ตอนที่ 2 ซ่งตงหยาง

ตอนที่ 2 ซ่งตงหยาง

ปี 1960 ในอีกมิติหนึ่ง

ซ่งตงหยาง ในวัย 9 ปีเดินเข้าไปในตระกูลซ่งพร้อมกับบรรดาลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ในวัยเดียวกัน วันนี้ผู้นำตระกูลนัดรวมเด็กชายที่อายุ 8 - 12 ปี เพื่อที่จะมอบสมบัติให้แก่หลานชาย

"ตงหยาง คิดหรือยังว่าจะเลือกอะไร" ซ่งเว่ยหนาน กระซิบถามคนที่มีอายุน้อยกว่าตน

ตงหยางส่ายศีรษะตอบกลับไป เลือกหรือ

เขาไม่คิดแบบนั้น เขาคิดว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ ๆ 

"บางทีก็น่าเห็นใจผู้หญิง... ไม่ได้เข้ามาเลยสักคน ต้องรออยู่ข้างนอก" เว่ยหนานยังชวนคนที่มีศักดิ์เป็นน้องชายคุยเรื่อย ๆ ทั้งที่บ้านปู่กับย่าใหญ่โตมากมาย กลับให้หลานผู้หญิงรออยู่หน้าเรือนไม่ยอมให้เข้ามาข้างใน

พอเข้าไปข้างในถึงได้รู้ว่าจริง ๆ แล้วเขามอบสมบัติให้คนละชิ้น พร้อมกับเงินจำนวน 15 หยวน แลกกับให้ตัดขาดจากตระกูลต่อไปไม่เกี่ยวข้องกันอีก ไม่ว่าภายภาคหน้าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลซ่ง 

ตระกูลซ่งเป็นตระกูลใหญ่ มีลูกหลานที่เป็นผู้ชายจำนวนมาก มีลุง อา หลายคนที่รับราชการเป็นทหาร แต่พวกเขาไม่มีความจำเป็นที่ต้องเลี้ยงบุตรหลานที่ใช้ประโยชน์ไม่ได้ เพราะตอนนี้ข้าวปลาอาหารนั้นหายากยิ่งกว่าอะไร

และแน่นอนว่าตระกูลซ่งกลัวคนอื่นเอาไปพูดเสีย ๆ หาย เลยป่าวประกาศว่าจะให้หลานชายวัย 8 - 12 ปี เข้ามาเลือกสมบัติ ซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าหลังจากวันนี้พวกเขาก็จะบอกว่าให้เงินทุนลูกหลานเหลนทั้งหลายไปทำทุน และแยกย้ายกันไปเติบโต จากที่จะโดนครหาก็จะเปลี่ยนกลายเป็นยกย่องพวกเขาแทน

ถึงจะชอบที่มีหลานชายเยอะ ๆ  แต่หากช่วยงานไม่ได้ก็ไม่มีทางเก็บไว้แน่นอน ยิ่งลูกที่ไม่มีพ่อกับแม่คอยหนุนหลัง ยิ่งไม่ต้องคิดให้ยาก เขากับเว่ยหนานก็คือหนึ่งในนั้นด้วยเช่นกัน พ่อของพวกเขาทั้งคู่ตายไปแล้ว เว่ยหนานยังเหลือแม่กับพี่สาว ส่วนเขาไม่เหลือใครเลย เขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวที่เสียแม่ตั้งแต่คลอด มีพ่อที่คอยเลี้ยงดูสั่งสอนมาอย่างดี จนเมื่อปีที่แล้ว พ่อเขาจากไปจึงเหลือเขาเพียงคนเดียว...

"หึ!! พอไม่มีประโยชน์ก็ไล่กันเลย เชื่อสิ!! พวกเขาต้องป่าวประกาศไปทั่วทั้งเมืองว่าแบ่งสมบัติให้ทำทุน เงินคนละ 15 หยวน กับของเก่า ๆ ที่ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร" เว่ยหนานบ่นด้วยความไม่พอใจ สิ่งที่บอกว่าเป็นสมบัติคือ แจกัน ภาพวาด มีด หอก ธนู อาวุธโบราณ สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์เลย 

"อย่างน้อยก็เอาไว้ป้องกันตัวได้" ตงหยางพูดขึ้นให้อีกคนสบายใจ

"ตงหยาง... มีดนั้นเก่ามาก มันจะป้องกันตัวได้ยังไง เหมือนส่งเราออกไปตายดี ๆ นี่เอง" เว่ยหนานเคยเห็นมาแล้ว ยุคนี้ข้าวยากหมากแพง อาหารก็หายาก

