LOGINนิ้วใหญ่ค่อย ๆ ไล่สำรวจช่วงล่างของเธอไปถึงแก้มก้นงามงอนที่พร้อมตั้งรับแรงกระแทกอันมหาศาลของชายหนุ่ม แค่สัมผัสเธอก็รู้ว่าเมสันคงชอบสัมผัสที่ร้อนแรง
เอมี่คงต้องงัดกลยุทธ์เด็ดมาใช้กับมาเฟียหนุ่มซะแล้ว เพราะเขาคงไม่ชอบจริตจะก้านเขินอายที่เธอเคยใช้กับนักธุรกิจหลายคนที่ผ่านมา
นิ้วร้อนใหญ่ไล่ลูบไปตามเนื้อกายสาว ประสาทสัมผัสของเธอตื่นตัวพร้อมรับท่อนใหญ่อันแข็งขืนที่แทงหลังของเธออยู่ตอนนี้ นิ้วร้อนไล่ถูอยู่ระหว่างร่องหลังกลางกลีบก้นงอน ขยับถูไถไปมา คืบคลานใกล้เข้ามาถึงประตูหลัง
เมสันหยุดนิ้วแล้วถูรอบปากประตูหลังที่ปิดสนิทไปมายิ่งปลุกเร้าอารมณ์เสียวซ่านจนหญิงสาวใบหน้าร้อนผ่าว เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด ความคิดก่อนหน้าที่คอยคิดจะแย่งชิงกลับเหลือแค่กามารมณ์ที่ครอบงำจิตใจ ร่างกายสาวเจ้าเพียงต้องการจะปลดปล่อยตัณหาในกายให้ผ่อนปรน
“เมสัน” เสียงหวานครางเรียกชื่อของชายที่ทำให้ร่างกายเธอกระสันเสียว
“อ้า!”
“อย่าหยุด” เสียงครวญครางปลุกเร้าอารมณ์ของคนที่ยืนมองอยู่ข้างหลังของทั้งสองคนจนเธออยากมีอารมณ์ร่วมด้วย
เอลลิซเดินเข้ามาสวมกอดลูบไล้แผ่นหลังใหญ่กำยำของชายหนุ่ม มือเรียวซุกซนไล่ต่ำลงจนไปเจอเจ้ามังกรตัวใหญ่ที่พร้อมรบพุ่งพองตัวเต็มมือของเธอ มือเรียวขยับปลอกที่ห่อหุ้มขึ้นลงเป็นจังหวะ สร้างความพึงพอใจให้แก่ชายหนุ่มเป็นอย่างมาก เมสันพลิกตัวเอมี่ให้เผชิญกับหน้าอกกำยำ เขาขยับนิ้วมาคลี่กลีบดอกไม้ที่มีน้ำแฉะไหลเยิ้มร่องรูร้อนๆ แล้วดันนิ้วเข้าไปจนมิด
“อ๊ะ!” เอมี่ซูดปากด้วยความเสียวซ่าน
“เมสัน”
“อ๊ะ!” ไม่น่าเชื่อ เพียงแค่นิ้วของเขากลับทำให้เธอร้องเสียงหลง
“ฉันชอบ” เขากระซิบเบา ๆ ข้างหูเอมี่ ทำให้เธอหน้าแดงก่ำขึ้นมาเหมือนดีใจที่มาเฟียหนุ่มบอกรักในเวลาที่ความใคร่มาก่อนสติ เป็นปกติที่ชายทุกคนจะสรรหาคำหวานมาประเคนให้แต่สำหรับเมสัน มันเป็นเพียงคำชมที่ทำให้อีกฝ่ายเกิดความภาคภูมิใจแล้วปลอดปล่อยตัวตนของตัวเองออกมา
“ไปนอนรอฉันที่เตียง” เขาบอกเอมี่ด้วยเสียงแหบพร่า สาวเจ้าทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย
เอลลิซขยับมือรูดชักอย่างเมามันที่ท่อนเอ็นอุ่นซ่านไม่หยุดหย่อน เมสันหมุนตัวมาเผชิญหน้าแล้วอุ้มเอลลิซไปพิงบานกระจกใหญ่ ขาเรียวอ้ารับสะโพกใหญ่ดุดัน เธอยิ้มย่องพลางส่งสายตาร้อนแรงให้กับเขา ถึงเวลาที่เธอต้องแสดงบทบาทที่ออกมาจากตัวเธอจริง ๆ แล้ว รสจูบเร่าร้อนจากริมฝีปากบางไล่จูบดูดดื่มไปทั่วลำคอ แถมยังฝากรอยสวาทไว้บนคอชายหนุ่มหลายจุด ร่างเล็กสะดุ้งตัวลอยแหงนหงายจนหัวกระแทกบานกระจก เพราะนิ้วใหญ่สองนิ้วสอดใส่ในรูร่องของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
“อ้า!” นิ้วใหญ่ทำหน้าที่ครวญหาน้ำหวาน หลอกล่อตวัดยัดนิ้วถูไถวนรอบทั่วทิศจนน้ำหวานไหลอาบนิ้วทั้งสองของเขา
เมสันถอดนิ้วลูบขยี้ติ่งเนื้อที่แข็งชูชันเป็นไตสีชมพูชูสู้นิ้วทั้งห้า เสียงครางดังเป็นระยะไปทั่วห้อง
เมสันโอบอุ้มร่างงามของเอลลิซวางบนเตียง สองสาวงามหุ่นสวยนอนเคียงกันช่างเป็นภาพที่สวยงาม เจ้ามังกรตื่นตัวตั้งสู้ผงาด ดุ้นใหญ่ลำทองประกายวาวด้วยแสงไฟสลัวจากด้านนอกห้อง จ่อชี้หน้าสาวสวยที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง สองสาวมองหน้ายิ้มให้กันโดยที่ไม่ต้องพูดอะไร เอลลี่เริ่มตวัดลิ้นร้อนออดอ้อนเจ้ามังกร
“อ้า!” เสียงคนตัวใหญ่ผ่อนลมออกทางปากอย่างผ่อนคลาย เอมี่ไล่เลียอมดูดลูกโลกกลมใหญ่สีชมพูหวานหอมชวนเร้าอารมณ์
“ซี๊ด! โอ้ว!” มือใหญ่ลูบไล้เรือนผมสีน้ำตาลเข้มพร้อมออกแรงกดน้ำหนักมือตามจังหวะอมดูดของเธอ บางครั้งเขากดศรีษะค้างไว้นานจนเอมี่แทบหายใจไม่ออก เพราะความใหญ่โตที่น่าหลงใหลของเขามันคับปากเธออยู่ ปากอุ่นซ่านฉ่ำแฉะทั้งอมทั้งดูดดุ้นใหญ่สีชมพูไม่รู้จักเบื่อ เสียงหายใจติดขัดผสมเสียงครางดังขึ้นทั่วห้อง
เอมี่เลื่อนลิ้นขึ้นลองชิมรสชาติมังกรทอง ทั้งหวาน ทั้งติดใจเวลาที่ลิ้นเล็กฉ่ำแฉะตวัดไล่เลียสัมผัสแตะต้องลิ้นอีกฝ่ายที่กำลังปรนเปรอเมสันเช่นกัน
สายตาของทั้งสองสาวจ้องมองซึ่งกันและกัน ก็รับรู้ถึงความสนุกแสนหฤหรรษ์ ทั้งเสียวสะท้านจนไม่อาจหยุดยั้ง จนลืมความอิจฉาริษยา การจับจองเป็นเจ้าของเหลือไว้แค่เพื่อนร่วมทางและความพยายามที่จะหลุดพ้นจากความทรมานที่ต้องการปลดปล่อย
สองสาวพร้อมใจกันหมุนตัวคุกเข่าหันหน้าไปปลายเตียง เปิดทางให้ชายหนุ่มสอดนิ้วเข้าสำรวจจนพอใจ
“แจ๊ะ ๆ” เสียงจากนิ้วที่ช่วยนำทางเข้าในร่องรักนั้นน่าอัศจรรย์ มันทำให้คนโดนสำรวจรีบแอ่นรับสัมผัสอย่างไม่เขินอาย ถุงยางชนิดพิเศษแบบบางเฉียบราคาสูงลิ่วถูกนำมาใช้เพื่อให้ได้รับการสัมผัสเสมือนจริงแต่ความปลอดภัยขั้นสูง เมื่อมีเกราะป้องกันเขาก็พร้อมสู้ศึก
