เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5/3 เป้านิ่ง ที่ระบายอารมณ์ของอัครา
วันที่เผยแพร่:
2026-02-27 05:46:14เรือไม้สองชั้นลำใหญ่พานักท่องเที่ยวจากเกาะกลับมาส่งท่าเรือแหลมบาลีฮาย ลอยลำสี่สิบนาทีมาถึงท่าเทียบเรือบนสะพานยาวสีขาว
เมย์กับกี้ผลัดกันถ่ายรูปมีฉากหลังเป็นป้าย PATTAYA มุกตาภาใช้ช่วงเวลาว่างสั้นๆ กดโทรออกหาพ่อเมฆอีกครั้ง
‘หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้’
“พ่อนะพ่อ ทำอะไร ทำไมไม่เปิดเครื่อง...”
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ที่พ่อไม่ตอบไลน์ และไม่สามารถติดต่อได้ มุกตาภาเป็นห่วง กลัวพ่อจะทำงานหนักจนไม่สบาย พ่ออยู่คนเดียวเจ็บป่วยจะแย่ คนงานพาไปหาหมอได้ แต่คงไม่มีใครมาดูแลที่บ้าน
“โทรหาพ่อไม่ติดอีกเหรอมุก” นิ่มถาม
“อืม ไม่ติดเลย”
“ถามย่าได้ไหม ไม่ก็ถามจากเจ้านายพ่อ”
“ย่าอยู่แต่บ้าน เหมืองกับบ้านย่าอยู่ไกลกันมาก ถามไป ย่าต้องไปถามต่อจากคนอื่นอีกที ฉันไม่อยากรบกวน”
“เบอร์คนอื่นก็จะไม่มีให้ติดต่อเลยเหรอ น่าจะลองโทร”
“ไม่มีเลย ฉันไม่ค่อยสมาคมกับใครมากนักก็เลยไม่มีเพื่อน”
“กลับบ้านไหม” เพื่อนช่วยหาทางออก
“สมัครงานไว้ เจ้าของร้านสะดวกซื้อรับเข้าทำงานแล้ว”
“โอ๊ย นั่นไม่ได้ นี่ไม่ได้ แกห่วงพ่อจริงหรือเปล่ามุก รับเข้าทำงานได้ก็ยกเลิกได้ ยังไม่ได้เงินสักหน่อยจะไปคิดมากทำไม ค่าเทอมมีคนส่งเสียจะไปทำงานให้ลำบากทำไม!”
อากาศร้อนทำให้เมย์หงุดหงิด ฉวยโทรศัพท์จากกี้มาเลื่อนดูรูปที่เพิ่งถ่ายไป ไม่ได้เลยสักรูปเพราะตาปิด เมย์ดึงแว่นกันแดดมาสวม ส่งโทรศัพท์ไปให้อีกรอบ
“ถ่ายใหม่ เมื่อกี้ไม่สวย”
“จ้า” กี้กดถ่ายรัว
เมย์อยากโพสต์ท่าเชิดหน้ากี่องศาก็ตามสบาย
“ฉันเห็นด้วยกับเมย์ กลับบ้านเถอะ ไม่งั้นก็จะไม่สบายใจอยู่แบบนี้”
“อืม เดี๋ยวไปจองตั๋วรถแล้วกลับเลยแล้วกัน” ถูกของเพื่อน หล่อนจะเรื่องมากคิดหน้าคิดหลังให้วุ่นวายไปทำไม
“ขอบใจนะ ขอโทษที ที่ทำให้พวกแกหมดสนุก มา ฉันถ่ายรูปให้ดีกว่า กี้พักก่อน เตรียมตัวมาถ่ายต่อเมย์เลยนะ”
มุกตาภาเอาใจเพื่อน แทนการขอโทษที่ทำให้เพื่อนทุกคนหมดสนุกเพราะหล่อนมัวแต่วุ่นวายกับโทรศัพท์ตลอดทั้งทริป ได้รูปถูกใจไม่นานเพื่อนๆ กลับมาสดใส กอดแขนกอดคอกันวิ่งบนสะพานยาวกลับไปหาตั๋วรถตู้กลับกรุงเทพฯ
“ในเหมืองผู้ชายมันเถื่อน มันหิวผู้หญิง มุกไม่ต้องสนิทกับใครหรอกลูก จะคนแก่หรือเด็กก็คุยกันแค่ผิวเผินก็พอแล้วอย่าไปสนิทกันมาก มุกเป็นผู้หญิงอยู่บ้านคนเดียว ถ้าเผลอไปทำเหมือนสนใจ ตอนพ่อไปทำงานพวกมันอาจคิดไม่ดีกับมุกแล้วบุกมาถึงบ้าน...”