เว่ยหนานคิดว่าสิ่งของที่พวกเขาให้มานั้นไร้ค่ากว่าข้าวสารจำนวน 2 ชั่งเสียอีก หากมีคนเอาข้าวสารมาขอแลกกับหอกโบราณที่เขาได้มา เขาจะรีบแลกทันที มีข้าวสารไปกรอกหม้อดีกว่าหอบหิ้วหอกเก่า ๆ นี่กลับบ้าน เว่ยหนานถอนหายใจด้วยความอัดอั้นตันใจ ก่อนจะมองไปยังมีดสั้นของญาติผู้น้อง ของเขาว่าไร้ค่าแล้ว... ของญาติผู้น้องน่าจะหนักกว่า มีดสั้น!! แลกข้าวสารสักชั่งยังยากเลย

ตงหยางไม่ได้สนใจ เพราะเขาพอจะรู้อยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าตัวเองเก่ง แต่เพราะถูกสอนมาตั้งแต่จำความได้ พ่อของเขาสอนให้เอาตัวรอดในทุกสถานการณ์ เพราะพ่อบอกว่าไม่มีอะไรแน่นอน เหมือนกับแม่ที่เหมือนปกติทุกอย่าง ยังยิ้มให้พ่อเหมือนเช่นเคย แต่เพียงไม่กี่ชั่วยามกลับจากกันจนไม่สามารถไปหากันได้ เพราะถูกสั่งสอนมาแบบนี้ จึงทำให้คนอื่นมองว่าเขาดูโตกว่าอายุ 

ในวันนั้นตงหยางได้ของมาจากตระกูลซ่งสามอย่าง อย่างแรกคือมีดสั้นโบราณ อย่างที่สองคือ เงินจำนวน 15 หยวน อย่างที่สามคือ จดหมายตัดขาดจากตระกูล

หากเป็นตระกูลอื่นคงไม่มีทางตัดหลานชายออกจากตระกูลแน่นอน แต่ทำอย่างไรได้ หลานชายที่รุ่นราวคราวเดียวกับเขามีมากเกือบ 20 คน พวกเขาไม่สนใจคนที่เหลือตัวคนเดียวอยู่แล้ว

หากโตสักหน่อยคงไม่โดนกระทำเช่นนี้ เพราะพวกเขาคิดว่าน่าจะใช้ประโยชน์ได้ แต่ทำอย่างไรได้ เขามีอายุเพียง 9 ปีเท่านั้น คนตระกูลซ่งเลยเห็นว่าเป็นภาระมากกว่ามีประโยชน์ 

นับตั้งแต่วันนั้น ซ่งตงหยางก็ออกจากตระกูลซ่ง แล้วมาใช้ชีวิตเพียงลำพัง...

ปี 1970 (ผ่านมา 10 ปี)

เฮือก!!!

ตงหยางสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก... ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองพยายามผ่อนลมหายใจเข้าออกช้า ๆ เขาจะตื่นขึ้นมากลางดึกแบบนี้บ่อย ๆ

ตั้งแต่เขาได้มีดสั้นเล่มนั้นมา มีดสั้นโบราณที่ตระกูลซ่งมอบให้เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ติดตัวมา ตงหยางจะฝันเห็นผู้หญิงคนเดิม ตั้งแต่เล็กจนเติบโต หญิงสาวผู้มีดวงตาสีน้ำตาลสว่าง...

ในความฝัน เขาจะเฝ้าตามหญิงสาวคนนี้ และทุกอย่างที่เป็นเธอทำให้เขายิ้มได้ตลอด ลืมความเหนื่อยล้า เหมือนเป็นยาบำรุงกำลังชั้นดี แค่มองก็ทำให้มีแรงลุกขึ้นมาได้ แต่ทุกครั้งเขาจะสะดุ้งตื่นทันทีที่เห็นดวงตาสีน้ำตาลสว่างจ้องมาที่เขา

พอรู้สึกตัวเขาก็จะเหนื่อยหอบเหมือนคนที่วิ่งด้วยความเร็วในระยะไกล ๆ หากเป็นแต่ก่อนเขาจะคิดว่ามันคือความฝัน แต่หลังจากที่เขาได้แผลจากมีดสั้นโบราณ เขาจึงรู้ว่ามันไม่ใช่แค่ความฝัน และยังมีหลายอย่างเกิดขึ้นมากมาย ทำให้หลายอย่างในชีวิตเขาเปลี่ยนไป ไม่ว่าจะเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ วางแผนใหม่ทั้งหมด เพื่อรอคนคนหนึ่งที่เขาเฝ้ารอมาแสนนาน...

...ครองรักเพียงจิบชา

พันปีคะนึงหา

ร้อยชาติจากลา

สมควรแก่เวลาหวนคืน...

