมือไปมาเผื่อจะหลุดจากการถูกมัด

"ถูกมัดค่ะ พวกตำรวจเลวมีเยอะมาก" ดวงตาสีทองสว่างจดจ้องอย่างไม่วางตา เธอรู้ว่ามีคนอยู่หลังกระจกบานใหญ่ คนพวกนั้นกำลังเฝ้ามองเธออยู่ 

"เจ็บไหม ไม่ต้องกลัวนะ" ขนาดตัวเธอที่เป็นผู้ใหญ่เคยผ่านเหตุการณ์คล้าย ๆ กันแบบนี้มาบ้างแล้วยังมีความกังวล แล้วซือเล่อตัวเท่านี้ จะรู้สึกกลัวมากแค่ไหน

"ฟื้นช้าเหลือเกินนะหัวหน้า... เด็กตัวนิดเดียวยังฟื้นก่อนตั้งนาน" 

"ทำไมถึงทำแบบนี้ หักหลังฉันทำไม!! " เฟยเทียนไม่อยากจะเชื่อ!! คนที่ทำงานมาด้วยกันตั้งแต่แรกจะเป็นคนที่หักหลังเธอ... ทั้งที่เธอไว้ใจคนในทีมนี้มากที่สุด!!

"ผมไม่เคยหักหลังหัวหน้า"

"แต่นายกำลังทำอยู่ หากต้องการยืนยันคำพูดของตัวเองก็ปล่อยฉันกับเด็กไป!! " เฟยเทียนยังคงต่อรอง

"ทำไมผมต้องทำแบบนั้นด้วย หัวหน้าควรอยู่นิ่ง ๆ ดิ้นไปก็เปลืองแรงเปล่า ๆ เพราะยังไงก็ไม่มีวันหลุดพ้นอย่างแน่นอน" ทั้งที่รู้ว่าตัวเองไม่มีทางออกไปได้ แต่ก็ยังพยายาม ทำไมไม่ดูเด็กน้อยนั่นเป็นตัวอย่าง ช่างเป็นเด็กดี นั่งนิ่งไม่กระดุกกระดิกอะไรเลย

"จะพาเด็กไปไหน ปล่อยลงเดี๋ยวนี้นะ!! " เฟยเทียนตะโกนเมื่อเห็นลูกน้องคนสนิทกำลังจะพาซือเล่อออกไปจากห้องนี้

"เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ค่อยอยากเป็นคนดีช่วยเหลือคนอื่น"

"ชาติชั่ว!! แม้แต่เด็กพวกมึงก็จะรังแก มึงอย่าให้กูหลุดออกไปได้ก็แล้วกัน!! " ในเมื่อพูดด้วยดี ๆ แต่คนพวกนี้กลับไม่ฟัง เธอก็ไม่จำเป็นต้องพูดดีด้วย คนที่ตัวเองคิดว่าเป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องกลับหักหลัง และยังจะรังแกเด็กตัวเล็ก ๆ อีกด้วย ทำไมถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้!!

"หึ!! เก็บปากหัวหน้าไว้ตอบคำถามนายใหญ่ดีกว่า" ชายหนุ่มแสยะยิ้มให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นหัวหน้า... แต่จะรู้ไหมว่าตัวเองนั้นเปรียบเสมือนนักโทษดี ๆ นี่เอง

"มะ... หมายความว่ายังไง" ขอให้คำตอบอย่าเป็นแบบที่ตัวเองคิดเลย

"หัวหน้าน่าจะรู้ ผมไม่เคยหักหลัง เพราะผมไม่ได้ทำงานให้หัวหน้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" พูดเพื่อให้อีกคนตาสว่าง เพราะไหน ๆ ก็ต้องกำจัดทั้งสองคนพร้อม ๆ กันอยู่แล้ว