พ่อเมฆเคยสอนกึ่งออกคำสั่งเพราะรักลูก
มุกตาภาเชื่อฟังพ่อ จึงไม่เคยขอเบอร์โทรศัพท์เพื่อนพ่อสักคน
คนในหมู่บ้านที่รู้จักกันไม่เคยมีเบอร์โทรของเขา เพราะไม่มีธุระต้องติดต่อกัน รายชื่อในเครื่องมุกตาภาจึงมีแค่เบอร์พ่อเมฆกับย่าสะอาดแค่สองคน รู้อย่างนี้ หล่อนขอเบอร์เพื่อนร่วมงานของพ่อไว้สักคนสองคนก็ดี
ทันใดนั้นหน้าดำคล้ำเครียดของอัคราแวบเข้ามาในหัว มุกตาภาสะบัดหน้า ไม่ใช่อัครา ไม่ได้หมายถึงเขา หล่อนหมายถึงตาดำ ลุงคราม ลุงพร้าว พี่ไข่ต่างหาก
ลองค้นหาหมายเลขโทรศัพท์สำนักงานเหมืองอัคราจากอินเทอร์เน็ต โชคดีที่กดโทรออกไปไม่นานมีเสียงรอสายให้ชื่นใจ น่าจะคิดออกตั้งนาน มุกเอ๋ย ฉลาดเรื่องเรียน แต่โง่เรื่องการใช้ชีวิต
“สวัสดีครับ เหมืองอัครา”
เสียงห้าวห้วนดังผ่านเข้ามาในสาย
“ตอนนี้อยู่นอกเวลาทำการ ติดต่องานรบกวนโทรกลับมาอีกครั้งในวันจันทร์ถึงวันเสาร์ เวลาแปดนาฬิกาถึงสิบเจ็ดนาฬิกา”
“รอก่อนค่ะ ฉันไม่ได้จะถามเรื่องงาน” มุกตาภารีบร้อนพูดแทรก เพราะกลัวว่าคนงานจะวางสาย เพิ่งจะเลยห้าโมงเย็นไปสองนาที คนในสำนักงานเขาเลิกงานตรงเวลาขนาดนี้เลยเหรอ ไม่สิ วันนี้วันหยุดนี่นา โธ่มุก ฉลาดนะ แต่ฉลาดไม่สุด
“ฉันจะโทรมาสอบถามเรื่องอื่น!”
“ครับ” คนจากเหมืองอัคราตอบกลับมาแค่นั้น ไม่แน่ใจคนโทรมามีธุระอะไรจึงไม่ได้ตั้งคำถามใดๆ
“ฉันชื่อมุก ลูกสาวพ่อเมฆ”
“...”
“ฉันติดต่อพ่อของฉันไม่ได้เลย พยายามโทรหาหลายวันแล้ว ฉันเป็นห่วง อยากรู้ว่าพ่อเมฆขึ้นจากเรือขุดแร่เข้าฝั่งมาบ้างหรือยัง พ่อไม่เคยหายไปนานขนาดนี้ คุณพอจะมีเบอร์โทรศัพท์ของใครให้ฉันโทรถามข่าวไหมคะ”
“ใครจะให้ มิจฉาชีพหรือเปล่าก็ไม่รู้”
“มุกตัวจริง มุกตาภา” มุกตาภามีอารมณ์ฉุนเฉียว
“แน่เหรอ?” เขาถามกวน
“แน่สิ คุณนั่นแหละพนักงานเหมืองอัคราตัวปลอมหรือเปล่า หรือมิจฉาชีพแกล้งเอาเบอร์สำนักงานเหมืองปลอมไปลงในเน็ต หลอกให้คนอื่นโทรมาติดต่องาน ถึงได้ไม่รู้จักฉัน ฉันเกิดและโตที่นั่น พ่อฉันทำงานกับนายอัคตั้งแต่ฉันยังไม่เกิด จะเด็กหรือผู้ใหญ่ในเขตอำเภอนั้นเขารู้จักพ่อฉันกันหมดทุกคนนั่นแหละคุณ!”
