ตอนที่ 11 กลับมาเพื่อลาจาก

ตอนที่ 11 กลับมาเพื่อลาจาก

ถิงถิงยืนมองพื้นที่โล่งแจ้งที่เหลือเพียงตอตะโกด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เกิดเป็นภูตมีอายุหลายร้อยปี ไม่เคยเจออะไรแบบนี้ อย่างน้อยก็พอจะรู้ชะตาของคนอื่นบ้าง แต่ของนายหญิงกลับเป็นข้อยกเว้น!! ไม่เคยรับรู้ ไม่เข้าใจ เพราะเหตุใดถึงรับรู้อะไรไม่ได้เลย

หากรู้สักนิด... เธออาจจะช่วยนายหญิงได้

ตลอดชีวิตถิงถิงเสียใจอยู่ไม่กี่ครั้ง ครั้งแรกตอนที่ต้องจากนายหญิง แต่เธอรู้ดีว่าเมื่อถึงเวลาเราจะกลับมาพบกันอีก แต่ครั้งนี้เธอเสียใจ เธอเป็นห่วง ไม่สามารถสัมผัสได้ว่านายหญิงอยู่ที่ไหน ที่น่ากังวลมากกว่าสิ่งอื่นใดคือ นายหญิงเหมือนเด็กมนุษย์คนหนึ่งเพียงเท่านั้น

"ป้า ๆ คนในบ้านหลังนั้นไปอยู่ที่ไหนเหรอ" ถิงถิงหันมาถามคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ

"ไม่รู้เหมือนกัน เจ้าหน้าที่บอกว่าไม่มีคนอยู่ในบ้านสักคน จริงหรือไม่จริงก็ไม่รู้ ฉันก็ฟังคนพูดมาอีกทีเหมือนกัน" 

"แล้วทำไมถิงถิงถึงไม่รู้ว่านายหญิงไปอยู่ไหน" หลังจากที่ได้รับคำตอบ ถิงถิงก็พึมพำออกมาเบา ๆ เธอสัมผัสไม่ได้แม้แต่นิดเดียว นายหญิงของเธอหายไปแล้วหรือยังไง

"ถิงถิงเอ๋ยถิงถิง... เจ้ากำลังหลงทางใช่หรือไม่... " 

ถิงถิงหันซ้ายแลขวาทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าคนที่หลีกหนีซ่อนตัวมาตลอด ไม่ยอมพบปะผู้ใดจะมาอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้!! 

"นายแม่!!! ช่วยถิงถิงด้วยเจ้าค่ะ ถิงถิงหานายหญิงไม่เจอ" ถิงถิงรีบวิ่งเข้าไปหาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นนายแม่ทันที

นายแม่ คือมารดาของนายหญิง หลังเกิดเรื่อง นายแม่ก็เร้นกายหายไปเลย ต่างถูกเล่าขานว่านายแม่หลีกหนี เพราะไม่อาจทนเห็นธิดาอันเป็นที่รักได้รับโทษ ไม่มีใครรู้ว่าเท็จจริงเป็นเช่นไร แม้แต่ถิงถิงก็ยังไม่รู้เลยว่านายแม่หายไปไหน

"เราไปคุยที่อื่นดีหรือไม่" หญิงสาวยื่นมือมาหาภูตน้อยที่นับวันยิ่งเหมือนเด็กมนุษย์มากขึ้นเรื่อย ๆ

"นายแม่... ถิงถิงหานายหญิงไม่เจอ" เมื่อออกมาอยู่ที่ริมแม่น้ำ ถิงถิงก็เริ่มบอกถึงปัญหาที่ตัวเองกำลังเผชิญ

"รู้ใช่ไหมว่านี่คือชาติแรกของนาง" 

"เจ้าค่ะ... ถิงถิงออกตามหาหลายโลก หลายภพ หลายมิติก็ไม่เคยเจอ เพิ่งจะมาสัมผัสได้เมื่อไม่นานมานี้เองเจ้าค่ะ แต่ไม่สามารถรับรู้ได้ตลอด นายหญิงมาเกิดเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ไม่มีความสามารถพิเศษ แม้แต่พรวิเศษบางอย่างก็ใช้กับนายหญิงไม่ได้ มิติของนายหญิงแท้ ๆ ยังไม่สามารถเข้าไปได้เลยเจ้าค่ะ" ถิงถิงรายงานสิ่งต่าง ๆ เธอช่วยนายหญิงไม่ได้ แต่นายแม่อาจช่วยนายหญิงได้!!

