ตอนที่ 8 ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ

ตอนที่ 8 ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ

เมื่อเล่อเล่อมาถึงสถานีตำรวจก็ทำตัวไม่ถูก

เพราะมีผู้คนมากมายเดินไปมา บางคนก็พูดจาเสียงดัง บางคนก็ทะเลาะกันเสียงดัง เธอจึงเริ่มมองหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่ก็ไม่ค่อยมีตำรวจเลย ทุกคนต่างแต่งตัวธรรมดา เธอไม่สามารถแยกได้ว่าคนไหนคือเจ้าหน้าที่ คนไหนคือผู้ร้องทุกข์

"หนูคะ... มาหาใครเหรอคะ" หญิงสาวเดินเข้ามาหาเจ้าตัวเล็กพร้อมกับเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร

"มาหาคุณตำรวจค่ะ" เล่อเล่อตอบกลับไปอย่างเร็ว พี่สาวคนสวยอาจช่วยเธอได้

"ตำรวจคนไหน หรือว่าตำรวจคนไหนก็ได้" เพราะสถานีตำรวจมีเจ้าหน้าที่มากมาย บางทีต้องระบุว่าจะไปหาใคร

"หนูจะมาให้ตำรวจช่วยตามหาพ่อกับคนในบ้านค่ะ" ในตอนแรกตั้งใจจะบอกให้ช่วยตามหาคุณลุงด้วย แต่เธอไม่มีข้อมูลของคุณลุงเลย ไม่เคยเจอ ไม่เคยเห็น มีเพียงรูปถ่ายที่ไม่ค่อยชัดเจนสักเท่าไหร่ และมันเก่ามากด้วย

"หือ... คนในบ้านไปไหนเหรอคะ" พูดไปก็จูงมือน้อย ๆ ให้ตามเข้าไปด้านในด้วย

"ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ไม่มีคนอยู่หลายวันแล้วค่ะ" เล่อเล่อไม่แน่ใจเรื่องวันเวลาเลยบอกว่าหายไปหลายวันแล้วน่าจะดีกว่า

 "มีญาติไหมคะ" เด็กตัวเล็กนิดเดียวมาแจ้งความเอง แล้วญาติคนอื่น ๆ ไม่มีเลยหรือยังไง

เล่อเล่อไม่แน่ใจว่าคุณลุงที่บอกว่าเป็นพี่ชายของพ่อจะเป็นญาติด้วยไหม เลยไม่ได้ตอบอะไร จริง ๆ แล้วเธอไม่รู้ว่าต้องนับญาติแบบไหน ถึงจะเรียนรู้ในหลาย ๆ เรื่อง แต่ไม่ค่อยรู้เรื่องญาติสักเท่าไหร่

"บอกชื่อและแซ่มาจ้ะ พี่สาวคนนี้จะช่วยเอง" ตอนแรกตั้งใจจะให้ไปหาเจ้าหน้าที่คนอื่น แต่พอเห็นแววตาของเจ้าตัวเล็กแล้วเธอปล่อยผ่านไม่ได้จริง ๆ 

"พี่สาวเป็นตำรวจเหรอคะ" เล่อเล่อขมวดคิ้วอย่างสงสัย เพราะพี่สาวคนสวยไม่ได้ใส่ชุดตำรวจ หรือจะเป็นตำรวจปลอม!!

"ดูนี่ก่อน... อย่าเพิ่งกลัว" เมื่อเห็นท่าทางของเจ้าตัวเล็กก็รีบล้วงเอานามบัตรมายื่นให้เจ้าตัวเล็กดูทันที

"แล้วไม่ต้องใส่ชุดเหรอคะ" เมื่อเห็นว่ารูปในบัตรใบนั้นเป็นพี่สาวคนสวยใส่ชุดตำรวจเลยเงยหน้าขึ้นถามอย่างสงสัย ไปโรงเรียนยังต้องใส่เครื่องแบบทุกวันเลย แล้วนี่อะไร ทำไมมาทำงานถึงไม่ต้องใส่ชุดทำงาน

"ไม่จำเป็นต้องใส่ตลอดค่ะ ชุดแบบนี้ออกไปทำงานข้างนอกง่ายกว่า" เมื่อเจ้าตัวเล็กสงสัย เธอเลยหมุนตัวให้ดูว่าใส่แบบนี้สะดวกกว่า เพื่อที่เจ้าตัวเล็กจะได้เลิกสงสัย

