บทที่ 5/2 เป้านิ่ง ที่ระบายอารมณ์ของอัครา

“น้ำหน้าอย่างนี้เหรอ ที่บ่งบอกว่าสำนึกผิด!” อัคราตะคอก

“ตาดำยกโทษให้ผมแล้วครับนายหัว” หนุ่มพยายามจะบอกเล่า เพื่อให้ความผิดของเขาลดน้อยลง ในเขตอำเภอนี้ใครหาเรื่องอัคราเท่ากับตาย หนุ่มไม่อยากมีปัญหากับคนที่มีอำนาจมากที่สุด

“ตาดำยกโทษให้มึง แต่กูไม่ยกโทษให้มึง แล้วมึงจะทำไม ไอ้เวร! มึงเจตนาทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสถึงความตาย! ตั้งข้อหาพยายามฆ่ากับมึงยังได้! กูมีหลักฐานแน่นหนาเอาผิดมึงได้ ต่อให้ตาดำจะบอกว่าไม่เอาเรื่องมึงก็เถอะ! มึงทำงานกับกู เป็นลูกน้องกู หน้าที่ของมึงคือก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่ง ไม่ใช่กร่างหาเรื่องคนอื่น กล้าทำร้ายได้แม้กระทั่งกับเพื่อนร่วมงาน มึงอยากฆ่ากัน มึงไปฆ่านอกเวลางาน! แต่มึงทำในเวลางาน เพราะอยากลองดีกับกูมากกว่า!”

“นาย... ยกโทษให้ผมเถอะครับ ผมผิดไปแล้ว” คนงานหนุ่มทรุดนั่งบนพื้นก้มกราบนายหัวอัครา “ผมมีครอบครัวให้ต้องดูแล ลูกเล็ก เมียป่วยไม่ได้ทำงาน แม่ก็ป่วยนอนติดเตียง ขอร้องเถอะครับนาย”

“คนอื่นเขาไม่มีครอบครัวให้ดูแลเหรอ มึงถึงคิดจะฆ่าเขา! ถ้ามึงรักครอบครัวมึงมากพอ มึงคงไม่ทำสารเลวให้กูหงุดหงิด! นับจากนี้ต่อไปอีกหนึ่งปี มึงอย่าให้กูเห็นหน้ามึงในเหมืองอีก ข้างนอกก็อย่าให้กูเจอหน้ามึง! ถ้ามึงทำได้ หลังจากพ้นโทษ กูจะรับมึงกลับมาทำงาน!”

“มะ... หมายความว่ายังไงครับ นายหัวจะไล่ผมออกเหรอครับ หนึ่งปี นานขนาดนั้นลูกเมียผมจะเอาอะไรกิน ขอร้องครับ อย่าไล่ผมออกเลย นายหัว เมตตาผมเถอะ ได้โปรด อย่าไล่ผมออกเลยนะครับ”

“หรือไม่ มึงต้องติดคุก เลือกเอา มึงจะให้กูลงโทษมึงแบบไหน!”

ความเหี้ยมโหดของอัคราจุกเข้ามาในอกคนงานหนุ่ม เขากลืนน้ำลายลงคอ มือยังคงอยู่ในท่าประนมค้างไว้ขณะที่สบตานายจ้าง อัครายื่นทางเลือกมาให้สองทาง แต่ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ก็นรกสำหรับเขา

“คนสันดานอย่างมึง จะทำร้ายใครอีกครั้ง ขึ้นอยู่กับอารมณ์ มาขอร้องให้กูสงสาร ถุ้ย พาแม่มึงมาร้องไห้ด้วยกันกูก็ไม่สงสาร ถ้าปรับปรุงสันดานไม่ได้ มึงอย่าฝันเลย มึงจะได้อยู่ในถิ่นกูอย่างมีความสุข!”

“ไอ้หนุ่ม ออกไปได้แล้ว” ก่อนอัคราจะลุกขึ้นมากระทืบคนงานหนุ่ม ลุงครามรีบหิ้วปีกออกไปจากสำนักงาน

หนุ่มยังดูเหม่อลอย แน่ล่ะ จู่ๆ ตกงานโดยไม่ได้ตั้งตัว เป็นใครก็ต้องช็อก

‘หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้’

หลังจบการสอบปลายภาคปิดเทอมใหญ่ชั้นปีที่สาม มุกตาภาคุยกับเพื่อนๆ ได้ข้อสรุปว่าไปเที่ยวเกาะล้านด้วยกัน สาวๆ หยุดพักผ่อนหนึ่งวัน ซักผ้า กวาดห้อง เก็บกระเป๋า ก่อนจะล้อหมุนวันถัดไป นัดเจอกันเวลาเจ็ดโมงเช้าที่สถานีขนส่ง มุกตาภาซักผ้าเก็บกวาดห้องพักขนาดเล็กเสร็จเรียบร้อยแล้ว อยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำจึงกดเบอร์โทรหาพ่อเมฆ แต่โทรไม่ติดอีกตามเคย หญิงสาวมองโลกในแง่ดีว่าพ่อคงจะทำงานอยู่บนเรือขุดแร่ เรือลอยอยู่กลางแม่น้ำในป่าขนาดใหญ่ ไร้ซึ่งสัญญาณโทรศัพท์

มุกตาภาจะได้คุยกับพ่อเมฆเฉพาะช่วงที่พ่อขึ้นฝั่งมาทำธุระให้เจ้านาย ส่วนมากไม่ได้คุยสายกันตรงๆ เพราะเวลาว่างไม่ตรงกัน สองพ่อลูกส่งข้อความไลน์ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันเฉลี่ยแล้วแค่ไม่กี่ประโยคต่อหนึ่งสัปดาห์แค่พอให้หายคิดถึง และรู้ว่าต่างคนต่างอยู่ดีมีสุข