"มันคือสิ่งที่นางจะต้องเผชิญ เจ้าไม่สามารถช่วยอะไรได้ นางไม่เหมือนผู้ผ่านทางที่เจ้าคอยช่วยเหลือ ชาตินี้เป็นชาติแรกของนาง เป็นธรรมดาที่จะต้องโดนหนักหนาสาหัส นางต้องเป็นคนตัดสินใจเองทุกอย่าง เราทำได้เพียงเฝ้าดูเท่านั้น"

"เพราะอะไรหรือเจ้าคะ" กับคนอื่นเธอยังพอชี้แนะนำทางได้ และยังช่วยเหลือได้ด้วย แต่ทำไมกับนายหญิงเธอถึงช่วยไม่ได้

"เพราะพลังของเจ้ากำลังจะหมดไป ถึงเวลาที่จะต้องกักตนแล้ว" ถิงถิงเดินทางตลอด ไม่เคยได้กักตัวเพื่อฝึกตน ตอนนี้มันถึงเวลาแล้ว...

"แต่หากถิงถิงกักตน... แล้วนายหญิงล่ะเจ้าคะ ถิงถิงทิ้งนายหญิงไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ" เธอรู้ดี หากเธอไม่กักตน เธอก็จะสลายไป เพราะเธอใช้พลังช่วยผู้ผ่านทางทั้งหลาย ถึงแม้จะดึงพลังส่วนหนึ่งมาจากมิติของนายหญิง แต่เพราะมีผู้ผ่านทางจำนวนมากเลยทำให้พลังของเธอลดน้อยลงเรื่อย ๆ 

"กินนี่ก่อน... สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ผู้เป็นนายของเจ้าฝากไว้ให้" 

"ถิงถิงไม่เคยได้ช่วยเหลืออะไรนายหญิงเลย มีแต่นายหญิงช่วยเหลือถิงถิงตลอด เพราะเหตุนี้ใช่ไหมเจ้าคะ... ถิงถิงถึงไม่สามารถสัมผัสการมีอยู่ของนายหญิงได้ รู้สึกได้เพียงบางครั้ง สัมผัสได้เพียงบางคราวเท่านั้น" เพราะพลังของเธอกำลังจะหมดไป แม้แต่กักตนก็ยังไม่รู้ว่าพลังจะฟื้นมาอีกไหม แต่สิ่งที่นายแม่มอบให้คือเลือดของนายหญิง หากเธอได้ดื่มเลือดของนายหญิงแม้พลังของเธอจะหมดไปก็ไม่เป็นไร ร่างกายของเธอจะไม่สูญสลายหายไปแน่นอน

"ข้ามาเพื่อพาเจ้ากลับไป หากเจ้ารับปากว่าจะกลับไปกักตัวฝึกตน ข้าจะให้เจ้าไปบอกลานายของเจ้า แต่หากไม่กลับไปดี ๆ คงรู้ว่าเจ้าจะโดนอะไรบ้าง หากอยากรู้เรื่องราวอื่นนอกจากนี้ เจ้าจะได้รู้ตอนที่ไปฝึกตน" 

"แล้วนายหญิงจะจำทุกอย่างได้ไหมเจ้าคะ และจะกลับเข้ามิติของตัวเองได้ไหมเจ้าคะ" หนักยิ่งกว่าผู้ผ่านทางก็คือนายหญิงของเธอนี่แหละ

"อย่าได้ห่วง นางเลือกแล้ว ถึงได้มีคำสั่งให้เจ้าตามไปคอยช่วยเหลือชายผู้นั้น นางจะผ่านมันไปได้ ส่วนจะจำเรื่องราวในอดีตชาติได้หรือไม่... สิ่งนี้เหนือการควบคุม ต้องปล่อยให้เป็นไปตามชะตากรรมของนาง"

"นายแม่เป็นคนเก็บนายหญิงไว้ไม่ให้มาเกิดใช่ไหมเจ้าคะ" 

"ใช่... " เพราะทำตามคำพูดที่นางได้ลั่นวาจากับชายผู้นั้น และแน่นอน มันเป็นการเอาคืนด้วยเช่นกัน ชายผู้นั้นถึงได้อยู่อย่างโดดเดี่ยว

"ข้าไม่โกรธ... ข้าไม่แค้น... ข้าให้อภัยท่าน"

"แต่ท่านจะอยู่ต่อไปอย่างเดียวดาย... ส่วนข้าจะลืมเลือนชั่วนิจนิรันดร์"

