บทที่ 2/1 จนมุมที่น้ำตก

“วิ่งเร็วเข้า!”

เมฆคำรามสั่งนวลจันทร์

เท้าใหญ่ของชายชั่วหญิงเลวเหยียบบนพงหญ้ารกทึบ วิ่งไม่คิดชีวิตหนีเข้าไปในป่าใหญ่ เศษไม้ข้างทางขูดขีดแขนขาพวกเขาจนได้เลือด เจ็บแค่ไหนไม่สามารถหยุดดูแผลตัวเองได้ จูงมือกันวิ่งต่อเนื่องหวังให้ความรกทึบของป่าใหญ่ช่วยพรางกายพวกเขาให้พ้นจากอสูรในร่างมนุษย์ ที่ไล่ตามหลังมาติดๆ และยิงปืนมั่วไม่สนใจว่าจะลูกกระสุนร้อนจะไปปักลงที่ไหน

ความชันของเนินเขาอาจจะนับได้ว่าเป็นการเดินที่ยากลำบากสำหรับคนต่างถิ่น แต่สำหรับคนที่ใช้ชีวิตในแถบนี้มาไม่ต่ำกว่ายี่สิบปี ไม่ต่างจากการวิ่งไปบนพื้นราบ

“พี่ ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว”

ขาสองข้างอ่อนยวบ กอปรกับอาการปวดแปลบบนท้องน้อยส่งผลให้สาวสวยก้าวขาไม่ไหว

หล่อนหอบหายใจถี่จนหน้าอกพองโต หยุดยืนกลางความมืดมิดของพงไพร เอามืออีกข้างมากุมท้อง ไม่ยอมก้าวเดินไปตามแรงฉุดจากชายข้อมือใหญ่

หล่อนเจ็บท้อง ปวดขา แสบแขน สารพัดความเจ็บปวด ที่ต้องอดทนอดกลั้นตลอดเส้นทางหลายกิโลเมตรที่หนีตามเขา

“เอ็งอยากตายหรือไงนังนวล นายอัคจับได้ ทั้งเอ็งทั้งข้าได้ตายเป็นผีเฝ้าป่าแน่!” ชายฉกรรจ์ฉุดดึงข้อมือเรียว

“เร็วเข้า ลุกขึ้นมา!”

หล่อนส่ายหน้า ก้าวขาไม่ไหวจริงๆ

“นังนวล!” เมฆกลัวจนตัวสั่น

เขาวิตกกังวลเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ก้าวสวบสาบแหวกพงหญ้าตามมา หลายคนในนั้นชำนาญป่าแค่ส่องไฟฉายไปตามทาง สังเกตเห็นต้นไม้ใบหญ้าหักแค่เพียงเล็กน้อย สามารถชี้บอกเส้นทางถูกต้อง ให้พรรคพวกแกะรอยไล่ตามมา

ใช่ว่าเขาไม่เหนื่อย หัวใจเขาเต้นแรงสั่นรัวมากกว่ามีใครเอาไม้มากระหน่ำตีลงบนกลอง วิ่งหนีมาเป็นระยะทางกว่าหนึ่งกิโลเมตรกว่าจะตัดเข้ามาในชายป่าสำเร็จตามแผน

อันตรายไปสักหน่อยกับการเข้าป่ากลางดึก เสี่ยงเจอสิงสาราสัตว์ และติดบ่วงนายพรานที่ทำไว้ดักจับสัตว์ป่าไปลักลอบขาย

แต่เขาไม่มีทางเลือก!

ให้หันหลังออกจากป่าตอนนี้ จากที่มีโอกาสรอดออกไปจากป่าน้อย พวกเขาอาจจะต้องตายโหง เพราะถูกปืนจ่อยิงที่กลางศีรษะแบบเน้นๆ รัวยิงจนหมดลูกกระสุน จากนายหัวอัครา บุคคลจอมอาฆาต ที่วิ่งไล่ตามพวกเขามาถึงชายป่า และขู่พวกเขาด้วยการยิงปืนรัวถึงสามนัด!

อัคราไม่ใช่แค่ขู่ ทิศทางลูกระสุนยิงตรงมาทางพวกเขา

ถ้าหากไม่มีความน่าเกรงขามของป่าใหญ่ขวางกั้น ไม่แน่ว่าหนึ่งในสามนัดนั้นอาจจะฝังเข้าที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายพวกเขา

“ข้าขอร้อง ช่วยอดทนอีกนิดเถอะนะ”

กระซิบเสียงเข้ม สั่งแกมขอร้องให้นวลจันทร์อดทน

“ฉันเจ็บท้องเหลือเกินพี่”

คนหน้าซีดกัดขอบปากล่างที่สั่นระริก

แสงจันทร์จากคืนเดือนหงายสะท้อนมาบนใบหน้าพวกเขา สาวงามประจำหมู่บ้านตอนนี้แทบจะไม่เหลือเค้าโครงความสวย หน้ามอมแมมเปื้อนคราบเหงื่อไคล ปากซีดไม่มีสีแดงแต่งแต้มตามความชอบ ผมของหล่อนจากยาวสลวยตามประสาคุณนายเหมือง พันกันรุงรังสภาพไม่ต่างจากนังเป๋อ คนบ้าที่เที่ยวไปลักขโมยของชาวบ้าน

นวลจันทร์หมดเรี่ยวแรง เลื่อนกายอ่อนเพลียลงไปนั่งคุกเข่าบนผืนป่า พายุฝนเพิ่งหยุดตกไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงพื้นดินจึงมีสภาพเปียกแฉะ ส่งผลให้กางเกงยีนของสาวงามเปรอะเปื้อนโคลน

“เราหาที่ซ่อนแถวนี้ได้ไหมพี่ รอฟ้าสว่างค่อยออกเดิน...”

