ตอนที่ 7 ออกตามหาด้วยตัวเอง

ตอนที่ 7 ออกตามหาด้วยตัวเอง

เล่อเล่อลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความประหลาดใจ... กลับมาแล้ว!! เมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ในที่สุดก็ได้กลับมา เมื่อคืนเธอนอนหลับอยู่ในบ้านของพี่ชายหยาง แต่พอตื่นกลับมาอยู่ที่บ้านของตัวเอง

เล่อเล่อไม่ตกใจในเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เธอแค่ไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาได้ยังไง เล่อเล่อค่อย ๆ ขยับตัวให้เงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอรู้ว่าที่นี่ไม่ปลอดภัยเหมือนแต่ก่อน ดีที่ว่าเธอกลับมานอนบริเวณใต้เตียงนอนของตัวเอง ซึ่งเธอชอบมุดเข้ามาเล่นเป็นประจำอยู่แล้ว

"อาจเพราะความกลัวถึงทำให้ตัวเล็กมาที่นี่ได้"

เมื่อนึกถึงคำพูดของพี่ชายหยางจึงทำให้เธอคิดทบทวน หากเธอจำไม่ผิด เมื่อคืนเธอฝันร้าย!! หรือฝันร้ายสามารถพาเธอกลับมาได้!! หากเป็นแบบนั้นจริง ๆ ความกลัวสามารถพาเธอไปที่ไหนก็ได้แน่ ๆ

"เดี๋ยวค่อยลองทีหลัง" เมื่อตัดสินใจด้วยการคิดเองเออเองแล้วว่า สิ่งสำคัญที่ต้องทำในตอนนี้คือไปสถานีตำรวจ เพื่อให้ช่วยตามหาพ่อกับลุงก่อนเป็นอันดับแรก

เล่อเล่อคลานออกมาจากใต้เตียงแล้วตรงไปยังห้องน้ำ เธอจัดการทำธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย ก่อนจะออกมาเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อแขนยาวกางเกงขายาว และสวมใส่รองเท้าผ้าใบอย่างเรียบร้อยอีกด้วย ครั้งนี้เธอเตรียมตัวพร้อมมากกว่าครั้งที่แล้ว ครั้งที่แล้วเท้าเธอมีแผลจนแสบไปหมด ดีที่แผลมันหายเร็ว ไม่อย่างนั้นเธอคงยังเจ็บแผลอยู่แน่ ๆ 

เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอก็ออกมายืนจ้องมองโทรศัพท์ ชั่งใจว่าควรใช้มันดีไหม หรือเธอควรออกไปที่สถานีตำรวจเลย

"อย่าเชื่อสิ่งที่มองไม่เห็น จนกว่าเราจะไปเจอด้วยตัวเอง" 

อยู่ ๆ ก็นึกถึงคำพูดของพี่ชายหยาง จึงทำให้เธอตัดสินใจได้ โทรศัพท์เธอมองไม่เห็น เธอไม่รู้ว่าใครจะเป็นคนรับสายแล้วพูดสายด้วย ไปหาตำรวจเองดีกว่า ไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่พี่ชายหยางบอกมานั้นจะถูกหรือผิด แต่เพราะบางคำพูดของพี่ชายหยางสอนเธอเหมือนกับที่พ่อสอน เธอเลยเลือกที่จะเชื่อฟังเช่นกัน

เมื่อตัดสินใจได้แล้วก็เลิกสนใจโทรศัพท์ แล้วมาสนใจเส้นทางหนีของตัวเอง ทางลอดสุนัขตรงสวนหลังบ้านยังเป็นตัวเลือกของเธอ จึงเริ่มคลานออกไปอย่างไม่รีบร้อน เป็นครั้งแรกที่เธอจะออกนอกบ้านเพียงลำพัง ถึงแม้ในใจจะกลัวอยู่พอสมควร แต่เธอกลัวที่จะหาพ่อไม่เจอมากกว่า

แน่นอนว่าการที่เธอต้องมุดต้องคลานออกไปตรงทางลอด จะต้องเจอทั้งหนามเกี่ยว หญ้าบาด โดนกิ่งไม้ทิ่มตำตามร่างกาย ยังดีที่เธอเลือกสวมใส่ชุดที่มิดชิด แต่บริเวณไหนที่ไม่มีเสื้อผ้าบดบังก็ทำให้เกิดรอยได้อยู่ดี ยิ่งผิวบาง ๆ เนียน ๆ ใส ๆ โดนนิดโดนหน่อยก็เป็นรอยแล้ว ถึงจะแสบ ๆ คัน ๆ เธอก็ยังอดทน!!