"คนที่บ้านหนูหายไปหมดเลยค่ะ นี่คือบัตรประจำตัวหนูค่ะ" พอมั่นใจว่าอีกคนเป็นตำรวจ เธอก็ไม่รอช้าที่จะบอกจุดประสงค์ของตัวเอง เธอยื่นบัตรประจำตัวที่ระบุชื่ออายุและมีชื่อผู้ปกครองด้วย

"ตั้งแต่วันไหนคะ" สอบถามพร้อมจดรายละเอียดเพื่อติดต่อผู้ปกครอง ถึงแม้จะเชื่อว่าเจ้าตัวเล็กพูดจริง แต่ก็ต้องสอบถามให้ละเอียด

"หลายวันแล้วค่ะ แต่หนูจำไม่ได้ว่านานแค่ไหน" เล่อเล่อตอบไปตามตรง

"แล้วหนูทำอะไรอยู่ ทำไมไม่มาตั้งแต่วันแรก ๆ " เฟยเทียน เงยหน้ามองเจ้าตัวเล็กอย่างสงสัย เพราะดูจากท่าทางแล้วก็พอรู้ความ ทำไมถึงปล่อยไว้นานค่อยมา

"มีคนร้ายคอยตามล่าค่ะ หนูออกมาไม่ได้" เล่อเล่อเลือกที่จะบอกบางเรื่องเพียงเท่านั้น เธอไม่อยากเป็นคนโง่ที่ต้องบอกทุกเรื่อง

ตอนนี้เธอกำลังหัดเป็นเด็กฉลาด ข้อมูลบางอย่างมันตามหาคนที่หายไปไม่ได้!!

"เล่าให้ฟังอย่างละเอียดได้ไหม เดี๋ยวจะให้คนติดต่อผู้ปกครองให้" หากเป็นอย่างที่เจ้าตัวเล็กบอก มันไม่ใช่เรื่องเล็กแน่นอน

"ได้ค่ะ สวัสดีค่ะ หนูชื่อ เฉินซือเล่อ ค่ะ พี่สาวคนสวยต้องช่วยหนูตามหาทุกคนนะคะ หนูไม่รู้จักใครเลย โรงเรียนหนูก็ไม่ได้ไป" เล่อเล่อรีบบอกหลาย ๆ ให้พี่สาวคนสวยฟัง

"พี่ชื่อ เฟยเทียน หากเป็นแบบที่ซือเล่อบอกจริง ๆ พี่สาวคนนี้จะช่วยเอง แต่ตอนนี้นั่งรอตรงนี้ก่อน พี่สาวขอไปสั่งงานก่อน" เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเจ้าตัวเล็กแล้วจึงรีบแนะนำตัวแล้วให้รอก่อน

เฟยเทียนขอตัวเพื่อไปสั่งให้ลูกน้องตรวจสอบว่าเรื่องที่เจ้าตัวเล็กบอกเป็นเรื่องจริงไหม แล้วให้สืบประวัติครอบครัวของซือเล่ออย่างละเอียด ส่วนเธอจะเป็นคนสอบถามเรื่องราวจากปากของซือเล่อเอง

 เมื่อสั่งงานเรียบร้อยแล้วก็กลับมาหาเจ้าตัวเล็ก ก่อนจะพาไปอีกห้องที่เป็นส่วนตัวมากกว่า เพื่อไม่ให้ซือเล่อตกใจเวลาที่มีคนเสียงดังหรือทะเลาะกันในสถานี มันคือเรื่องปกติที่เจ้าทุกข์กับจำเลยจะทะเลาะถกเถียงกัน มีทั้งคนเมาทั้งคนไม่เมาเสียงดังโวยวาย เธอไม่อยากให้เด็กต้องมาเห็นอะไรแบบนี้

"โกโก้ร้อน ๆ จ้ะ กินก่อนแล้วค่อยเล่ามาอย่างละเอียด พี่สาวรับปากจะช่วยเต็มที่" เฟยเทียนส่งแก้วโกโก้ให้เจ้าตัวเล็กที่ชะเง้อมองแก้ว แต่ก็ไม่ยกมันขึ้นมากิน เฟยเทียนเดาว่าเจ้าตัวเล็กกำลังระแวง เธอเลยปล่อย ไม่คะยั้นคะยอให้กิน ทุกอย่างให้ซือเล่อตัดสินใจเอง

"ไม่ค่ะ พี่สาวพร้อมฟังหรือยังคะ หนูจะได้เล่า" เธอจะไม่กินอะไรที่มาจากคนแปลกหน้า ถึงแม้มันจะเป็นของโปรดของเธอก็ตาม!!

