บทที่ 2/2 จนมุมที่น้ำตก

เสียงน้ำไหลดัง ซ่า ซ่า ซ่า น่าขนลุกและน่าหวาดกลัวเหลือเกินในความรู้สึกของคนที่หนีตามกันมา

“พี่! ทางข้างหน้าเป็นเหว!”

เหวนี้สูงและน้ำข้างล่างไหลเชี่ยวกราก

สมัยเด็กนวลจันทร์เคยเข้ามาเก็บของป่ากับตายายไปขาย เคยมายืนชะเง้อคอมองตามสายน้ำที่ไหลตกลงไปกระทบโขดหินเบื้องล่าง ตากับยายดุหูแทบชาไม่ให้มายืนบนทางน้ำ เพราะอาจจะลื่นตะไคร่น้ำตกลงไปตาย

“ข้ามน้ำไป เดินระวังๆ เกาะตัวข้าไว้”

เมฆฉุดนวลจันทร์ลงไปในธารน้ำไหลหลากที่ไหลตกลงไปเบื้องล่าง ตั้งใจจะพาข้ามน้ำไปอีกฝั่ง ให้มันคั่นกลางระหว่างพวกเขากับกลุ่มคนที่ตามไล่ล่า

แต่ทว่า... ปัง ปัง!

อัคราไล่ตามมาถึงทันเวลา

ต้นขานวลจันทร์และชายชู้จมอยู่ในสายน้ำที่ไหลรุนแรง ทั้งสองกอดร่างกันไว้แนบแน่นเพื่อไม่ให้ไหลตามสายน้ำ

พวกเขาเดินหน้าต่อไม่ได้ ถูกปืนกว่าสิบกระบอกเล็งยิง นำทีมโดยนายหัวอัครา คนที่มีแววตาโฉดชั่วและพกอาวุธปืนมาด้วย

“พี่... ฮือ... ฉันกลัว”

“ตายไปกับข้า ดีกว่ากลับไปตายคาแทบเท้าผัวเก่าเอ็ง เอ็งท้องกับข้า คิดเหรอว่าผัวเก่าเอ็งจะยอมปล่อย มันไม่เอาเอ็งกับลูกไว้หรอก”

เมียนายหัวอัคราปันใจมาให้เขา แอบได้เสียกันเป็นประจำทุกครั้งที่อัคราเข้าเหมือง อัคราเข้าไปแต่ละครั้งอยู่ยาวเป็นเดือน สาวงามถูกเลี้ยงดูให้นั่งๆ นอนๆ สบายเป็นคุณนายอยู่บ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้าน เปล่าเปลี่ยวกายใจ ครั้งแรก ผิดพลาด ครั้งสอง แก้เหงา ครั้งสาม ครั้งสี่ ติดใจ มีครั้งที่ห้าไปถึงครั้งที่สิบ ยาก ที่พวกเขาจะแยกจากกัน จนพลาดพลั้งท้องโย้

หากอัคราหลับนอนกับเมีย อาจจะพอกลบเกลื่อนได้ว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขา แต่นานกว่าสามเดือนที่อัครายุ่งกับงานในเหมือง ค้นพบแร่สำคัญใต้พื้นดินเขตข้างเคียง อัคราลงหน้างานคุมคนงานขุดเจาะและนำมาเข้าโรงงานสกัดตรวจหาชนิดของแร่ด้วยตัวเอง กระบวนการยังไม่เสร็จสิ้น นวลจันทร์มาท้องป่อง ถ้าความลับถูกเผยแพร่ออกไป มีหวังพวกเขาถูกฆ่าตายโยนร่างทิ้งเข้าป่าให้สัตว์กิน!

เมฆรู้ เขาไม่มีทางรอด หากหันหน้ารถไปทางถนนลาดยาง ป่าเท่านั้นที่จะช่วยพวกเขาให้หลุดพ้นจากการไล่ล่าของนายเหมืองโฉด

“ไอ้เมฆ อีนวล! มึงทรยศความไว้ใจของกู!”

อัคราเจ็บปวด คำรามลั่นราวกับสัตว์ใหญ่ได้รับบาดเจ็บ

“ปล่อยพวกเราไปเถอะพี่อัค อย่าฆ่าพวกเราเลย ฮือ..”