"เดียวดาย... ลืมเลือน"

"ข้าก็แค่สานต่อให้กับบุตรสาวเท่านั้นเอง" แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด... ทุกคำพูด ทุกประโยคที่บุตรสาวได้ลั่นวาจากับชายผู้นั้นยังคงดังก้องให้ได้ยินอยู่ตลอด

"นายแม่ช่วยนายหญิงได้หรือไม่เจ้าค่ะ ให้มีตัวช่วยบ้างก็ยังดี" 

"ข้ามาเพื่อช่วยเหลือเจ้า... ไม่ใช่นายหญิงของเจ้า ปล่อยทุกอย่างให้นางเป็นคนเผชิญชะตากรรมของนางเอง อย่าได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวอีก" หากปล่อยให้ถิงถิงเข้าไปยุ่ง ทุกอย่างจะวุ่นวายเกินไป

"ทราบแล้วเจ้าค่ะ" คงไม่มีทางช่วยแล้วจริง ๆ 

"หากอยากช่วยนายของเจ้าจริง ๆ จงปล่อยให้นางเป็นคนตัดสินใจเอง นางเข้มแข็งและจะผ่านมันไปได้ จงเชื่อมั่นในตัวของนาง เจ้ารู้อยู่แล้วว่านางจะสามารถเดินทางข้ามมิติได้ เมื่อถึงเวลา นางจะกลับไปหาคนผู้นั้นเอง" พอเห็นท่าทางเศร้าสร้อยของเจ้าตัวเล็ก เลยต้องบอกให้สบายใจก่อนที่จะจากลาจากนายอันเป็นที่รัก

"กลับไปกลับมาเหมือนถิงถิงหรือเจ้าคะ" นายหญิงก็อาจทำได้เหมือนกันกับเธอ!!

"ไม่เป็นเช่นนั้น... เจ้าเป็นภูตที่ได้เลือดของนางช่วยไว้ เลยสามารถฝืนชะตาในหลาย ๆ อย่าง แต่ตอนนี้นายหญิงของเจ้าเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง นางจะข้ามไปได้ไม่กี่ครั้งเท่านั้น เมื่อถึงเวลานางต้องเลือกว่าควรจะอยู่ที่ใด สิ่งนี้เจ้าเข้าไปก้าวก่ายไม่ได้ ข้าจะให้เจ้าไปบอกลา แต่ห้ามช่วยอะไรอีก" 

"เจ้าค่ะ" เธอรู้ดีว่าขัดไม่ได้อย่างแน่นอน และรู้ดีว่าอยู่ไปก็อาจช่วยอะไรไม่ได้ เพราะทุกอย่างมักเกิดขึ้นตอนที่เธอไม่อยู่ตลอด

"ไปบอกลานาง ตอนนี้นางกำลังพักรักษาตัว แต่จำไว้ เพียงบอกลาเท่านั้น"

"ถิงถิงอยากมอบบางอย่างแก่นายหญิงก่อนจากไปได้หรือไม่เจ้าคะ" เธอเดินทางข้ามมิติเพื่อไปหาตัวช่วยมาให้นายหญิง หวังว่ามันจะสามารถช่วยได้บ้าง

"ไม่ได้ นางมีถุงมิติที่เจ้าให้ไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และอย่าลืมว่านางมีปานรูปดอกหมู่ตานติดตัวตั้งแต่เกิด นางไม่จำเป็นต้องมีตัวช่วยอื่นอีก ใกล้หมดเวลาของเจ้าแล้วถิงถิง... " หญิงสาวหันมองเจ้าตัวเล็กที่เหมือนไม่รู้ว่าควรทำสิ่งใดก่อน จึงต้องเอ่ยเร่งจะได้ทันการ

ถิงถิงยืนร้องไห้มองนายหญิงที่เนื้อตัวมีแต่รอยฟกช้ำ ร่างเล็กนอนนิ่งอยู่บนเตียงที่มีสายห้อยระโยงระยางมากมาย ไม่มีอะไรเจ็บปวดเท่ากับการที่เราไม่สามารถช่วยเหลือคนที่เรารักได้ ทั้งที่อยากช่วย แต่ทำได้เพียงยืนมองเท่านั้น 

สิ่งของวิเศษที่เก็บไว้ในมิติมีมากมาย แต่มันช่างไร้ค่าสิ้นดี!! 