เฟยเทียนนั่งฟังเรื่องราว สรุปได้คร่าว ๆ ว่าเพื่อนของพ่อพาคนบุกเข้าไปในบ้าน แต่ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรกัน รู้แต่ว่าพ่อของซือเล่อถูกทำร้ายบาดเจ็บ ซือเล่อคือคนที่เห็นเหตุการณ์ในตอนที่ถูกทำร้าย และเธอแอบซ่อนในบ้านจนคนร้ายไม่อยู่แล้วค่อยออกมาจากที่ซ่อน

ซือเล่อมีหลักฐานที่สามารถระบุตัวผู้ก่อเหตุได้ด้วย แต่ซือเล่อไม่ยอมส่งมอบให้จนกว่าจะทำการคัดลอกสำรองไว้เสียก่อน เจ้าตัวจะเป็นคนเก็บหลักฐานไว้ที่ตัวด้วย ซือเล่อทำให้เฟยเทียนแปลกใจในหลาย ๆ เรื่อง เด็กคนนี้ใสซื่อในบางเรื่อง แต่กลับฉลาดในบางเรื่อง บางเรื่องยังไร้เดียงสาสมวัย แต่บางเรื่องกลับดุดัน ซึ่งเป็นเด็กที่มีบุคลิกแปลก ๆ เหมือนกับว่าทุกอย่างที่แสดงออกมานั้นจะขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ

ในตอนแรกเฟยเทียนค่อนข้างแปลกใจ หากทุกคนในครอบครัวหายไปหมด ทำไมเด็กอายุ 6 ขวบถึงไม่ร้องไห้งอแง แต่พอรู้คำตอบก็ถึงทำให้เธอต้องมองหน้าเจ้าตัวเล็กอย่างจริงจัง

ซือเล่อบอกว่าร้องไห้มานานแล้ว ร้องไห้หนักมาก แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ยังต้องออกตามหาพ่อ จะมามัวร้องไห้ไม่ได้ ถึงแม้บางครั้งมันจะมีน้ำตาไหลออกมา เจ้าตัวเล็กบอกว่าต้องรีบเช็ดและพยายามไม่ให้น้ำตามันไหลออกมาอีก...

เฟยเทียนคัดลอกเม็มโมรีการ์ดไว้เรียบร้อยแล้ว จึงค่อยมาเปิดดู พอได้เห็นภาพจากกล้องวงจรปิด ภาพพวกนั้นทำให้เธอถึงกับเบิกตากว้างมากกว่าเดิม ยิ่งดูยิ่งเห็นชัดมากกว่าเดิม ยิ่งดูยิ่งรู้ว่านี่คือหลักฐานสำคัญ

ซือเล่อไม่ได้โกหก... เด็กคนนี้พูดเรื่องจริงทั้งหมด!!

มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ไม่ใช่แค่คนหายธรรมดา คนงานในบ้านนั้นถูกฆ่าตายทั้งหมด!! พ่อของเจ้าตัวเล็กก็ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส และไม่รู้ว่าจะรอดไหม เพราะภาพหยุดลงตอนที่คนร้ายเข้ามาในห้อง แล้วเล็งปืนมาที่เจ้าตัวเล็กที่พยายามช่วยพ่อของตัวเอง...

เมื่อได้เห็นภาพก็ทำให้เหงื่อเริ่มออกจากรูขุมขน มือเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อที่ไหลออกมา หลากหลายความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ทำให้เธอพยายามสงบสติอารมณ์ ทำตัวให้เป็นปกติที่สุด หากไม่มีอะไรผิดพลาด กลุ่มคนร้ายที่เห็นในภาพคือกลุ่มที่มีอิทธิพล!!

"ซือเล่อเก็บสิ่งนี้ไว้ แล้วอย่าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังอีก" เฟยเทียนกลับเข้าไปที่ห้องพร้อมกับก้มลงกระซิบบอกเจ้าตัวเล็กเสียงเบา ไม่ใช่แค่เจ้าตัวเล็กที่มีอันตราย ตอนนี้เธอก็เป็นหนึ่งในนั้นแล้วแน่ ๆ เพราะทุกสถานีมีคนของพวกนั้นแฝงตัวเป็นสายให้อยู่ด้วย เธอไม่สามารถไว้ใจใครได้เช่นกัน

"ช่วยได้ไหมคะ" เล่อเล่อเห็นท่าทางของพี่สาวคนสวยแล้วก็ไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่

