บทที่ 5/1 เป้านิ่ง ที่ระบายอารมณ์ของอัครา

‘นายหัว ผมขออนุญาตพาน้องมุกติดรถไปบ้านคุณสะอาดด้วยจะได้ไหมครับ ผมอยากขอความกรุณาฝากน้องมุกลูกสาวผมไว้กับคุณสะอาดช่วงปิดเทอมสักเดือน ผมเข้าเหมืองนานๆ ปล่อยลูกทิ้งไว้บ้านคนเดียว กลัวจะมีอันตรายจากคนแก่ขี้เหล้า กำพร้าแม่ ญาติพี่น้องให้พึ่งพาก็ไม่มี หันไปทางไหนผมเห็นแค่บารมีจากคุณสะอาด’

‘ไม่ต้องพูดมาก พาลูกไปถามเจ้าตัวเอง ขึ้นรถ’

‘น้องมุก ไหว้ขอบคุณนายอัคสิลูก’

‘ขอบคุณค่ะนายอัค’

เด็กสาวพนมมือไหว้ชายอายุมากกว่า สบตากันเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นมุกตาภาตัวสั่น หวาดกลัวสีหน้าดุดันแววตาคมกล้าจากทายาทเจ้าของเหมืองแร่ดีบุก

อัคราไม่แม้แต่จะรับไหว้เด็กสาว ส่งสายตารำคาญไปให้สองพ่อลูกที่มักจะไปวุ่นวายกับย่าเป็นประจำ ไปนั่งรอบนฝั่งคนขับให้สองพ่อลูกยกกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นรถ ก่อนขับรถมุ่งหน้าไปยังเรือนไม้สักหลังใหญ่ของย่าสะอาด

จากนั้นเป็นต้นมา ทุกช่วงปิดภาคเรียนจนจบชั้น ม.6 มุกตาภามักจะเก็บเสื้อผ้าจากบ้านหล่อนย้ายมาอยู่บ้านย่าสะอาด ประจบสอพลอจนย่ารักย่าหลงถึงขั้นส่งให้ไปเรียนไกลถึงกรุงเทพฯ

ถ้าย่าไม่พูดชื่อมุกตาภา อัคราเกือบลืมไปแล้วว่าไอ้เมฆมีลูกสาว มันรักลูกมาก หวงลูกกว่าจงอางหวงไข่ ไม่ยอมให้ลูกเข้ามาในสำนักงาน ไม่ยอมให้พบปะสังสรรค์กับคนงานเหมือง เอาคืนมันไม่ได้ เขาเอาคืนมันทางลูกสาวก็ได้ รักนัก มึงปีนขึ้นจากนรกมาปกป้องลูกมึงให้กูดูเป็นบุญตาได้ไหม โทษฐานที่มึงทรยศกู กูจะทำให้มึงตายตาไม่หลับ ไอ้เมฆ!

“ตาย ตายให้หมดเลยพวกมึง!”

กลับมาถึงบ้านที่เรียกมันว่าเรือนหอ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นนวลจันทร์เลือกตามรสนิยม แพงๆ ทั้งนั้น ขวางหูขวางตาจนนายหัวหนุ่มหงุดหงิด อัครายกเท้าถีบตู้โต๊ะเก้าอี้แจกันตกแตกกระจายตลอดทางเดินขึ้นมาถึงชั้นสอง เหลือบไปเห็นกรอบรูปคู่หวานแหวววางบนโต๊ะ หน้าเขาแดงเข้มจากความโกรธยกเท้าขึ้นเตะแล้วเหยียบซ้ำ ไม่มีอีกแล้วความรักที่มีให้นวลจันทร์ มีแค่ความเกลียดและอยากฆ่าให้ตาย