"แม่ขา... ช่วยคุ้มครองพ่อขาด้วยนะคะ" เล่อเล่อพึมพำเหมือนที่ชอบพูดบ่อย ๆ เธอจำมาจากพ่อที่ชอบบอกว่า แม่คอยมองดูเธอเติบโต และคุ้มครองเธอให้ปลอดภัย ตอนนี้เธอสบายดี แต่พ่อกลับไม่สบาย เธอเลยขอให้แม่ไปคุ้มครองพ่อให้ปลอดภัยเสียก่อน

เมื่อลอดออกมาได้แล้ว เล่อเล่อก็ได้แต่มองซ้ายทีขวาที เพราะเธอไม่รู้ว่าควรไปทิศทางใด บ้านของเธออยู่ห่างไกลจากบ้านหลังอื่นอยู่พอสมควร เธอจึงต้องเดา!! โดยเลือกวิ่งไปที่ถนนที่มีรถวิ่งเยอะ ๆ แล้วค่อยนั่งรถไปสถานีตำรวจ

เล่อเล่อวิ่งมาเรื่อย ๆ จากตอนแรกคิดว่ามันใกล้ ๆ ที่ไหนได้ มันไกลมากจนตอนนี้เหงื่อเริ่มไหลตามไรผม เธอเพิ่งรู้ว่าการที่ไม่มีพ่ออยู่ด้วยมันไม่ดีมาก ๆ  ในบ้านไม่มีใครอยู่เลย ป้านมก็หาย พี่เลี้ยงก็หายไปหมด บ้านเธอเหมือนบ้านร้าง ไม่มีคนอยู่เลยสักคน พอมีคนมาก็เป็นคนร้ายทั้งนั้น

"คุณป้าขา... หนูจะไปสถานีตำรวจ หนูต้องนั่งรถอะไรไป" เมื่อเห็นร้านค้าก็รีบเข้าไปถามทันที

"จะไปทำไม แล้วมากับใครเนี่ย" เมื่อมองแล้วว่าไม่น่าจะใช่ลูกชาวบ้านแถวนี้ จึงต้องถามหาพ่อแม่หรือคนมาด้วยเสียก่อน

เล่อเล่อไม่ได้ตอบคำถาม เธอเพียงยืนรอคำตอบเงียบ ๆ เธอไม่แน่ใจว่าควรตอบแบบไหนดี 

"แล้วนี่มายังไง พ่อแม่ไปไหน ลูกเต้าเหล่าใคร" เมื่อเห็นว่าอีกคนยังเงียบเลยถามอีกครั้ง ดูแล้วเด็กไม่น่าจะเกินเจ็ดขวบ รูปร่างหน้าตาผิวพรรณดูก็รู้ว่าเป็นลูกคนมีเงิน ไม่น่าจะออกมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้

"หนูกำลังจะไปหาคุณพ่อค่ะ" เล่อเล่อตัดสินใจตอบออกไป

"พ่อทำงานเป็นตำรวจหรอกเหรอ นั่งแท็กซี่ไปดีกว่าไหม" เด็กเล็ก ๆ ไม่ควรขึ้นรถประจำทางหรือรถไฟฟ้าเพียงลำพัง นั่งแท็กซี่ไปน่าจะดีที่สุด

"หนูต้องไปนั่งที่ไหนเหรอคะ" เพราะเธอไม่รู้ว่าจะต้องเรียกรถยังไง ถึงได้แต่ยืนถามอยู่ตรงนี้

"พ่ออยู่สถานีไหน จะได้บอกแท็กซี่ว่าต้องไปส่งที่ไหน" เมื่อคิดว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของตำรวจก็เลยจะช่วยเหลือสักหน่อย

"ที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ เป็นสถานีตำรวจใหญ่ ๆ หนูไม่รู้จักชื่อค่ะ" เล่อเล่อยังคงตอบคำถาม แม้จะไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ก็พยายามที่จะบอกให้คุณป้าเข้าใจ