เฟยเทียนหลับตาลงอย่างช้า ๆ เธอนึกว่าไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเธอแล้ว เธอมีชื่อใหม่แซ่ใหม่ ทุกอย่างเปลี่ยนใหม่หมด มีชีวิตใหม่ที่บ้านเด็กกำพร้ามอบให้ แต่ความจริงแล้วพวกเขาไม่ได้ปล่อยเธอตั้งแต่แรก ยังจับตามองอยู่ตลอด เธอดีใจ ภาคภูมิใจในตัวเองที่สอบเข้าเรียนจนจบตั้งแต่อายุยังน้อย และยังมารับตำแหน่ง มีทีมเป็นของตัวเองอีกด้วย

เธอหลงดีใจว่าตัวเองทำได้ แต่เปล่าเลย... ที่แท้ทุกอย่างมันเป็นแผนของคนพวกนั้น ให้เธอเดินมาติดกับและเฝ้ามองเธออยู่ตลอดนี่เอง แต่ที่ยังไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้ ในเมื่อยึดทุกอย่างจากครอบครัวของเธอไปแล้ว ทำไมยังไม่กำจัดเธอไปเสีย!! เก็บเธอไว้ทำไม!!

เฟยเทียนหันไปจ้องที่ประตู ตอนนี้เธอเป็นห่วงเจ้าตัวเล็ก ไม่รู้ว่าจะโดนอะไรบ้าง เธอสืบข่าวคนกลุ่มนี้มานาน รู้ดีว่าพวกเขากล้าที่จะทรมานคนเพื่อเอาข้อมูลที่ตัวเองต้องการ และพวกเขาไม่สนใจด้วยว่าคนนั้นจะเป็นเด็ก ผู้หญิง คนแก่ คนท้อง คนพวกนี้ไม่เคยปรานีใคร

เล่อเล่อถูกพามาอีกห้องหนึ่งที่มีคนอยู่ภายในห้องห้าคน หนึ่งในนั้นเธอรู้จักเพราะเคยเห็นหน้า คุณลุงเกา!! คนที่คิดว่าเป็นเพื่อนพ่อ แต่เธออาจคิดผิด... พี่สาวบอกว่าเขาแก่กว่าพ่อ ซึ่งเธอก็เห็นด้วย แต่เพราะตอนนั้นพ่อบอกว่าเพื่อน เธอก็เชื่อ

"ลุงมีคำถาม หากหนูตอบได้ลุงจะปล่อยไป... ดีไหม... " เกาหานเดินเข้ามาหาเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก แต่เขาแทบไม่ได้พูดคุยด้วยเลย เพราะพ่อของเด็กพยายามกันออกห่างตลอด

"ค่ะ" เล่อเล่อตอบกลับพร้อมกับมองหน้าด้วย

"ตอนนี้พ่อหนูอยู่ไหน" เกาหานเริ่มคำถามแรก ค่อนข้างพอใจที่เด็กว่านอนสอนง่าย แบบนี้จะได้ไม่เสียเวลา

เมื่อเจอคำถามแรกก็ทำให้ซือเล่อถึงกับขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ปริปากตอบคำถาม เพราะตอนแรกยังคิดว่าคนพวกนี้อาจจับพ่อไป แต่พอมาเจอคำถามนี้ ทำให้เธอคิดว่าพ่อไม่ได้อยู่กับพวกเขาแน่ ๆ 

"ไม่รู้ค่ะ หนูหาไม่เจอ... เลยไปให้พี่สาวช่วยตามหาค่ะ" ซือเล่อตอบกลับไป

"ถ้าอย่างนั้น... ลุงจะถามเรื่องอื่นก่อน เรื่องพ่อเอาไว้ทีหลังดีกว่าเนอะ" เกาหานยังคงจ้องมองเด็กน้อย เขาอยากใช้ไม้อ่อนก่อน หากไม่ได้ผลค่อยใช้ไม้แข็งทีหลังก็ยังทัน

"หนูมีลุงคนหนึ่ง... เคยเห็นบ้างไหม" ภาวนาให้เด็กคนนี้รู้เรื่องลุงของเจ้าตัว จะได้ไม่เสียเวลา

"ลุงหานเหรอคะ" เล่อเล่อเงยหน้ามองพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างสงสัย

"ไม่ใช่ลุง แต่เป็นคุณลุงของซือเล่อ คุณลุงจริง ๆ คนที่เป็นสายเลือดเดียวกัน" เกาหานเหมือนใจเย็น ทั้งที่ใจจริงตรงกันข้ามกับที่แสดงออกมา