“เหรอครับ” ชายหนุ่มเจ้าของเหมืองเดาะลิ้นเล่น
“ใช่ค่ะ รู้อย่างนี้บอกฉันมาเถอะ พ่อเมฆลงจากเรือมาหรือยัง”
“พ่อคุณ เขาไม่ติดต่อ ไม่ส่งข่าวอะไรไปให้คุณเลยเหรอ”
“ไม่เลย ปิดเครื่อง ฉันพยายามติดต่อมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว”
“งั้นเหรอ” แสยะยิ้มพอใจ
“ผมอัครา”
อัคราแนะนำตัวในตอนท้าย
“อ้าว” นายอัค!
ดวงตามุกตาภากลมโตมากกว่าเดิม จับโทรศัพท์แนบหูไว้มั่นคง ยังไม่แน่ใจว่าใช่อัคราตัวจริงหรือเปล่า เขาต้องอยู่ในเหมืองไม่ใช่เหรอ หรือเขาขึ้นฝั่งมาดูเอกสารจึงบังเอิญรับสายของหล่อน
มุกตาภาเป็นเด็กคนพิเศษของย่าสะอาด เคยเจอนายหัวอัคราหลายครั้งตั้งแต่เด็กจนโต พูดคุยกันบ้างเวลาเขาใช้งานเล็กๆ น้อยๆ หรือฝากคำสั่งผ่านหล่อนไปบอกพ่อ แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่โต้ตอบกันหลายประโยคเหมือนตอนนี้
“อ้าวอะไร ร้อนอบอ้าวเหรอ” เขายอกย้อน
“เปล่าหรอก ฉันแค่ไม่คิดว่านายอัคจะคุยเอง” มุกตาภาเม้มปาก
นายอัค ย่อมาจากนายหัวอัค ไม่ใช่การเรียกนายในเชิงก้าวร้าว
“คุยเอง และส่งคำขอเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊กไปเองด้วย”
อ้าว... ใครจะรู้ล่ะ
“เฟซบุ๊กนายอัคจริงๆ เหรอ ฉันนึกว่ามิจฉาชีพซะอีก”
“เธอมีเงินให้หลอกเหรอ หืม? ถึงคิดว่าคนอื่นจะหวังเงินเธอ”
มุกตาภาหน้าตึงใส่เจ้านายพ่อเมฆ เขาเป็นคนไม่น่าคุยด้วยอย่างนี้ไง มุกตาภาจึงไม่ค่อยอยากคุยกับเขา
“นายอัคแอดมาวันนั้น มีอะไรจะคุยกับฉันงั้นเหรอ”
“มีสิ มีเยอะเลย”
“เรื่องพ่อเมฆหรือเปล่า”
“มั้ง เธอเพิ่งโทรมาถามข่าวจากที่นี่ครั้งแรก หรือโทรถามจากย่ามาแล้ว”
อัครานั่งกางขา คุยโทรศัพท์กับมุกตาภาสบายๆ ไม่ได้รีบร้อนอยากวางสาย
วันนี้ตรงกับวันอาทิตย์ อยู่นอกเวลาทำการ แต่มีเอกสารที่อัคราต้องจัดการ เขาไม่มีลูกน้องไว้ใจได้คอยดูแลงานทางนี้ ช่วงหลังจึงต้องลงเรือขุดแร่ออกตรวจตราตามเหมืองอื่น และเข้ามาเคลียร์เอกสารในสำนักงานด้วยตัวเอง
เคยสอนไอ้ไข่ แต่เพิ่งรู้ว่ามันอ่านหนังสือไม่ออก ยิงฟันเหลืองๆ ประจบเขาหน้าตาเฉย
อัคราอยากถีบมันลงไปเป็นอาหารปลา!