ของอย่างนี้ตบมือข้างเดียวไม่ดัง ถ้านวลจันทร์ไม่ร่วมมือกับเมฆไม่สนอง มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น ในบ้านหลังนี้อาจจะมีมุมไหนมุมหนึ่งหรืออาจจะบนเตียงนอนของเขา ที่พวกมันแอบมามีอะไรกัน คิดไปอย่างนั้นอัคราสนุกพังข้าวของในบ้านตัวเองไปกันใหญ่

ลุงครามกับคนงานหนุ่มสองสามคนวิ่งออกจากบ้านไม้ในสวนมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ด้วยความห่วงใยจะมีอันตรายต่อนายหัวคนที่เป็นที่รักและเคารพ แต่เมื่อมาถึง กลับพบว่าคนที่ทำลายทุกอย่างคือเจ้าของบ้าน

“โบราณว่าไว้ ช้างสาร งูเห่า ข้าเก่า เมียรัก ห้ามไว้ใจเด็ดขาด เหลือแต่ช้างกับงูเท่านั้นแหละวะ ที่ยังไม่แว้งกัดนายหัว อย่างอื่นกัดจนพรุน”

ลุงครามไม่มีเจตนาจะซ้ำเติม แค่คุยเล่นกับคนงานหนุ่ม บังเอิญว่าเสียงคนสูงวัยใหญ่ไปหน่อยจึงลอยเข้ามากระทบใบหูอัคราเต็มๆ

อัคราหยุดทำลายข้าวของ เดินดุ่มๆ ไปคว้าขวดเหล้าเต็มสองมืออุ้มออกไปนั่งรับลมนอกระเบียง ตาคมทอดมองไปทางชายป่า ในทิศทางที่ไอ้เมฆพานังนวลขี่มอเตอร์ไซค์ลื่นโคลนล้มก่อนถึงชายป่า และกุมมือกันวิ่งหนีจากเขาเข้าไปในป่าโดยไม่เกรงกลัวอันตราย

นายเหมืองหนุ่มยกขวดเหล้าขึ้นกระดกดื่มอึกๆ หมดแล้วเขาโยนขวดลงจากระเบียงชั้นสอง ให้มันตกแตกบนพื้นข้างล่าง ข้าเก่า ไอ้เมฆ เมียรัก นังนวลจันทร์ พวกมันรวมหัวกันหักหลังเขา! กูไม่น่าช่วยมึงเลยไอ้เวร! น่าจะปล่อยให้มึงตายเป็นผีใต้น้ำ!

กินเหล้าหมดไปหลายขวดยังไม่หายอารมณ์เสีย อัคราเป็นบ้า ลุกขึ้นไปงัดไม้ออกจากระเบียงจะพังบ้านตัวเอง หงุดหงิด งุ่นง่าน อยากทำอะไรสักอย่างให้ความโกรธในใจลดลง จะเอามุกตาภามาเป็นกระสอบทรายก็อยู่ไกลชะมัด น่าจะอยู่ใกล้ๆ เขาจะได้ลากคอหล่อนมาทำงานชดใช้หนี้ห้าล้านที่พ่อของหล่อนขโมยไปจากเขา!

ลุงครามกับคนงานหนุ่มสมัครใจแอบมองเงียบๆ ไม่มีใครเข้าไปห้าม อัคราอยากงัดฝาบ้านตัวเองพังไปสักกี่มากน้อยตามแต่ใจเขา ตื่นมาตอนเช้า วิศวกรรุ่นใหญ่เพิ่งจะลืมตาไม่นานยังเพลียอยู่มาก ลุงครามตบแก้มคนงานหนุ่มสองคนสลับกันคนละแปะ ให้พวกมันเลิกนอนขี้เซาตื่นมาช่วยเขาดูหน่อยซิ ว่ากองไม้ที่วางพะเนินสูงตรงหน้าพวกเขาคืออะไร

“ฉิบหาย นายอัคพังเตียง!”