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นคือเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละภพชาติระหว่างเขากับนางอันเป็นที่รัก เขารอคอยนางมาทุกภพชาติ เดียวดายอย่างที่นางเคยลั่นวาจา จนชาติภพนี้คือชาติภพที่หญิงอันเป็นที่รักจะหวนคืน...

ตงหยางล้มตัวลงนอนอีกครั้ง เขาเฝ้าคอยนับตั้งแต่ที่พอจะระลึกได้ ถึงแม้ความทรงจำจะเลือนราง และไม่ใช่ความทรงจำทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้น แต่เขาก็มีความทรงจำในหลาย ๆ ภพชาติ ทำให้เขาสามารถเอาตัวรอดในยุคที่ว่าลำบากที่สุดมาได้ และยังสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ทั้งที่อายุยังน้อย

ตงหยางสามารถเลี้ยงตัวเองได้อย่างสบาย และเขายังวางแผนสำหรับอนาคตไว้อีกด้วย ตอนนี้เหลือเพียงรอเวลาเท่านั้น ดวงตาของตงหยางค่อย ๆ ปิดสนิทลงอีกครั้ง

ราตรียังอีกยาวไกล... ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่สะดุ้งตื่นจะเหนื่อยล้า... แต่เขากลับอยากอยู่ในความทรงจำนั้นนาน ๆ 

กรี๊ด!!! เสียงกรีดร้องของเด็กทำให้ตงหยางสะดุ้งตื่นขึ้นทันที 

ตงหยางจ้องมองดวงตาสีน้ำตาลสว่างในความมืดด้วยความตกตะลึง... ดวงตาเช่นนี้เขาจำได้ดี!! ตงหยางหยิบไฟฉายขึ้นมาเปิด แล้วส่องไปยังบริเวณที่เขามองเห็น ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างมากกว่าเดิม...

เขาเห็นเด็กผู้หญิงอายุไม่น่าจะเกิน 6 ขวบ เสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ดวงตาฉ่ำไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาตลอดเวลา เจ้าตัวเล็กปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงตัวเองเล็ดลอดออกมา แต่ก็ยังมีเสียงสะอื้นเบา ๆ ให้ได้ยิน สายตาเหมือนมองหาบางอย่างอย่างร้อนใจ

ยิ่งเห็นเจ้าตัวเล็กร้องไห้... หัวใจของเขาเหมือนกับโดนบีบรัดจนปวดร้าว เขาไม่รู้ว่าเด็กน้อยไปเจออะไรมาถึงได้เป็นแบบนี้ แล้วที่สำคัญเด็กน้อยมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!!

"พ่อขา... พ่ออยู่ไหน" เล่อเล่อเรียกหาพ่อเสียงเบาในความมืดมิด ถึงจะมีแสงบางอย่างส่องมา แต่รอบกายก็ยังมืดสนิท

ก่อนหน้านี้มีคนเล็งบางอย่างมาที่เธอ ตามมาด้วยเสียงที่ดังมาก แล้วทุกอย่างก็มืดสนิทจนเธอมองไม่เห็นพ่อ รู้ตัวอีกทีเธอก็มาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้

ตงหยางคิดและตัดสินใจในเวลาอันรวดเร็ว เขาต้องการจับตัวเจ้าตัวเล็กไว้ก่อนที่จะหายไป ส่วนเรื่องอื่นค่อยหาคำตอบทีหลัง ตอนนี้เขาต้องหยุดเจ้าตัวเล็กเสียก่อน!!

"กรี๊ดด!!! " เมื่อมีบางอย่างพุ่งเข้ามาใกล้ตัว เล่อเล่อก็กรีดร้องขึ้นด้วยความตกใจกลัว ก่อนที่แสงไฟที่มีอยู่น้อยนิดจะมืดดับอีกครั้ง

"บ้าเอ๊ย!! " เขาไม่สามารถจับเจ้าตัวเล็กไว้ได้ ทั้งที่เขาคิดว่าตัวเองเคลื่อนไหวได้เร็วที่สุดแล้ว แต่เจ้าตัวเล็กกลับหายไปต่อหน้าตาต่อตาอย่างไร้ร่องรอย

เขาพลาดที่กระโจนเข้าหา... จากสีหน้าท่าทางของเจ้าตัวเล็กเหมือนกำลังตื่นตระหนก เตรียมพร้อมจะหนีตลอดเวลา เขาเลยคิดจะจับตัวไว้ก่อน แต่ก็ไม่ทันอยู่ดี...

หากเขาเจออีกครั้ง... เขาจะไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปได้อีกอย่างแน่นอน!!