"ไม่มีค่ะ" ซือเล่อตอบกลับไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ และยังจ้องหน้าคนที่ถามอย่างไม่กะพริบตาด้วย

"หนูมีเรื่องจะถามค่ะ" เมื่อตอบเสร็จแล้ว เธอก็ต้องการถามกลับเช่นเดียวกัน 

"ทำไมถึงจับหนูมา ทำไมถึงทำร้ายพ่อ ทำไมถึงเผาบ้านหนู" เธออยากรู้เหตุผลว่าคนคนหนึ่งมีเหตุผลอะไรที่ต้องทำร้ายกันแบบนี้

"บอกเรื่องลุงที่แท้จริงมาก่อนแล้วจะตอบ" เกาหานเดาว่าเด็กคนนี้ต้องรู้อะไรมาบ้าง และแน่นอนว่าไม่มีความกลัวเหมือนเด็กคนอื่น ๆ อีกด้วย ยังกล้าที่จะถามคำถามพวกนั้นกับเขา

"คงจะเป็นคนเลวจริง ๆ ถึงลงมือแบบไม่มีเหตุผล" เล่อเล่อไม่ตอบ แต่กลับคุยกับตัวเอง และคิดว่าคนพวกนี้น่าจะเลวจริง ๆ 

"ไร้ประโยชน์ จัดการเลยแล้วกัน ฉันคงใจดีมากเกินไป" เกาหานหันไปหาคนของตัวเองทันที คุยดี ๆ แล้วไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย อย่างนั้นคงต้องลงไม้ลงมือสั่งสอนถึงจะปริปากบอกในสิ่งที่เขาต้องการอยากรู้

"ครับนาย!! " คำว่า จัดการ ของเจ้านายคือ ทำทุกวิถีทางให้ได้คำตอบและหลักฐาน!! เขารู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าเจ้านายคุยได้ไม่นาน เพราะเป็นแบบนี้แทบทุกครั้ง สุดท้ายก็ต้องเลือดตกยางออกถึงจะได้ข้อมูล

เพียะ!! เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าเล็กจนหันไปตามแรงมือ ร่างเล็กล้มกลิ้งไปนอนอยู่ที่พื้น

ซือเล่อไม่ทันตั้งตัว... ไม่รู้ด้วยว่าพวกเขาจะทำอะไร รู้ตัวอีกทีคือใบหน้าของเธอเจ็บแสบไปทั้งหน้า และตัวเองหล่นล้มกระแทกกับพื้น มือของเธอค่อย ๆ ยกขึ้นจับหน้าตัวเอง... เธอมองเห็นเลือดติดอยู่ที่มือ รู้ได้ทันทีว่ามันออกมาจากปาก เพราะมีกลิ่นคาวคละคลุ้งในโพรงจมูก

"เก่งด้วยเว้ย ไม่มีเสียงร้องสักนิดเดียว" ปกติแล้วหากลงมือกับเด็ก หรือผู้ใหญ่ไม่ว่าหญิงหรือชาย หากโดนเข้าไปจนเต็มแรงแบบนั้นก็ต้องร้องออกมา

"หากไม่อยากเจ็บตัวก็บอกมา!! เอาหลักฐานไปไว้ที่ไหน!! " 

"ไม่!!! " เล่อเล่อพยายามลุกขึ้น สายตาจดจ้องหน้าอีกคนอย่างเอาเรื่อง ถึงจะไม่รู้ว่าพวกเขาต้องการอะไรจากเธอ แต่เธอจะไม่มีทางพูดอะไรออกไป!!!

ผลัก  ผลัก เพียะ!! เพียะ!!

"พอก่อนพี่ ผมว่าน้องมันคงไม่รู้จริง ๆ " คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบเข้ามาห้าม เขาไม่คิดว่าอีกคนจะกล้าลงมือกับเด็กขนาดนี้ และไม่ใช่แค่ตบ!! เจ้าตัวเล็กโดนเตะจนกระเด็นแล้วยังเข้าไปตบซ้ำอีก มันโหดร้ายเกินไป!!