“ปึก!” เมสันสอดใส่ร่องสวาทที่กลีบอวบสีชมพูจนเอมี่สะดุ้งเฮือก ความเร็วแรงอัดแน่นคับแคบถูกเบียดอัดพร้อมเสียงกรีดร้อง
“อร้าย!” แม้ว่าสาวเจ้าจะร้องครางก็ไม่ทำให้ร่างใหญ่หยุดสาวเอวตอกกระแทกร่องช่องรักที่อุ่นซ่านนั้น
จากความจุกเปลี่ยนเป็นความเสียวกระสัน ใบหน้าแดงก่ำที่เกิดจากแรงกระแทกที่ดุดันจนร่างกลมกลึงที่ถูกแรงกระแทกกระทั่งจนหัวสั่นหัวคลอน
บทที่ 38ภรรยาผู้อ่อนหวานจอห์นขับรถออกมาจากไนต์คลับ ด้วยอาการเมาที่ดื่มเพราะความสะใจที่สามารถล้างแค้นที่เมสันทำไว้กับเขา เสียงเพลงในวิทยุดังคลอเสียงร้องของคนขับรถสปอร์ต จอห์นมองนาฬิกาเรือนหรูฝังเพชรราคาสูง เสียงรถยนต์ขนาดใหญ่กำลังขับมาด้วยความเร็วสูงพุ่งชนรถหรูอย่างจัง“ตูม!” จนจอห์นไม่สามารถหักหลบได้ทัน ทุกอย่างเงียบสงบลง เท้าที่สาวเข้ามาใกล้รถหรูที่สภาพพังจนน่าเสียดาย จอห์นที่กำลังคลานออกมาจากรถคันนั้น สภาพไม่เหลือมาดของความเป็นมาเฟียอยู่แม้แต่น้อย เขาปวดที่หัวเพราะคงกระแทกเข้ากับรถอย่างจัง โชคดีที่วันนี้เขาใช้รถคันนี้ รถช่วยลดแรงกระแทกไปเยอะเลย ไม่งั้นเขาคงเหลือแต่ชื่อ ชายฉกรรจ์ลากจอห์นขึ้นรถที่จอดรออยู่แล้ว"ปลุกให้ตื่น" เมสันสั่งเสียงเฉียบ เขาต้องการจะจัดการจอห์นให้เด็ดขาดเพราะหากปล่อยไว้วันหนึ่งจอห์นก็แว้งกัดเขาอีกเช่นเคย ที่สำคัญความปลอดภัยของรษากับลูกเป็นเรื่องที่เขาจะปล่อยละเลยไม่ได้น้ำเกลือสาดเข้าหน้าของจอห์นที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้อย่างจัง ความแสบวิ่งพล่านไปทั่ว แผลที่เกิด
บทที่ 3712 กะรัตเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เธอรู้สึกว่าเขาเป็นตัวอันตรายที่จ้องจะตามล่าเธอ แต่ตอนนี้เขากลับเป็นดั่งเทพบุตรที่เข้ามาดึงเธอออกจากความทุกข์ทั้งปวง มาชุบชีวิตใหม่แก่เธอ “เมสันคนนั้นหายไปไหน คนที่ไร้หัวใจ”"ฉันยังไม่พร้อม ฉันไม่แน่ใจ...” รษาท่าทางกังวลไม่น้อยไม่กล้าที่จะไว้ใจในตัวเมสัน เพราะสิ่งที่เขาทำกับเธอไว้นั้นยังฝังอยู่ในความทรงจำของเธอไม่จาง"ให้ผมพิสูจน์รักแท้ได้ไหม ผมขอเวลาทั้งชีวิต ผมสัญญาว่าจะทำให้คุณรักผมโดยปราศจากข้อกังขา"รษานั่งอยู่ริมระเบียงนานสองนาน มองน้ำที่ไหลพัดผ่านไปเรื่อย ๆ ทบทวนความรู้สึกและเหตุการณ์ที่ได้ประสบพบเจอมนชีวิต