ตอนที่ 3 คำสอนของพ่อ

ตอนที่ 3 คำสอนของพ่อ

เล่อเล่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะกวาดสายตามองสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัว ด้วยความกลัวว่าจะมีเสียงเล็ดลอดออกไป

เธอจึงยกมือขึ้นปิดปากไว้ตลอด ถึงแม้น้ำตาจะยังไม่หยุดไหลก็ตาม

เธอกลับมาอยู่ที่เดิม... กลับมาที่ห้องทำงานของพ่อ

"พ่อขา... " เล่อเล่อเช็ดน้ำตาก่อนที่จะเรียกหาพ่อด้วยน้ำเสียงที่เบาที่สุด... เท่าที่จะทำได้

เล่อเล่อไม่สามารถหยุดน้ำตาที่ไหลนองหน้าได้ แต่เธอก็ยังมองหาพ่อ และมองสำรวจในทุกอย่างภายในห้อง ก่อนที่จะได้ยินเหมือนเสียงคนคุยกัน

"เล่อเล่อ... หากเกิดเรื่องอย่าให้ใครหาตัวลูกเจอ ต้องซ่อนแล้วไปหาลุงของลูก" 

เล่อเล่อจำคำที่พ่อบอกไว้ได้ ถึงแม้ตอนนั้นจะไม่เข้าใจคำว่า "เกิดเรื่อง" ว่าเป็นแบบไหนก็ตาม ตอนนี้เธอกลับรับรู้ได้ว่าเรื่องมันได้เกิดขึ้นแล้วอย่างที่พ่อเคยบอก เธอรู้ว่าไม่สามารถหาพ่อได้ด้วยตัวเอง เธอต้องหาคนช่วย คุณลุง เท่านั้นที่จะช่วยเธอได้

เล่อเล่อคลานเข้าไปซ่อนตัวในซอกเล็ก ๆ แอบอยู่ในนั้นและเฝ้ามองคนที่เข้ามาในห้อง จากที่ได้ยินพวกเขาบอกว่าเธอกับพ่อหายตัวไป เล่อเล่อไม่เข้าใจมากนักว่าคืออะไร ทั้งที่มีคนบุกมาทำร้ายพ่อถึงที่บ้าน แต่ทำไมคนพวกนี้ถึงบอกว่าพ่อกับเธอหายไป ทำไมเขาไม่พูดเรื่องพ่อถูกทำร้าย เธออยากออกไปถามคนพวกนั้น แต่เพราะจำที่พ่อสอนได้ เธอเลยนั่งแอบอยู่อย่างนั้นไม่กระดุกกระดิกเลยแม้แต่นิดเดียว

ด้วยความเหนื่อยล้า... ทำให้เด็กน้อยหมดแรงและผล็อยหลับอยู่ในซอกนั้น จนเวลาล่วงเลยไปถึงตอนเย็น เจ้าตัวเล็กก็ยังนั่งหลับอยู่ในที่คับแคบ ถึงแม้จะไม่สบายตัว แต่เธอก็ต้องอดทน เธอจดจำในสิ่งที่พ่อสอนได้ดี และเธอจะทำตามที่บอกอย่างเคร่งครัด

เล่อเล่อบิดตัวไปมาทันทีที่ลืมตาตื่น ตอนนี้ในบ้านเงียบสงัดและด้านนอกมืดสนิท ทั้งเหนื่อยล้าทั้งหิว ทำให้เจ้าตัวเล็กค้นกระเป๋าที่สะพายติดตัว หยิบเอากล่องขนมที่พี่ถิงถิงให้ไว้ออกมา... หยิบออกมาเพียงชิ้นเดียว เธอยังกินมันทุกวัน วันละหนึ่งชิ้น ถึงจะแปลกใจว่าขนมมันไม่หมดสักที ทั้งที่พี่ถิงถิงจากไปนานมากแล้วก็ตาม

"ชิ้นเดียวก็อิ่มแล้ว กินน้ำเยอะ ๆ จะได้อิ่ม ๆ " เล่อเล่อพึมพำบอกตัวเองเบา ๆ เธอไม่กล้าหยิบกินหลายชิ้น หากหยิบกินหลายชิ้นขนมมันจะหายไปทั้งกล่อง วันหลังเธอจะไม่มีกินอีก ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าชิ้นเดียวก็อิ่มแล้ว ทั้งที่จริง ๆ แล้วมันมีขนาดเล็กนิดเดียว