"พี่จะช่วยให้ถึงที่สุด แต่จำไว้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ พี่คิดว่าพ่อของซือเล่ออาจอยู่กับคนพวกนั้นก็ได้" ภาพมันหยุดเพียงเท่านั้น เจ้าตัวเล็กคงซ่อนตัวรอดมาได้ ส่วนพ่ออาจถูกคนร้ายจับไปแล้วก็ได้

 เล่อเล่อมีสีหน้าตกใจเช่นเดียวกัน บางทีพ่อเธออาจอยู่กับคนร้าย เธอลืมคิดเรื่องนี้ได้อย่างไร และหากอยู่กับคนร้าย พ่อเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง

"ตอนนี้เราต้องออกจากตรงนี้แล้ว... แต่เราจะแยกกันไป ซือเล่อเข้าใจใช่ไหมว่าสิ่งนี้คือหลักฐาน พี่คิดว่าคนพวกนั้นอาจเฝ้ามองอยู่แน่ ๆ " ตอนนี้ไม่รู้เรื่องการขัดแย้ง แต่รู้ว่ามีหลักฐานที่คนกลุ่มนั้นบุกเข้าไปทำร้ายร่างกายเจ้าของบ้าน และฆ่าคนงานในบ้าน ไม่รู้เจ้าตัวเล็กจะรู้ไหมว่าตอนนี้ทุกคนในบ้านเสียชีวิตแล้ว อาจมีเพียงเจ้าตัวเล็กคนเดียวที่รอดออกมา

"ให้หนูไปรอที่บ้านไหมคะ" เธอไม่สามารถไปที่อื่นได้ เพราะเธอไม่รู้ว่าใครเป็นใคร

"ไม่ปลอดภัย... เดี๋ยวจะให้คนพาออกไปรอที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ แล้วพี่จะไปรับพาไปที่ปลอดภัย" ต้องสืบข้อมูลหลายอย่างให้ละเอียดและรอบคอบ เพราะเป็นคนมีอิทธิพล มีเส้นสายมากมาย และคนพวกนี้ลงมือโหดเหี้ยมอีกด้วย

"ต้องรอนานไหมคะ" ตอนนี้เธอเริ่มเชื่อใจพี่สาวคนสวยมากขึ้นมานิดหนึ่งแล้ว แต่ก็ไม่อยากรอนาน

"รอในห้องนี้ก่อนดีกว่า พี่ขอเวลาแป๊บหนึ่งก่อน" จากตอนแรกจะให้คนพาออกไปก่อน แต่เธอกลับไม่วางใจ ให้รอที่นี่ก่อนน่าจะดีกว่า ตอนนี้เธอควรไปปรึกษาหัวหน้าก่อนที่จะพาเจ้าตัวเล็กไปเซฟเฮาส์ หากจัดการเรื่องนี้ได้ นั่นคือการจัดการหัวเรือใหญ่ของผู้มีอิทธิพล!!

 เฟยเทียนออกมาก็รีบเข้าไปหาหัวหน้า เพื่อบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หัวหน้าได้รับทราบ เธอต้องการที่หลบภัยที่ปลอดภัย เพราะเด็กมีทั้งหลักฐานและยังเป็นพยานคนสำคัญอีกด้วย หัวหน้ามอบหมายให้เธอรับผิดชอบในคดีนี้ และยังมีคำสั่งให้พาทีมของเธอมารับงานด้วยเช่นกัน

กริ๊ง! กริ๊ง!

"ครับ"

ก่อนออกจากห้องหัวหน้า เฟยเทียนได้ยินเสียงหัวหน้ารับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงนอบน้อมมากกว่าปกติ ทำให้เธอชะงักฝีเท้าแล้วทำเหมือนว่าตัวเองกำลังหาบางอย่างตามกระเป๋าเสื้อ แต่ความจริงเธอกำลังสงสัย เวลารับคำสั่งมาจากผู้ใหญ่ที่มีตำแหน่งสูงกว่า หัวหน้ายังไม่ใช้น้ำเสียงนอบน้อมขนาดนี้

ถึงจะยืนฟังอยู่ แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงตอบรับอย่างเดียว เฟยเทียนหวังว่าจะเป็นเพียงความคิดมากของเธอเท่านั้น อย่าให้มันเกิดขึ้นจริงเลย เพราะหากเป็นอย่างที่เธอคิด มันคือเรื่องใหญ่อย่างแน่นอน...