“เอ็งอย่าถามอะไรที่รู้คำตอบแต่แรกว่าไม่ได้สิวะ”

“งั้นพี่... ไปก่อน ฉันเจ็บท้องจะตายอยู่แล้ว”

“ข้าไม่ทิ้งเอ็งหรอก เอ็งไม่รักข้าแล้วเหรอ ไหนเอ็งบอกจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับข้าไง”

ถึงจะรักตัวกลัวตาย แต่อดห่วงใยคนท้องไม่ได้

“รักสิพี่ แต่ฉันเจ็บท้อง...”

ดึงฝ่ามือสองข้างมากุมบนหน้าท้อง หน้าถอดสีกับอาการปวดจี๊ดที่เล่นงานไปทั่วช่องท้อง

“อดทนอีกนิดนะนวล เข้าป่าได้เราสองคนจะปลอดภัย รอให้ฟ้าสว่างเราเดินข้ามเขาไปต่อเรือล่องแม่น้ำไปหาที่ซ่อนตัว ขอแค่รอดไปได้ ข้าสัญญาจะดูแลเอ็งกับลูกให้สุขสบาย”

เขาให้คำมั่นสัญญา

“ข้ารักเอ็งนะ ถ้าเอ็งรักข้า รักลูก เอ็งก็ต้องลุกขึ้นมา”

“จ้ะ พี่”

นวลจันทร์ส่งสายตาเชื่อมั่นไปให้ชายฉกรรจ์ ยื่นมือเรียวบางไปให้ชายชู้ของหล่อนฉุดดึงเรือนร่างเพรียวบางขึ้นยืน ขาสองข้างสั่นเล็กน้อยเกือบจะเซล้มอีกรอบถ้าหากไม่มีมือคู่แข็งแรงโอบหลัง ก่อนจะก้าวขาซ้ายสลับขวาถี่ๆ พยุงเรือนร่างอ่อนแรงมุ่งตรงเข้าในความมืด

“พวกมึงไปมุดหัวอยู่ที่ไหน!” เสียงนายหัวอัคราอยู่ไม่ไกล

“พี่...” นวลจันทร์มองตาขลาดเขลาของชายชู้

“เร็ว!” เมฆสั่ง

หล่อนพร้อมวิ่งไปกับเขา ต่อให้การวิ่งครั้งนี้จะกระทบกระเทือนถึงขั้นทำให้ลูกชู้ในท้องหล่อนหลุดลงกลางหว่างขา หล่อนก็ยอม ขอแค่เอาชีวิตรอดหนีไปจากเงื้อมมือปีศาจร้ายที่ชื่ออัคราพ้น!

“ไอ้เมฆกับนังนวล มันไปทางนั้นครับนายหัว!”

คนงานในเหมืองตะโกนบอกเส้นทาง

ปัง! ปัง! ปัง!

ไม่ถามไถ่ให้เสียเวลา ชายโฉดชื่ออัครายิงปืนไปยังทิศทางที่คนงานจับพิรุธเสียงผิดปกติได้

เขายิงหมดไม่สนลูกใคร ถ้าเป็นสัตว์แล้วไป แต่ถ้าเป็นคนก็หมายจะเอาชีวิตพวกมัน

“กรี๊ด” นวลจันทร์กรี๊ดลั่น

เปิดเผยตำแหน่งเพราะตกใจเสียงปืน

ชายชู้หญิงชู้ออกวิ่งด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี หนีจากการตามไล่ล่าของคนงานกลุ่มใหญ่ในเมืองแร่ ที่แต่ละคนมีร่างกายถึกบึกบึน โดยเฉพาะหัวหน้าคนงานอย่างนายหัวอัครา วิศวกรเหมืองแร่และเป็นผู้ดูแลการดำเนินงานทั้งหมดภายในเหมืองสามเหมืองขนาดใหญ่ในภาคใต้

“ไอ้พวกโง่! อย่าหนี ไม่อย่างนั้นนายหัวเอาพวกมึงตาย!”

“ไม่หนีก็ตายอยู่ดีนั่นแหละวะ!” กุมมือเมียรักนายหัวอัคราวิ่งหนีไม่คิดชีวิต

ความมืดในยามวิกาลไม่เป็นผลดีต่อทั้งผู้หนีและผู้ไล่ล่า พวกเขาวิ่งเข้าในป่าลึก มาถึงหุบเหวซึ่งเบื้องล่างมีธารน้ำขนาดใหญ่ลงเป็นน้ำตก ไหลเป็นลำธารไปยังอีกด้านของภูเขา

เสียงน้ำไหลดัง ซ่า ซ่า ซ่า น่าขนลุกและน่าหวาดกลัวเหลือเกินในความรู้สึกของคนที่หนีตามกันมา

“พี่! ทางข้างหน้าเป็นเหว!”