ปากน้อย ๆ ค่อย ๆ เคี้ยวแล้วกลืนลงท้องจนหมด แล้วเอามือล้วงกระดาษมากมายในกระเป๋าออกมาดู แต่เธอไม่รู้ว่าจะไปหาคุณลุงได้จากที่ไหน ไม่รู้ในกระดาษพวกนี้จะบอกที่อยู่ของคุณลุงไหม ก่อนจะส่ายหน้าไปมา เธออ่านหนังสือได้เพียงบางตัวเท่านั้น เธอไม่รู้ที่อยู่เป็นแบบไหนด้วยซ้ำ

เมื่อดูแล้วก็ไม่รู้อะไรอยู่ดี เล่อเล่อเลยเก็บทุกอย่างเข้ากระเป๋าเหมือนเดิม เธอตัดสินใจจะไปหาคุณลุงตำรวจ พวกเขาต้องช่วยเธอได้แน่ ๆ เคยเห็นป้าแม่บ้านบอกว่าตำรวจตามหาหมาแมวได้ด้วย ตำรวจน่าจะตามหาคุณพ่อกับคุณลุงให้เธอได้เหมือนกัน!!

เมื่อตัดสินใจแบบนั้นแล้วก็ค่อย ๆ คลานออกมาข้างนอก ตอนนี้ภายในบ้านมีแต่ความมืด ไม่มีแสงไฟในบ้านสักดวง เล่อเล่อค่อย ๆ คลานตามริมระเบียงแทนการเดิน เธอกลัวคนอื่นจะมาเห็น เพราะเคยมีครั้งหนึ่งแม่นมเห็นตอนที่เธอเดินไปมา แล้วเอามาฟ้องพ่อว่าเธอปืนระเบียงเล่น เธอไม่อยากให้คนอื่นเห็นเลยต้องค่อย ๆ คลานกลับไปที่ห้องนอนของพ่ออีกครั้ง

พอเข้ามาถึง เล่อเล่อรีบไปเปิดหาเงินที่พ่อวางไว้เป็นประจำ ทุกทีจะมีเป็นปึก ๆ แต่ตอนนี้ไม่มีเหลือเลยสักหยวน เมื่อเงินที่มีอยู่หายไป เธอเลยจะไปดูอีกที่หนึ่ง เธอจำได้ว่าพ่อมีตู้เล็ก ๆ พ่อเคยบอกไว้ว่าในนั้นมีทรัพย์สินมีค่าเอาไว้ใช้เวลาจำเป็น

สำหรับเล่อเล่อ... ตอนนี้คือเวลาจำเป็น!!

เล่อเล่อเปิดตู้อันเล็กด้วยการเอาดวงตาเข้าไปใกล้ ๆ แสงสีฟ้า แค่นั้นก็สามารถเปิดมันออกได้อย่างง่ายดาย เธอไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไรมีค่าบ้าง แต่เธอเอาใส่กระเป๋าสะพายทั้งหมด เพราะไม่รู้จะมีคนมาหยิบไปเหมือนกับหยิบเงินที่พ่อวางไว้ไหม เธอไม่อยากให้ของที่เป็นของพ่อตกไปอยู่กับคนอื่น เธอเลยเอาทุกอย่างใส่กระเป๋าสะพาย ซึ่งมันน่าแปลกที่กระเป๋าใบเล็ก แต่สามารถใส่ทุกอย่างไว้ในกระเป๋าได้ทั้งหมด ที่สำคัญมันไม่หนักเลยสักนิดเดียว เหมือนกับเธอไม่ได้สะพายอะไรไว้เลย

เล่อเล่อเก็บเสื้อผ้าของพ่อยัดใส่กระเป๋า หากเธอไปเจอพ่อจะได้มีเสื้อผ้าใส่ ก่อนจะคลานกลับห้องตัวเอง แล้วหยิบเอาขวดน้ำเล็ก ๆ ลายการ์ตูนที่เธอชอบใช้มายัดใส่ในกระเป๋า รวมถึงเสื้อผ้าของตัวเองเธอก็ไม่ลืมที่จะเก็บไปด้วย ไม่ลืมหยิบผ้าห่มผืนโปรดยัดใส่กระเป๋าไปด้วยเช่นกัน เห็นอะไรที่พอหยิบได้ก็หยิบทั้งหมด แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่จะไม่ลืม นั่นคือรูปภาพของพ่อกับแม่ และรูปภาพของเธอที่วางเรียงที่หัวเตียง ก็จับยัดเข้ากระเป๋าทั้งหมด