"มึงมาใหม่ใช่ไหม!! มึงอยู่เงียบ ๆ เลย หากเราไม่ลงมือ พวกเราจะเป็นคนโดนเจ้านายจัดการเอง ดูเอาไว้ วันหลังจะได้ทำกันได้ อย่าให้เจ้านายไม่พอใจ ไม่อย่างนั้นมึงจะเป็นคนโดนเหมือนเด็กคนนี้ และที่สำคัญพวกมึงจะตกงาน!! คงเข้าใจคำว่าตกงานนะ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน นายสั่งอะไรต้องทำ และมันไม่ตายหรอก มึงดู มันยังลุกขึ้นมายืนได้ด้วย!! " เขาไม่ค่อยชอบใจนักเวลามีเด็กใหม่เข้ามาแล้วมาเจอช่วงเวลานี้ แรก ๆ ทุกคนจะเป็นแบบนี้ทั้งนั้น แต่หากไม่ทำก็เท่ากับตัวเองจะโดนซ้อมเอง และคำว่าตกงานนั้นหมายถึงตายอย่างเดียวด้วยเช่นกัน

เล่อเล่อปวดร้าวไปทั้งร่างกาย ครั้งแรกในชีวิตที่รู้สึกแบบนี้ เจ็บกว่าวิ่งหกล้ม... เจ็บกว่าโดนมีดบาด... เจ็บจนไม่รู้ว่าจะมีอะไรมาทำให้เจ็บมากกว่านี้อีกไหม แต่น่าแปลกใจที่เธอเจ็บขนาดนี้แต่กลับไม่มีน้ำตาสักหยด เธอไม่อยากร้องไห้ แต่เธออยากลุกขึ้นยืน!! เธออยากสู้กับคนพวกนี้ ถึงแม้จะไม่รู้วิธีการสู้ก็ตาม สู้ทั้งที่รู้ตัวว่าสู้ไม่ไหว สู้ทั้งที่แค่ยกมือตั้งท่า ยังไม่ได้ทำอะไรก็กระเด็นตามแรงตบ ตามแรงเตะ

"เราเป็นเด็ก เราไม่สามารถสู้ผู้ใหญ่ได้... ทางรอดคือเราต้องหนี" 

เล่อเล่อนึกถึงคำสอนของพ่อและพี่ชายหยาง เธอเข้าใจคำพูดนั้นแล้ว แต่ก่อนไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรอ ตอนนี้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้ว

 เล่อเล่อถูกตบ ถูกตี บางครั้งก็ถูกเตะจนกระเด็นไปหลายรอบ ทุกครั้งเธอจะลุกขึ้นยืนทั้งที่ร่างกายเริ่มสั่นเทิ้ม ผิวเริ่มมีรอยแดงรอยช้ำ ใบหน้าเริ่มบวม เธอก็พยายามลุกขึ้นยืน บ่อยครั้งเข้าเธอก็เริ่มหมดแรง ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นหนักกว่าเดิม เหมือนร่างกายของเธอเริ่มอัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดจนเกินบรรยาย

หากพ่ออยู่... เธอจะไม่โดนแบบนี้แน่นอน...

ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!

"ไฟไหม้!! ไฟไหม้!! "

"รีบช่วยคนเร็ว ๆ ส่งโรงพยาบาลด่วน!! หากเด็กเป็นอะไรกูจะล้างโคตรเหง้าพวกมันให้หมด!! "

"คุณหนูอดทนนะครับ... เดี๋ยวจะถึงโรงพยาบาลแล้ว... "

มีเสียงดังเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง มีทั้งเสียงคนตะโกนโวยวาย แต่เล่อเล่อกลับไม่สามารถลืมตาขึ้นมามองได้ มันเหมือนกับสติของเธอเริ่มเหลือน้อยลงทุกที ทุกอย่างที่อยู่รอบกายของเธอเริ่มมืดสนิท ดวงตาเริ่มหรี่ลงเรื่อย ๆ พร้อมลมหายใจที่แผ่วเบา... เหมือนจะหลุดลอยออกไปไกลแสนไกล...