"นางจะหาย เจ้าคอยป้อนน้ำวิเศษจากบ่อมรกตให้นางตลอดเวลาเกือบ 6 ปีไม่ใช่หรือ นั่นถือว่าได้ช่วยแล้ว หากเจ้าไม่อยากลานาง... ก็กลับกันเถิด"

เมื่อถูกกระตุ้น ถิงถิงเลยหายออกไปจากบริเวณนั้นทันที เธอเข้ามาในห้วงจิตของนายหญิง ในเมื่อนายหญิงไม่มีสติ แต่อยากพูดคุยและอยากบอกลา ก็ต้องเข้ามาที่ห้วงจิตของผู้เป็นนาย

"นายหญิงเจ้าคะ ถิงถิงกลับมาแล้วเจ้าค่ะ" เมื่อเข้ามาเห็นนายหญิงที่นั่งในมุมหนึ่งก็รีบเรียกให้นายหญิงรู้ตัว

"พี่ถิงถิงเหรอคะ... หนูปวดตรงนี้" เล่อเล่อเอานิ้วชี้มาที่บริเวณศีรษะของตัวเอง

ถิงถิงรู้ว่านี่คือจิตใต้สำนึกของนายหญิง นายหญิงจะจดจำมันได้ว่าได้พบกับเธอในฝันเพียงเท่านั้น 

"เดี๋ยวก็หายเจ้าค่ะ ถิงถิงมาบอกลานายหญิง แล้วก็มาขอบคุณนายหญิงด้วยเจ้าค่ะ" ถิงถิงชูขวดเปล่าขึ้นมา ขวดเล็ก ๆ ที่บรรจุเลือดของนายหญิง หากใครดื่มเข้าไปจะสามารถช่วยรักษาตัวตนและจิตวิญญาณไม่ให้แตกสลายไปได้ เธอดื่มเลือดนายหญิงตามที่นายแม่สั่ง เพื่อรักษาร่างกายไม่ให้ตัวเองสลายไปตามที่นายแม่บอก

“หนูกินขนมวันละหนึ่งชิ้น ไม่ได้กินเกินจากนั้นเลยนะคะ แต่น่าแปลกที่มันยังมีให้กินทุกวัน ทั้งที่พี่ถิงถิงหายไปนานมาก ๆ " เล่อเล่อไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่ถิงถิงบอก เลยบอกเล่าในสิ่งที่ตัวเองอยากพูด พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้กับพี่สาวที่ชอบมาเล่นด้วยเป็นประจำ

"ถิงถิงมาลาเจ้าค่ะ ถิงถิงคงไม่ได้มาหาอีกแล้ว นายหญิงต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะเจ้าคะ" ถิงถิงน้ำตาไหลเป็นทาง เธอเข้าไปสวมกอดจิตวิญญาณของนายหญิงด้วยความอาลัย... หวังว่าเราจะได้เจอกันในเร็ววัน

"ส่วนกระเป๋าใบนี้เก็บไว้นะเจ้าคะ ถิงถิงไม่มีอะไรจะให้นอกจากกระเป๋าและขนมกล่องนั้น มันจะไม่หายไปอีกเจ้าค่ะ แต่มันจะมีให้นายหญิงเพียงวันละหนึ่งชิ้นเท่านั้น นายหญิงต้องจำในสิ่งที่ถิงถิงเคยบอกไว้ด้วยนะเจ้าคะ อย่าลืมเป็นอันขาด ต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะเจ้าคะ" ถิงถิงเริ่มมองเห็นว่ามือของตัวเองเริ่มจะโปร่งแสงแล้ว... นั่นหมายถึงเวลาที่ต้องจากลานายหญิง สิ่งไหนที่ต้องบอกเธอเลยรีบบอกให้นายหญิงได้รับรู้

"หนูจะจำไว้ ขอให้พี่ถิงถิงโชคดีนะคะ" เล่อเล่อยิ้มหวานส่งให้อีกครั้ง

ยิ่งเห็นแบบนี้ ถิงถิงยิ่งหดหู่หัวใจ เพราะจิตวิญญาณของนายหญิงตอนนี้บอบช้ำและบอบบางจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่นายหญิงไม่รับรู้ว่าตัวเองกำลังโดนอะไร ร่างกายบอบช้ำมากขนาดไหน 

ขอให้นายหญิงผ่านพ้นไปได้ด้วยดี... นายหญิงเลือกแล้ว... เธอต้องเชื่อมั่นและทำได้เพียงเฝ้ารอเท่านั้น...