เมื่อคิดว่าตัวเองเก็บทุกอย่างที่จำเป็นหมดแล้วก็ค่อย ๆ ย่องลงบันได แล้วหยุดยืนอยู่กลางบ้าน กำลังตัดสินใจว่าควรหนีไปเลยหรือว่าควรเข้าครัวแล้วหยิบอาหารไปด้วย แต่ตอนนี้ใจเธอเอนเอียงไปทางห้องครัว เพราะเธอหิวมาก ๆ ขนมเพียงชิ้นเดียวมันไม่พอสำหรับเธอ

"หาให้เจอ!! แค่เด็กเพียงคนเดียวกับร่างคนตาย มันจะหายไปไหนได้ กูเคยบอกแล้ว มึงอย่าเล่นยามากเกินไป!! ไอ้ห่า!! หลอนแล้วมาบอกว่าเด็กกับร่างที่นอนแน่นิ่งหายไป!! " 

เสียงพูดคุยและแสงไฟส่องเข้ามาในบ้าน ทำให้ร่างเล็กรีบแอบตรงซอกใต้บันไดทันที แล้วค่อย ๆ แอบมองว่าคนที่เข้ามามีหน้าตาเหมือนกับคนที่บุกเข้ามาทำร้ายพ่อของเธอหรือไม่ ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้าง มือน้อย ๆ ยกขึ้นปิดปากทันที 

คุณลุงเกา!! เพื่อนของพ่อ!! พ่อบอกว่าลุงเกาคือเพื่อน แต่ทำไมถึงมากับคนที่ทำร้ายพ่อ!! เธอจำชายที่เดินมาด้วยกันได้ และคนที่เดินตามหลังคือคนที่เล็งสิ่งของบางอย่างมาที่เธอ!!

เมื่อพวกเขาผ่านจุดที่เธอซ่อนตัวไปแล้ว เธอค่อย ๆ หันซ้ายหันขวาก่อนที่จะก้าวขาออกไป แต่ไหล่ของเธอไปโดนสิ่งของบางอย่างหล่นกระแทกพื้นจนเกิดเสียงดัง วินาทีนั้นซือเล่อกลั้นหายใจก่อนจะถอยหลังไปอยู่ในมุมมืดที่เดิม เพราะตอนนี้ได้ยินเสียงคนกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ ขาของเธอสั่นเกร็งจนไม่สามารถวิ่งหนีได้ ทำได้เพียงนั่งนิ่ง ๆ อยู่กับที่

"เสียงมันดังอยู่ตรงนั้น!! "

"รีบไปดูก่อน หากเจอก็ลากตัวมา แค่เด็กคนเดียวยังไม่มีปัญญาจับ!! " 

ชายร่างสูงชะโงกหน้าเข้ามาดู ก่อนที่จะเห็นเด็กน้อยเอามือปิดปากแล้วนั่งหลับตาอยู่ที่ใต้บันได ซึ่งใช้ความมืดในการซ่อนตัว ต้องบอกว่าฉลาดในการหลบซ่อน ใช้ทั้งความมืดและใช้ร่างกายเล็ก ๆ ให้เกิดประโยชน์ พอเจอคนที่ตามหามาหลายวันแล้ว เขาก็ยกยิ้มแล้วถอยหลังออกไป

"ไม่เห็นมีใครเลย เห็นแต่แมว... แต่ตอนนี้มันเผ่นหนีไปแล้ว" ชายร่างสูงตะโกนเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน รวมถึงเจ้าตัวเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ด้วย

เล่อเล่อถอนหายใจออกมาเบา ๆ เธอคิดว่าตัวเองต้องถูกจับได้แน่ ๆ ขาเธอไม่ยอมก้าวไปข้างหน้ามีแต่ถอยหลังอย่างเดียว จึงทำได้เพียงถอยกลับมาที่เดิม

"กลับกันดีกว่า ไม่เห็นมีใครเลย มาเสียเที่ยวจริง ๆ " 

"เออ ๆ กลับ ๆ เสียเที่ยวอย่างที่มึงว่าเลย ไม่เห็นมีคน มีแต่แมว"

ซือเล่อเม้มปากแน่น อยากให้คนพวกนี้ออกไปตอนนี้เลย เธอจะได้ออกไปเช่นเดียวกัน เมื่อไม่ได้ยินเสียงพูดคุยกันแล้ว เล่อเล่อก็ค่อย ๆ ออกมาจากที่ซ่อนแล้ววิ่งไปอีกห้องหนึ่งก่อน เธอต้องเอาบางอย่างออกไปด้วย สิ่งนี้คือหลักฐานยืนยันว่าคนพวกนี้เข้ามาในบ้านของเธอ!!!