มุกตาภาขมวดคิ้ว ไม่พอใจความยียวนกวนประสาท
“ทำไมนายอัคต้องย้อนถาม น่าจะตอบคำถามของฉันก่อน”
“ถามไม่ได้เหรอ” อัคราหัวเราะเยาะ
“ไม่ได้ ก็ไม่ต้องตอบ!”
แค่นี้ทำไมต้องดุด้วย
มุกตาภาบ่นงึมงำ
“ไม่ได้โทรถามย่า ย่าอยู่บ้าน กลัวถามไปแล้วย่าจะไม่รู้ เบอร์คนอื่นก็ไม่มี ที่พอจะนึกออกก็เบอร์ส่วนกลางของสำนักงานเนี่ยแหละ ตกลงว่านายอัคจะบอกได้หรือยัง พ่อเมฆอยู่ไหน ได้ขึ้นมาบนฝั่งกับนายอัคหรือเปล่า ขอฉันคุยกับพ่อเมฆได้ไหม”
“ไม่ได้” อัคราปฏิเสธเร็ว กลอกตามองรอบสำนักงานร้างคนคิดหาคำอธิบายที่ฟังขึ้น “เพราะพ่อของเธอยังไม่ขึ้นจากเรือ”
“เป็นไปได้ยังไง พ่อเมฆต้องขึ้นฝั่งมาทำธุระให้นายอัคบ้างสิ ก็นายอัค...” หญิงสาวเม้มปากเก็บประโยคต่อท้ายได้ทันเวลา
เกือบไปแล้ว เกือบนินทาซึ่งๆ หน้าว่าเขาบ้าอำนาจ ชอบใช้พ่อเมฆให้ทำงานแทนทุกอย่าง
“นายอัค...” อึกอักไปเลยสิทีนี้
มุกตาภาคิดหาข้ออ้างไม่ได้
อัครากัดฟันข่มใจไม่โกรธเคืองเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
“เป็นพ่อที่แย่ชะมัด ปล่อยให้ลูกสาวเป็นห่วง แทนที่จะโทรบอกเธอสักนิดว่าได้รับบาดเจ็บ”
“พ่อเมฆบาดเจ็บ นายอัคใช้งานพ่อให้พ่อไปทำอะไร!”
“น้อยๆ หน่อยเว้ย” อัคราขึ้นเสียง
“ฉันไม่ได้ใช้งานหนัก แต่พ่อเธอโง่เอาแขนไปลงเครื่องจักรเกือบขาด รักษาแล้ว แต่ขึ้นมานอนพักฟื้นช่วยงานฉันบนเรือ บนนั้นไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ อยากคุยก็ไม่มีทางได้คุยกัน เธอไม่ลงมาเยี่ยมพ่อเธอล่ะ ฉันจะให้ลางานกลับไปให้เธอดูแลที่บ้านก็ได้นะ”
“ถ้ารู้แต่แรกป่านนี้ฉันถึงบ้านนานแล้ว นายอัคสัญญาแล้วนะจะให้พ่อลางาน ฉันจะกลับบ้านวันนี้ ถ้ามีตั๋วรถรอบสุดท้าย ไม่เกินพรุ่งนี้เช้าฉันจะไปถึง ฉันฝากบอกพ่อเมฆด้วย”
“อืม แล้วฉันจะบอกพ่อเธอให้”
บอกผ่านธูป!
นายเหมืองเถื่อนวางสายจากลูกแกะตัวน้อยมานั่งยิ้มสะใจ
เงินที่นายเมฆกับนังนวลมันรวมหัวขโมยไป มุกตาภาในฐานะที่เป็นลูกสาวต้องรับผิดชอบ และชดใช้ความผิดแทนพ่อของหล่อน เพราะอัคราไม่คิดจะมีเมตตายกโทษให้ใคร!