สิ่งหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้คือ เธอรักเขา นี่คือความจริงแท้ แต่เธอยังไม่แน่ใจว่าเขาจะรักและพร้อมดูแลเธอกับลูกจริง ๆ หรือเปล่า เธอจะไว้ใจเขาได้แค่ไหนกัน จากคนที่ร้ายกาจกับเธอเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้ เสียงถอนหายใจดังขึ้นเธอลุกขึ้นจากเก้าอี้จะกลับไปยังห้อง ริชชี่ที่ยืนยิ้มอยู่ด้านหลังนานแล้วแต่กลับไม่ส่งเสียงเพราะรู้
บทที่ 36เสือไม่มีลาย"รษา ผมว่าคุณเหนื่อยแล้วนะ คุณใจเย็น ๆ ก่อนนะ เดี๋ยวจะส่งผลกระทบกับลูกในท้อง"“เพี๊ยะ! ที่แท้ก็ห่วงลูกสินะ" รษาแผดเสียงดังกว่าเดิม จนเมสันอ่อนใจ เขาพยายามพูดทุกอย่างแล้ว ง้อก็แล้ว ทำไมเธอยังไม่เข้าใจและไม่ยอมฟังอะไรเลย เขาจับรษามัดมือมัดเท้าปิดปากเธอไว้บนที่นอนแล้วเปิดประตูเข้าไปอีกห้องนอนหนึ่ง"ไม่ไหวแล้ว" เมสันเดินดุ่ม ๆ เข้ามา โลเลนและมอนเตเมื่อเห็นหน้าเพื่อนก็อดหัวเราะไม่ได้"แกโดนเสือตะบบมาหรือวะ" โลเลนอดแหย่เพื่อนไม่ได้ เมสันเหงื่อไหลเต็มตัว แก้มก็แสบโมโหก็โมโห"นี่ถ้าไม่ท้องนะ จะจัดให้หนักเลย" โลเลนกับมอนเตมองหน้ากันหัวเราะคิกคัก เหมือนเป็นเรื่องตลกก็ไม่ปาน"ขำอะไรหนักหนา" เมสันหัวเสียใส่คนทั้งสอง"แล้วเรื่องโรงแรมว่าไง จัดการเรียบร้อยนะ" เมสันหันไปถามมอนเต"เรียบร้อยครับ ผมยื่น
บทที่ 35ตามเมียรษาเดินเข้าไปข้างในได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงัก เพราะเห็นด้านหลังของชายชาวต่างชาติที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ระเบียงนอกห้อง ช่างคล้ายเมสันเหลือเกิน หัวใจเธอตกไปที่ตาตุ่มทันที"คงไม่หรอกมั้ง คงไม่ใช่เมสัน" เพราะถ้าใช่เธอคงจำเสียงเขาได้“ไม่ใช่เสียงของเมสันแน่ เขาจะมาทำไม” รษารู้สึกว่ามือทั้งสองข้างชุ่มเหงื่อ พยายามสลัดความคิดนั้นทิ้งต้องแก้สถานการณ์นี้ก่อน"ขอโทษนะคะ" รษาเดินออกไปริมระเบียงเพื่อที่จะสอบถามออร์เดอร์ที่ตกหล่นว่าลูกค้าสั่งอะไรไว้"ผมมีคำถาม" เขาไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ เอาแต่ยืนหันหลังให้เธออยู่นั่น"คะ เชิญค่ะ""คุณรู้ไหมว่าคนที่ทำให้ผมโกรธเขาจะเจอกับอะไรบ้าง" รษาหน้าซีดเผือด เขาคงโกรธเรื่องอาหารมากคงหิวน่าดู"ขอโทษด้วยนะคะ เรื่องออร์เดอร์ที่ตกหล่น เชิญคุณสั่งได้เลยค่ะ รอบนี้ฉันรับรองว่าคุณจะได้อาหารตามที่ต้องการและด่วนที่สุดค่ะ" รษารีบขอโทษขอโพยแล้วรอให้ชายหนุ่มสั่งอาหารอีกครั้ง"คุณจะเอาอะไรมาเป็นหลักประกันเด็