"กดนี่แล้วกดนี่ ดึงออกมาแล้วเก็บเข้า" เล่อเล่อท่องตามที่พ่อสอนก่อนจะกดเอาเม็มโมรีการ์ดออกมาเพื่อนำติดตัวไปด้วย เสร็จแล้วจึงรีบวิ่งออกจากห้องทันที

"จ๊ะเอ๋เด็กน้อย... ช่างหลอกง่ายจริง ๆ " เขาเห็นแล้ว แต่อยากรู้ว่าเด็กน้อยจะยอมเผยบางอย่างที่พวกเขาไม่รู้บ้างไหม ซึ่งมันคือเรื่องจริง เจ้าตัวเล็กนี่เข้ามาในห้องเล็ก ๆ อีกห้องหนึ่ง ที่มันสำรองข้อมูลกล้องวงจรปิดไว้ทั้งหมด ทั้งที่ตอนแรกเขานึกว่ามันมีแค่ห้องเดียวและเขาเอามันออกมาแล้วด้วย ยังดีที่เขาใช้แผนนี้ เด็กก็คือเด็กอยู่วันยังค่ำ!! ไม่มีทางทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้ใหญ่อย่างแน่นอน

"เล่อเล่อ มาหาลุงเร็ว หายไปไหนมา" เมื่อเห็นว่าเด็กเริ่มมีท่าทีหวาดระแวง เขาเลยลองใช้ไม้อ่อน ดูแล้วเจ้าตัวเล็กที่ชอบนั่งอยู่สวนหลังบ้านจะรู้อะไรดี ๆ หลายอย่าง รู้จักซ่อนตัว รู้จักการหาหลักฐาน เด็กอายุเท่านี้ไม่มีทางคิดเองได้อย่างแน่นอน คงมีคนสอนหรือไม่ก็ต้องมีคนบอก!!

"เมื่อถึงเวลาหนีต้องวิ่งให้เร็วที่สุด!! เมื่อถึงเวลาซ่อนตัวก็จงเงียบไว้ให้มากที่สุด!! " เล่อเล่อนึกถึงคำพูดของพ่อก่อนที่จะออกวิ่งไปทางซอกเล็ก ๆ อาศัยความชำนาญมุดเข้าซอกแคบเพื่อให้หลุดพ้น จุดหมายของเธอคือสวนหลังบ้าน ทางลอดสุนัขคือสถานที่ที่เธอต้องไปให้ถึง เธอเคยเห็นและไม่เคยบอกใคร เพราะหากบอก สุนัขพวกนั้นจะเข้าออกบ้านเธอไม่ได้อีก และนั่นคือเส้นทางหนีของเธอ!!

"ปล่อยหมา!! " เมื่อรู้ว่าตามไม่ทันก็เอาหมาล่าเนื้อนี่แหละ รับรองไม่มีทางรอดอย่างแน่นอน

"นั่นเด็ก!! " เสียงหนึ่งแย้งขึ้น

"เด็ก แต่มีหลักฐานลากเราเข้าตาราง!! เด็กที่มันซ่อนตัวได้หลายวันจนเราหาไม่เจอ รีบเอาหมาออกมา!! " เขาเตรียมพร้อมอยู่แล้ว เพียงแค่ให้หมาล่าเนื้อดมกลิ่นจากเสื้อผ้าของคนที่ต้องการเท่านั้นก็จบเรื่องแล้ว

เล่อเล่อวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ยิ่งได้ยินว่าปล่อยหมา!! เธอยิ่งสับขามากกว่าเดิมเสียอีก ทั้งเสียงฝีเท้าและเสียงหมาเห่าที่ดังมาใกล้ ๆ ทำให้เล่อเล่อรีบเร่งจนสะดุดเข้ากับขาของตัวเองจนล้มกลิ้งไปหลายตลบ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นเพียงเขี้ยวแหลมคมที่กำลังจะงับเข้าที่หน้าของเธอ!!

เล่อเล่อยกมือขึ้นมาเป็นที่กำบังตามสัญชาตญาณ!! แต่กลับมีลำแสงสว่างจ้าจนแสบตาออกมาจากฝ่ามือของเธอ ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดมิด... แล้วเหลือไว้เพียงซากหมาล่าเนื้อจำนวนสองตัวที่มีเลือดไหลออกจาก ตา หู และปาก นอนแน่นิ่งสิ้นใจตายคาที่ ส่วนตัวเล่อเล่อนั้น... ได้หายออกไปจากบริเวณนั้นอย่างไร้ร่องรอย...