บทล่าสุด
นายหัวทมิฬ ตอนพิเศษ ครอบครัวอบอุ่น
ตอนพิเศษ(ครอบครัวอบอุ่น)เด็กชายอรรณพ เหมวิวัฒน์ รายงานตัวเป็นสมาชิกรุ่นเล็กคนแรกประจำตระกูล น่ารักน่าชังจนพ่ออัครักหลงถอนตัวไม่ขึ้น ไม่ยอมไปทำงานเจ็ดวันเจ็ดคืนจนคนงานต้องมาขอร้องให้เขาเข้าไปดูงานบ้างเถอะ งานเยอะจนลุงคราวลุงพร้าวจะเป็นลมตายอยู่แล้ว อัคราส่งกำลังใจไปให้ลุงทั้งสอง แนบรูปน้องนพไป ลุงครามกับลุงพร้าวไม่มีใครบ่นอีกเลย รักหลาน หลงหลานไม่แพ้กันภายใต้การดูแลเอาใจใส่ของแม่มุก พ่ออัค ทุกคนในบ้าน ตาหนูนพโตวันโตคืน จากนอนเปล พัฒนาการไปตั้งไข่ หัดคลาน หัดยืน หัดเดิน ไปจนถึงวิ่งได้ เป็นที่รักของทุกคนในหมู่บ้าน ไปไหนมาไหนก็มีคนรักและเอ็นดูในความหน้าเหมือนกันอย่างกับแกะของสองพ่อลูกอัครามีความสุขกับชีวิตปัจจุบันของเขามาก จนกระทั่งลูกชายอายุครบสองขวบ หย่านมเรียบร้อย และเมียเดินเข้ามาบอกจะขอกลับไปเรียนต่อปีสุดท้ายให้จบ“กลับไปเรียนทำไม”พ่อน้องนพท้วงคำแรกโวยวายเหมือนพายุพัดถล่มเหมือง“ฉันอยากได้วุฒิปริญญาตรี ลูกหย่านมแล้ว ย่าก็สนับสนุน บอกให้กลับไปเรียน ย่าจะให้ป้าพิศพาลูกไปหาที่กรุงเทพฯ บ่อยๆ แค่สองเทอมเอง ก็เรียนจบแล้ว หนึ่งเทอมมีสี่เดือน สองเทอมแปดเดือน แป๊บเดียวก็เรียนจบแล้ว เวลาผ
นายหัวทมิฬ บทส่งท้าย ปลดล็อกหัวใจ
พายุพัดผ่านไป ความสงบสุขกลับคืนสู่เรือนทรงไทยหลังใหญ่อัคราให้ความสำคัญกับครอบครัวมาเป็นอันดับหนึ่ง ลดงานให้เหลืออันดับสอง เขาสลับวันเข้าเหมืองสามเหมือง และกลับมานอนกอดลูกกอดเมียเป็นประจำทุกคืน จนกระทั่งครรภ์ของมุกตาภาเตรียมจะเข้าสู่เดือนที่เก้าช่วงกลางวันมีคนงานในบ้านคอยช่วยดูแลเป็นหูเป็นตาหลายคน หากปวดท้องคลอดสามารถพาไปโรงพยาบาลได้ทันท่วงที หลังฟ้ามืดทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อน ถึงจะฝากให้นอนกับย่าก็ห่วงอยู่ดี ปวดท้องคลอดตอนกลางคืนอาจจะลำบากปลุกคนงานขับรถพาไปส่งโรงพยาบาล ย่าแก่มากแล้ว ตื่นเต้นมากๆ วูบล้มเป็นลมไปจะกลายเป็นว่าอัคราต้องห่วงหน้าห่วงหลัง เขาตัดปัญหา ทุ่มทำงานสุดตัวแล้วกลับมานอนบ้านทุกคืนระยะทางจากเหมืองสามเหมืองกลับมาถึงบ้านจะสักกี่กิโลเมตรเขาก็ขับป่าฝ่าดงกลับมาจุ๊บลูกน้อยผ่านครรภ์ขยายใหญ่ของมุกตาภา“จุ๊บ จ๊ะเอ๋ เจ้าอัคน้อย พ่อกลับมาแล้วนะ คิดถึงพ่อไหมครับ อะไรนะ คิดถึงเหรอ คิดถึงมากใช่ไหม หมายถึงแม่มุกนะ...” ถอนจูบจากครรภ์มาจูบปากเมียรัก ไล่หอมแก้มซ้าย แก้มขวาง ตา ปาก จมูก ลงมาถึงต้นคอ มุกตาภากลัวจะเลยเถิดตีแขนสามีให้เว้นระยะห่าง “เจ็บ...”อัคราหงอ ถูกเมียตีนิดเดียวแสร้งแอค