"งั้นมา จะพาไปเรียกรถ" เมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีสถานีตำรวจใหญ่ ๆ อยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนักก็เลยจะเรียกรถให้

"ขอบคุณค่ะ" เล่อเล่อกล่าวขอบคุณคนที่มีน้ำใจช่วยเหลือเธอ

"ก่อนลงจากรถต้องถามราคาดี ๆ ระวังโดนโกง อย่าเพิ่งจ่ายเงินเอง ให้ไปตามผู้ใหญ่มาจ่ายให้ก็ได้ เข้าใจไหม" ในเมื่อเห็นว่าเป็นเด็กน่ารัก ผิวพรรณดี หน้าตาดี มีพ่อเป็นตำรวจใหญ่ และที่สำคัญเป็นเด็กดีมีมารยาทอีกด้วย เธอเลยกระตือรือร้นที่จะช่วยเหลือ

"คุณลุงขา อีกไกลไหมคะ" เมื่อนั่งรถได้มาสักพัก เธอก็ถามคุณลุงขับรถ

"อีกนิดเดียว ไม่ไกลเท่าไหร่หรอก" คนขับรถตอบ เขาสงสัยว่าพ่อของเจ้าตัวเล็กคงมายืนรอแล้วแน่ ๆ ถึงได้ถามบ่อย ๆ 

เป็นเพราะคุณป้าบอกกับคนขับรถว่าเธอเป็นลูกนายตำรวจใหญ่ แล้วบอกว่าควรไปส่งเธอที่ไหน ถือว่าโชคดีที่คุณป้าบอกไปแบบนั้น เพราะบางครั้งแท็กซี่ก็ใช่ว่าจะไว้ใจได้ จริงหรือไม่เธอก็ไม่อาจรู้ได้ เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นคุณป้าที่เรียกรถบอกให้เธอได้รับรู้ในช่วงที่ยืนรอรถ เธอก็แค่พยักหน้ารับเพียงเท่านั้น

"คุณลุงคะ กี่หยวนเหรอคะ" เล่อเล่อมีเงินติดตัวมาด้วย แต่เธอไม่ได้เอาออกมาทั้งหมด เธอเอาออกมาเพียง 50 หยวนเท่านั้น

"ยังไม่ถึงที่หมาย เลยยังตอบไม่ได้ ใจเย็น ๆ " คุณลูกขับรถก็หัวเราะเจ้าตัวเล็กที่ถามทั้งราคา และยังคอยถามว่าจะถึงเมื่อไหร่ อีกไกลแค่ไหน ตั้งแต่นั่งรถมา เขาเจอคำถามนี้มาหลายรอบแล้ว

เล่อเล่อนั่งอยู่บนแท็กซี่ด้วยความร้อนใจ เธออยากไปถึงสถานีตำรวจให้เร็วที่สุด!! เธออยากเจอพ่อ อยากเจอลุงของเธอแล้ว

เล่อเล่อไม่รู้เลยว่ามีรถคันหนึ่งขับตามมาตลอดเส้นทาง ตามมาตั้งแต่เธอออกจากบ้าน คนกลุ่มนี้อยู่เฝ้าที่บ้านหลังนั้นมาเกือบอาทิตย์แล้ว ไม่มีอะไรผิดปกติ ไร้ซึ่งวี่แววของผู้คน เฝ้ารอจนเริ่มถอดใจ แต่แล้ววันนี้กลับมีบางอย่างเกิดขึ้นภายในบ้าน พอเข้าไปตรวจสอบถึงรู้ว่ามีคนอยู่

พวกเขาคิดว่าในบ้านหลังนั้นน่าจะมีห้องลับสักห้อง หรืออาจจะมีห้องใต้ดินที่ซุกซ่อนอยู่ ไม่อย่างนั้นตลอดอาทิตย์ก็ต้องเจออะไรบ้างแล้ว เพิ่งจะมาเจอวันนี้ พวกเขาถึงได้ตามดูอยู่ห่าง ๆ ตามที่ได้รับคำสั่ง

ตอนนี้เริ่มมีการเคลื่อนไหว และแน่นอนว่าเคลื่อนไหวไปที่สถานีตำรวจอีกด้วย พวกเขาคิดว่าอีกไม่นานคงจะมีคำสั่งใหม่ออกมา คงไม่ใช่แค่เฝ้าดูเพียงอย่างเดียวอีกแน่นอน...