Mook: พ่องานยุ่งเหรอคะ ไม่เข้ามาอ่านไลน์มุกเลย

ข้อความล่าสุดมุกตาภาส่งไปเมื่อสามวันที่แล้วพ่อไม่อ่านไม่ตอบ จะส่งไปซ้ำ คงจะเหมือนเดิมจึงไม่ได้พิมพ์ส่งเข้าไปทับอันเดิม อัครา นายหน้าเขียวเข้มคนนั้นใช้งานพ่อเมฆหนักเกินไปหรือเปล่านะ มุกตาภาชักสงสัย

ช่างเถอะ ไว้เดี๋ยวพ่อเมฆว่าง พ่อก็ตอบกลับมาเอง

งานในเหมืองค่อนข้างหนัก จะเข้าไปคุมคนงานบนเรือขุด ในเหมืองอุโมงค์ หรือเหมืองไหนๆ ต่างตัดขาดจากโลกภายนอกทั้งนั้น

มุกตาภาปล่อยใจให้สบาย วางโทรศัพท์ทิ้งไว้มานอนกลางวันพักเอาแรง หล่อนเผลอหลับยาวไป 4-5 ชั่วโมง สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาช่วงหัวค่ำ ลงจากหอพักชั้นห้าไปซื้อกับข้าวขึ้นมากินคนเดียวบนห้อง อิ่มแล้วลุกมาจัดกระเป๋า ดึกๆ มุกตาภานอนไม่หลับพลิกกายไปมาบนเตียงห้าฟุต ไถหน้าจอโทรศัพท์หาอะไรดูไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งมีหนึ่งการแจ้งเตือน

อัครา เหมวิวัฒน์ ส่งคำขอเป็นเพื่อน

นายอัค! อัครา เจ้านายพ่อเมฆเหรอ ตัวจริงหรือเปล่าเนี่ย?

Mook Mooktapa รับคุณเป็นเพื่อน

รอยยิ้มเสือร้ายกระตุกเบาๆ บนกรอบหน้าคมเข้ม อัคราเข้าส่องเฟซบุ๊กมุกตาภาเวลาเดียวกับมุกตาภากดเข้ามาส่องไทม์ไลน์ของเขา

‘สอบเสร็จแล้ว ลั้นลา โปรยชีท’

คำบรรยายรูปมุกตาภายิ้มหวานในชุดนักศึกษา

เด็กสาวเพิ่งโพสต์ลงเฟซบุ๊กในตอนเย็นวันวาน คำบรรยายสดใสเทียบเท่ากับรอยยิ้ม การตอบคอมเม้นท์เพื่อนปกติดี ไม่ได้มีเค้าโครงของคนที่เพิ่งรู้ว่าพ่อตาย หมายความว่ามุกตาภายังไม่รู้เรื่องไอ้เมฆงั้นสิ?

ดี รู้ก่อนไหวตัวทันก็ไม่สนุกน่ะสิ อัคราแสยะยิ้มร้ายกาจ

นึกคึกอะไรไม่รู้ อยากสอดส่องชีวิตมุกตาภาว่ากินอยู่อย่างไร

ลงทุนสมัครเฟซบุ๊กครั้งแรกเพื่อค้นหาเฟซบุ๊กส่วนตัวของมุกตาภา ดีว่าหล่อนใช้ชื่อเล่นกับชื่อจริงจึงค้นหาง่าย เพิ่มเพื่อนไปไม่ถึงหนึ่งนาทีมุกตาภารับเขาเป็นเพื่อน เป็นเวลาเที่ยงคืน ถือว่าหล่อนนอนดึกใช้ได้

‘หลงทางเสียเวลา แล้วหลงเธอเสียอะไร?’

“ปัญญาอ่อน”

นายเหมืองเถื่อนปากไว มุกเสี่ยวคืออะไร เขาไม่เคยเล่น ไม่รู้จัก ส่ายหน้าให้เจ้าของโพสต์ที่แนบรูปถ่ายคู่กับตุ๊กตาหมีในร้านกาแฟ ถึงจะด่าปัญญาอ่อนแต่อัคราเลื่อนลงข้างล่างหาอ่านโพสต์อื่นของมุกตาภา แต่แล้วเขากลับไม่สามารถเข้าถึงโพสต์ทั้งหมดของหล่อนได้

“เฮ้ย” อัครากดย้อนกลับไปกลับมา มันเด้งกลับมาหน้าเดิมให้เขาเพิ่มเพื่อนมุกตาภาอีกครั้ง ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีเลยด้วยซ้ำที่กดรับเขาเป็นเพื่อน แต่ไม่ทันไรหล่อนกดลบเขาออกเนี่ยนะ? บ้าหรือเปล่า!

อัครา: ลบเพื่อ?

อัคราส่งข้อความไปโวยวายเด็กปัญญาอ่อน

ด้านมุกตาภากดเข้าไปอ่านแต่ไม่ตอบ หล่อนบล็อกข้อความและเฟซบุ๊กแอบอ้างเป็นอัคราเร็วปานสายฟ้าฟาด เฟซบุ๊กใหม่เอี่ยม น่าจะเพิ่งสมัครวันนี้ ไม่มีโพสต์เลยสักโพสต์ ไม่มีเพื่อนสักคน จะเป็นอะไรไปได้นอกจากมิจฉาชีพ

“มิจจี้จังขยันทำงานจริงๆ” เสียงไม่หวานมากบ่นพึมพำ

ไม่มีเงินให้หลอกหรอก ไปหลอกคนอื่นนู้นไป!