บทที่ 34ฝากครรภ์"เด็กคนนี้ตัวโตมากเลยนะครับ" หมอพูดคุยอย่างเป็นกันเอง"ฝากพิเศษต้องจ่ายเพิ่มเยอะไหมคะหมอ" รษาถามด้วยท่าทางเป็นกังวล เพราะยังไม่มีงานรองรับอีกทั้งเธอยังเป็นแม่ที่ต้องเลี้ยงลูกคนเดียวหลังจากที่รษาจัดการเรื่องฝากท้องเสร็จแล้วก็เลยหางานทำที่โรงแรมที่ติดต่อไว้ เป็นโรงแรมค่อนข้างใหญ่เจ้าของเป็นชาวต่างชาติ แต่รษารู้จักกับผู้จัดการเป็นการส่วนตัวตั้งแต่ตอนที่เรียนอยู่ที่อังกฤษ"สวัสดีค่ะพี่แป๋ว" รษายกมือไหว้ แป๋ว รุ่นพี่ที่เคยเจอกันที่อังกฤษและเคยช่วยเหลือกันเมื่อครั้งที่แป๋วต้องไปเรียนภาษาเพิ่มเติมที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน"รษาเริ่มทำงานพรุ่งนี้นะแต่พี่จะให้รษาทำงานที่เคาน์เตอร์ไปก่อนค่อยรับสายแขกต่างชาติเพราะท้องเริ่มโตขนาดนี้คงทำงานอย่างอื่นไม่เหมาะหรอก"แรษาใส่ชุดคลุมท้องที่พี่แป๋วมอบให้ เป็นชุดเก่าตอนที่เธอท้อง ยังดีที่มีสามชุดณ บ้านของรษา“กริ่ง!”"รษา" ริชชี่ร้องเรียกเพื่อนสาวที่หน้าบ้านอยู่นานสองนาน"ใครกันล่ะ
บทที่ 33หนี"แม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกต้องลำบากแบบนี้" รษาบ่นพึมพำกับตัวเอง ข้างในใจของเธอร้อนแทบไหม้เพราะกลัวว่าเมสันจะรู้ทันเกมของเธอ ประกาศเรียกครั้งสุดท้ายทำให้เธอใจชื้นขึ้นมา “จบสักทีกับเรื่องเลวร้ายที่นี่” เธอขอเริ่มต้นใหม่ที่เมืองไทยบ้านเกิดเมืองนอนของเธอณ สนามบินสุวรรณภูมิอากาศที่ร้อนอบอ้าวของเมืองไทยทำให้รษาต้องถอดผ้าคลุมไหล่ออกเพราะเหงื่อไหลอาบจนเสื้อเธอเปียกไปหมดแล้ว รษาเลือกจองโรงแรมราคาถูกไปก่อนเพราะกลับมาที่บ้านของพ่อแม่ที่ถูกปิดตายตั้งแต่เธอไปเรียนอยู่ที่อังกฤษ ก็จะมีแค่ป้าหมายเพื่อนบ้านที่คอยสอดส่องดูแลให้บ้าง"อ้าว! หนูรษากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่" ป้าหมายกล่าวทักแล้วมองตรงหน้าท้องนูนของหญิงสาวที่คนอาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมมองออก"เพิ่งมาถึงค่ะ ขอบคุณที่ดูแลบ้านให้นะคะป้า" รษาพูดจานอบน้อมอย่างที่เคยเป็น"แล้วแฟนไม่มาด้วยเหรอจ๊ะ" ป้าหมายถามแบบไม่อ้อมค้อม รษาก้มหน้าเงียบ ป้าหมายรู้ทันทีว่าตัวเองละลาบละล้วงเรื่องส่