นายหัวทมิฬ บทที่ 18/2 บทสรุปความรัก
“เดี๋ยวนะครับย่า”อัครายกมือห้าม ให้ย่าหยุดร่ายบทยาวๆ ทั้งที่เขายังไม่เข้าใจนับตั้งแต่สองสามประโยคแรก“ไถ่ตัวมุกไปทำไมนะครับ”“ให้น้องมุกได้มีอิสระ ได้มีงานทำที่รับเงินเต็มๆ เอาเงินไปเลี้ยงลูก”“ลูก... ลูกไหน?”จะว่าหมาแมวมุกตาภาไม่ได้เลี้ยงสักตัว“อ้าว ก็ลูกในท้องไงจ๊ะ เขาลือเขารู้กันทั้งหมู่บ้านเรื่องน้องมุกถูกนายนัทล่วงละเมิดจนตั้งท้อง อัคไปอยู่ไหนมา น้องท้องหลายเดือนแล้ว ทำไมถึงไม่รู้ ย่าไม่ได้บอกเพราะกลัวน้องจะรู้สึกอาย แต่ของอย่างนี้ มองแวบเดียวก็รู้แล้ว ทั้งคลื่นไส้ อาเจียน อ่อนเพลีย ไม่มีแรง แล้วหน้าท้องก็ขยายออกมาใหญ่กว่าเดิม ใครบ้างจะมองไม่ออก”เขาไง...ย่าจะไปสงสัยคนอื่นคนไกลไปทำไมอัคราจับต้นชนปลายยังไม่ค่อยจะเสมอกันมากนักเขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ “มุกบอกเองเหรอครับ ว่า... ท้องกับนายนัท”“ย่าถาม น้องไม่ได้ปฏิเสธ”เหลวไหล!มุกตาภานอนกับเขาคนเดียว ไอ้นัทมันยังไม่ได้ทำอะไรหล่อน เขาตามไปช่วยได้ทัน คนอื่นจะเอาไปเล่าลือกันว่าหล่อนท้องกับมันได้อย่างไรอัคราเหลือบไปเห็นเลข 4 เขียนเล็กๆ ไว้ใต้เลข 35 อายุเขา หัวสมองอัคราคำนวณเร็วยิ่งกว่าเครื่องคิดเลย ย้อนกลับไปช่วงฉุดมุกตาภาขึ้นเรือลา
นายหัวทมิฬ บทที่ 18/1 บทสรุปความรัก
ช่วงเวลาสี่ถึงห้าโมงเย็น คนงานทยอยกลับจากสวนไม่แวะบ้านแต่ตรงมาบ้านคุณสะอาด หน้าชื่นตาบานกรึบเหล้าขาวคนละแก้วก่อนลุกขึ้นมาตั้งจุดไฟในเตาถ่านแยกออกเป็นหลายเตาเตรียมย่างเนื้อหมูเนื้อวัวกินเป็นอาหารเย็น คนไหนชอบเนื้อสดอยากจะกินก็ทำกินเองได้ มีให้กินเยอะแยะถึงสี่สิบกิโลกรัม หรือถ้าไม่พอสามารถโทรสั่งให้ร้านมาส่งได้ตลอดทั้งคืน กินให้อิ่ม ฉลองเนื่องในวันเกิดของอัคราทีมแม่ครัวทำงานอยู่หลังบ้าน ปรุงอาหารด้วยเนื้อเหล่านั้นสองสามหม้อ จะยกออกไปกินกับกลุ่มแม่บ้านของคนงานเหล่านั้น ร่วมด้วยช่วยกันมาหยิบจับงานคนละอย่างสองอย่างไม่นานนักต้มหม้อใหญ่ก็ส่งกลิ่นหอมเข้าไปถึงคุณสะอาดที่นั่งดูทีวีอยู่โถงกลางบ้าน“น้องมุก ป้าดูหม้อต่อเอง ไปรับโทรศัพท์เถอะจ้ะ ป้าได้ยินเสียงสั่น 2-3 