นวลจันทร์ร้องขอชีวิตจากผัวเก่า

อัคราไร้ซึ่งความเห็นใจต่อนังเมียไม่รักดี ชักปลายกระบอกปืนเตรียมพร้อมยิงอดีตคนงานที่เขารักเหมือนพี่ชายให้ตายไปพร้อมเมียสาว

มันอยากได้แก้วแหวนเงินทองเขายกให้มันทุกอย่าง ให้อยู่สบาย กินๆ นอนๆ อยู่บ้าน แต่งตัวสวยสบายเป็นคุณนาย แค่มันหิวน้ำ ชี้นิ้วสั่งคนใช้ พวกมันไปเอามาประเคนให้ถึงปาก แต่มันกลับไม่รักดี!

นังชั่ว!

“ฉันท้อง ท้องได้สองเดือนแล้ว ฮือ... พี่อัคเมตตาฉันสักครั้งเถอะนะ ฉันกับพี่เมฆจะไม่กลับมาที่นี่ให้พี่เห็นหน้าตลอดชีวิต...”

“ท้อง!” อัคราถ่มน้ำลาย

“ทีกูอยากมีลูกบอกกลัวท้องลาย อีร่าน!”

“พี่อัค ฮือ... ฉันผิดไปแล้ว พี่อัคยกโทษให้ฉันกับพี่เมฆเถอะนะ”

“ปล่อยพวกมึงไปงั้นเหรอ ได้ ไปสมสู่กันในนรกเถอะไอ้พวกเลว!”

อัคราไม่ใช่ผู้ชายที่ใครจะเลียลิ้นเลียปากเล่นได้ เขาลั่นไกปล่อยกระสุนนัดต่อมาปักเข้ากลางไหล่ขวาของอดีตคนงาน

เมฆถูกยิงเข้าเต็มๆ ครวญครางด้วยความเจ็บปวด

“พี่เมฆ!”

นวลจันทร์โอบกอดร่างชายชู้

“พี่อัค ฉันขอร้อง ปล่อยพวกเราไปเถอะ ฉันไหว้ล่ะพี่ อย่าฆ่าพี่เมฆเลย ฉันกับพี่เมฆกำลังจะไปจากที่นี่ ฮือ...”

“คิดว่ากูจะปล่อยพวกมึงไปง่ายๆ งั้นเหรอ อย่าฝันไปหน่อยเลย ความตายเท่านั้นที่รอพวกมึงอยู่ข้างหน้า!”

อัครากล่าวเสียงเหี้ยม

“นายหัว...” ตัวนายเมฆโอนเอนจะไหลตามน้ำตกลงไปบนเหวลึก

“อย่ามาเรียกกูว่านายหัว ถ้าใจจริงของมึงไม่เคยเคารพนับถือกู!”

“ผมเคารพนายหัว แต่เรื่องความรัก... มันบังคับไม่ได้”

“เพราะเคารพกู ก็เลยแอบมาเอากับอีนวลลับหลังกูงั้นสิ! เสียแรงที่กูนับถือมึงเป็นพี่ ฝากฝังมึงให้ดูแลบ้าน ดูแลงาน แต่มึงกลับเสือกทำเกินหน้าที่ มาดูแลเงิน กับเมียของกู...!”

“มึงพาอีนังนี่หนีมากูโกรธแค่หนึ่ง แต่มึงเสือกพามันมายกเค้าบ้านกู ที่ทำให้กูโกรธมึงถึงสิบ! อย่าหวังเลย ว่ากูจะยอมปล่อยมึงไป มึงอยู่ไหน กูจะตามฆ่าจนกว่ามึงจะตาย!”

“ตายซะพวกมึง!”

อัคราชักปลายกระบอกปืนอีกครั้ง

“พี่อัคอย่า!”

คนงานที่ตามมาไม่มีใครห้ามเลยสักคน ต่อให้อัคราจะฆ่าสองคนนี้หมกป่า ก็จะไม่มีใครตามหาศพพวกมันเจอ ไม่เกินวันสองวันเนื้อหนังพวกมันจะถูกสัตว์ป่ากัดกิน แม้แต่กระดูกอาจจะไม่เหลือ ถ้าหากโยนร่างพวกมันสองคนลงในน้ำตกที่อยู่ข้างหลัง จะนับเป็นการฆาตกรรมที่สมบูรณ์แบบ!

แค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่อัครากำลังจะยกปืนเล็งไปทางนั้น เมฆวัดดวง ยอมรับความเสี่ยงอัตราการรอดชีวิตน้อยนิด ดีกว่ายืนเป็นเป้านิ่งให้อัครายิง บ้าดีเดือดดึงแขนนวลจันทร์ให้ลอยตามสายน้ำไหลตกไปยังหุบเหวเบื้องล่าง

“กรี๊ดดดด!”