มันถูกทำลายชนิดที่ว่า ถ้าหักแผ่นไม้ประกอบเตียงออกเป็นแปดส่วนได้ อัคราคงจะหักไปนานแล้ว เมื่อคืนลุงครามกับคนงานอีกสองคนนอนเฝ้าบ้านเปล่า ส่วนเจ้าของบ้านตัวจริงขยะแขยงเตียงนอนและบ้านหลังที่อดีตเมียเคยมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นในนั้น ขับรถออกมาตั้งแต่กลางคืน มาปูผ้าห่มนอนบนพื้นง่ายๆ ในสำนักงาน

อัคราตื่นเช้าตามกิจวัตรเพราะนอนไม่ค่อยหลับ ร่างกายคนหนุ่มตื่นตัวตลอดเวลา ไม่มีช่วงเวลาไหนเลยที่เขาผ่อนคลายสบายใจ

ช่วงสาย เข้าไปจุดเกิดเหตุ สั่งคนงานให้เปิดภาพจากกล้องวงจรปิดให้ดูซ้ำหลายรอบจนมั่นใจว่าไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นการจงใจทำร้ายตาดำให้บาดเจ็บสาหัส

หรืออาจจะปองร้ายให้ตาดำเสียชีวิตจากคนงานที่ชื่อหนุ่ม!

อัครากำมือจนเจ็บ

ในวิดีโอ ไอ้หนุ่มมันเดินหน้ารถสลับถอยถึงสองครั้งแม้จะได้ยินเสียงตาดำร้องด้วยความเจ็บปวด ทิ้งระยะเวลาช่วงหนึ่งก่อนจะลงจากรถมาดู ตะโกนเรียกคนงานบริเวณข้างเคียงให้เข้ามาช่วยดูอาการบาดเจ็บ ก่อนคนแถวนั้นจะช่วยกันอุ้มแกในสภาพตัวอ่อนไปส่งโรงพยาบาล

อัครากลับมาที่สำนักงานอีกครั้ง โทรคุยกับลุงครามให้ตามตัวไอ้หนุ่มมาพบเขาเพื่อเคลียร์ปมปัญหา แต่ระหว่างที่รอลุงครามพาตัวมันมา เมียตาดำโทรหาเขา บอกตาดำขอคุยสาย ได้ใจความว่าไอ้หนุ่มมันมากราบขอขมา บอกไม่ตั้งใจจะทำร้ายตาดำ และตาดำยกโทษให้ไอ้หนุ่มไปแล้ว ไม่ได้ติดใจเอาความ

“นายหัว ลุงมาแล้วครับ”

อัครานั่งหน้าเครียดในห้องทำงาน รอให้ลุงครามพาตัวคนงานตัวปัญหาเข้ามาภายในห้อง มันไม่กล้าสู้หน้าเขา ยืนหลบหลังลุงครามก้มหน้ามองพื้นห้องตลอดเวลา

“ไอ้หนุ่ม เอ็งขอโทษนายหัวสิวะ มัวยืนเซอร์อะไรของเอ็ง!”

“ผมไปขอโทษตาดำมาแล้วครับนาย ผมผิดไปแล้ว นายอย่าไล่ผมออกจากงานเลยนะคับ ผมสำนึกผิดจริงๆ ต่อไป ผมจะไม่สร้างปัญหา ไม่หาเรื่องเดือดร้อนมาให้นายอีกครับ”

คนงานหนุ่มยกมือไหว้นายเหมืองโหด ตอนถอยรถเหยียบตาดำเขาทำไปด้วยความคึกคะนอง มาสำนึกผิดทีหลังตอนที่รู้ข่าวว่าตาดำถึงกับโดนตัดปลายเท้า มันแหลกละเอียดเกินกว่าจะรักษา คนแก่ต้องมาเป็นคนพิการทั้งหมดเพราะเขา

“น้ำหน้าอย่างนี้เหรอ ที่บ่งบอกว่าสำนึกผิด!” อัคราตะคอก