ครั้งแล้ว”ป้าพิศเข้ามารับช่วงดูแลหม้อต้มแซ่บกระดูกอ่อนสูตรพิเศษที่คนท้องทำกินเอง เพราะนึกเปรี้ยวปากอยากกินใช่ว่ามุกตาภาไม่ได้ยิน หญิงสาวได้ยินตั้งแต่ครั้งแรก เพียงแต่เห็นชื่อคนโทรมาจึงไม่อยากรับสาย ถ้าไม่รับก็คงจะกระหน่ำโทรมาอีกตามประสาคนเอาแต่ใจ มุกตาภาจึงเดินหลบออกมาทางสวนผักใกล้กับโรงจอดรถ เพื่อให้ห่างไกลผู้คนและเสียงเพลงจากลำโพ
นายหัวทมิฬ บทที่ 17/2 ต่างคนต่างรัก
ผิวพรรณนวลจันทร์หมองคล้ำลงมาก ไม่ได้มีสง่าราศีเป็นคุณนายเหมืองเหมือนเมื่อก่อน แต่หล่อนมีความสุขและยิ้มได้บ่อยมากกว่าอดีตที่เคยพึ่งพาอาศัยอัครา แท้งลูกไปแล้วน้ำหนักนวลจันทร์ลดลงมาก นอนไม่หลับ กินไม่อิ่ม หวาดผวาตื่นทุกคืนฝันร้ายไปว่าถูกยิง ตกน้ำ จมน้ำ ไปจนถึงเหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ผ่านมา ที่หล่อนหลบหนีออกจากป่าใหญ่ห้องพักของมุกตาภาค่อนข้างเล็กเหมาะกับอาศัยไม่เกินสองคน น้องมุกอยู่คนเดียวคงจะอยู่สบายไม่ต้องเบียดที่นอนกับใคร แต่คืนนี้ จะเป็นคืนแรกที่นวลจันทร์คงต้องขอยึดเตียงลูกสาวคนรักหลับนอนสักพัก จนกว่าจะหายเหนื่อย และปรึกษากันลงตัวว่าจะย้ายไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไหนคุยกันว่าถ้าไม่ใช่ภาคอีสานก็จะไปภาคเหนือ แต่ยังไม่ได้ตัดสินใจ นวลจันทร์ตามใจนายเมฆ ให้เขาตัดสินใจได้เลย ไม่ว่าจะที่ไหนนวลจันทร์ก็พร้อมไปกับเขา เพราะหล่อนหลังชนฝา ไม่มีที่ให้กลับไป มีแต่จะต้องเดินไปข้างหน้าอย่างเดียวก๊อก ก๊อก ก๊อก“จ๋า พี่เมฆ ลืมเอากุญแจห้องไปด้วยเหรอจ๊ะ”เตือนแล้วแต่ยังลืมงั้นเหรอนวลจันทร์แค่ยิ้ม ไม่ได้หงุดหงิดกับเรื่องเล็กน้อย เอาไม้กวาดไปเก็บไว้เป็นระเบียงหลังห้อง ไม่ให้เจ้าของห้องต
นายหัวทมิฬ บทที่ 17/1 ต่างคนต่างรัก
เช้าวันใหม่อากาศเย็นสบายตลอดการทำบุญใส่บาตรของกลุ่มนักศึกษาสาวกับเจ้าของเรือนใหญ่อีกสองคน แต่ใบหน้ามุกตาภากลับหม่นหมองมากกว่าดอกไม้แห้งเหี่ยวที่รอวันตายอยู่ในสวนหน้าบ้านย่า แอบมองเสี้ยวใบหน้าคมของอัคราที่ค่อนข้างเคร่งเครียดไปตามสไตล์เขา ไม่ได้อยากอิจฉาเมย์ แต่มันอดไม่ได้หลายวันมานี้อัครากลับมานอนบ้านบ่อยจนย่าสะอาดแซวหลานชาย ตื่นเช้ามาทำบุญใส่บาตร อยู่กินข้าวเช้าก่อนไปทำงาน หลังเลิกงานกลับมากินข้าวเย็น สาวกรุงเทพฯ ผิวขาวผมดัดลอนสวยเสน่ห์แรง ตกนายเหมืองหนุ่มได้ในช่วงเวลาสั้นๆมุกตาภาเข้าใจแล้ว เหตุผลที่เมย์ไม่เคยโสดตลอดสามปีที่รู้จักกัน มีคนคุย มีแฟน มีหนุ่มๆ มาขอไลน์ ขายขนมจีบให้ตลอด เพราะเพื่อนร่วมกลุ่มมีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามให้เขาตกหลุมรัก“จริงเหรอจ๊ะ”น้ำเสียงย่าสะอาดทวนถามอย่างไม่อยากปักใจเชื่อ“จริงค่ะย่า”เมย์ยืนยัน ฉีกรอยยิ้มหวานประจบหญิงชรามุกตาภาไม่ได้ตั้งใจฟังแต่ต้น เหลียวมองไปทางชุดรับแขกขนาดใหญ่สงสัยว่าเมย์คุยอะไรกับย่า ย่าถึงได้มีน้ำเสียงอย่างนั้นหล่อนรับบทนางท้ายครัวอย่างสมบูรณ์แบบ ช่วยป้าพิศคัดแยกปลาหมึกตากแห้งแบ่งไว้เป็นกองๆ ก่อนจัดเฉพาะปลาหมึกแห้งไซซ์ใหญ่ใส่ถุงใสใ
นายหัวทมิฬ บทที่ 10/1 ทาสคนเถื่อน
ตุ้บ!“โอ๊ย เจ็บ!”เด็กเมื่อวานซีนชันกายขึ้นจากเตียงนอนสามฟุตมาร้องโวยวาย “จะฆ่ากันหรือไง!”“จะเปลี่ยนใจฆ่าก็ตอนนี้แหละ ดื้อนัก! กลัวคนอื่นไม่รู้เหรอไง ว่าฉันพาเธอมาอยู่ด้วย หรือมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยากอ่อยผู้ชาย!”“ฉันจะรู้ได้ไงว่านายอัคพาฉันมาที่ไหน! เอาอะไรคิดพาฉันมาบนเรือขุดแร่ที่มีแต่คนงานผู
นายหัวทมิฬ บทที่ 5/2 เป้านิ่ง ที่ระบายอารมณ์ของอัครา
“น้ำหน้าอย่างนี้เหรอ ที่บ่งบอกว่าสำนึกผิด!” อัคราตะคอก“ตาดำยกโทษให้ผมแล้วครับนายหัว” หนุ่มพยายามจะบอกเล่า เพื่อให้ความผิดของเขาลดน้อยลง ในเขตอำเภอนี้ใครหาเรื่องอัคราเท่ากับตาย หนุ่มไม่อยากมีปัญหากับคนที่มีอำนาจมากที่สุด“ตาดำยกโทษให้มึง แต่กูไม่ยกโทษให้มึง แล้วมึงจะทำไม ไอ้เวร! มึงเจตนาทำให้เขาบาด
นายหัวทมิฬ บทที่ 5/1 เป้านิ่ง ที่ระบายอารมณ์ของอัครา
‘นายหัว ผมขออนุญาตพาน้องมุกติดรถไปบ้านคุณสะอาดด้วยจะได้ไหมครับ ผมอยากขอความกรุณาฝากน้องมุกลูกสาวผมไว้กับคุณสะอาดช่วงปิดเทอมสักเดือน ผมเข้าเหมืองนานๆ ปล่อยลูกทิ้งไว้บ้านคนเดียว กลัวจะมีอันตรายจากคนแก่ขี้เหล้า กำพร้าแม่ ญาติพี่น้องให้พึ่งพาก็ไม่มี หันไปทางไหนผมเห็นแค่บารมีจากคุณสะอาด’‘ไม่ต้องพูดมาก
นายหัวทมิฬ บทที่ 4/3 นายเหมืองเถื่อน
“ปากเหรอ! เดี๋ยวเถอะ”ย่าสะอาดสะบัดฝ่ามือเหี่ยวเหมือนจะฟาดหลาน ทว่าย่ารักหลานชายมากที่สุด โกรธอย่างไรตีไม่ลง อย่างมากในวัยเด็กก็แค่ลงโทษอัคราด้วยการงดเติมข้าวเพิ่มอีกจานได้ผลทุกที เพราะเด็กพลังเยอะจะทรมานทนฟังเสียงท้องร้องโครกครากจนข่มตาหลับไม่ลงพ่อของอัคราด่วนตายจากไปเมื่อห้าปีที่แล้ว ดินถล่มทับ
บางทีคุณอาจจะชอบ
