บทที่ 10 เป็นห่วงคุณแม่

ทว่ามันไม่เป็นเช่นนั้น เพราะขณะที่กำลังออกจากห้องเขาในคืนนั้นคุณกิ่งกาญจน์ทันได้เห็นเข้าพอดี ชีวิตเธอจึงเปลี่ยนนับตั้งแต่วันนั้น

และทำไมคณาธิปจะไม่รู้ว่าพริมาภาต้องออกจากบ้านไปด้วยเหตุใด หากแต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะยอมไปง่าย ๆ และไปแบบไม่ล่ำลากันเลยแบบนี้

“แต่พรีมก็ควรจะรอผมก่อน”

“พรีมทำตามความต้องการคุณผู้หญิงท่าน และมันก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้วค่ะ”

“แต่เรื่องนี้มีเป็นเรื่องของผม ซึ่งผมสามารถตัดสินใจเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้ท่านเข้ามายุ่งเกี่ยวแบบนี้”

“ช่างมันเถอะค่ะ เรื่องมันผ่านแล้วอย่าไปรื้อฟื้นมันอีกเลยค่ะ”

เธอไม่อยากเอ่ยถึงมันจริง ๆ

“พรีม ...”

ชายหนุ่มมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง มือที่เกาะกุมอยู่นั้นบีบแน่น เหมือนต้องการถ่ายทอดพลังความรู้สึกในใจให้เธอได้รับรู้เช่นนั้น

“ลำบากมากไหม”

เขาไม่รู้หรอกว่าควรถามออกไปไหม แต่มันเป็นคำถามที่ออกจากความรู้สึกจริง ๆ เขาไม่ควรปล่อยให้เธอต้องออกไปใช้ชีวิตที่ไหนก็ไม่รู้แบบนี้

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาฟังดูอ่อนโยน และเป็นห่วง และหากสายตาไม่ได้พร่ามัวเธอมั่นใจว่านัยน์คมกริบเขานั้นเริ่มมีสีเลือดเจืออยู่

“ชีวิตพรีมผ่านอะไรมาเยอะค่ะ เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้พรีมลำบากหรอกค่ะ”

น้ำเสียงที่ดังลอดไรฟันออกมาติดจะประชดเล็กน้อย

“แล้วตอนนี้พรีมเป็นยังไงบ้าง อยู่ที่ไหน ทำงานอะไร มีอะไรให้พี่ช่วยเหลือพรีมได้บ้างไหม”

“ทุกเรื่องราวที่ผ่านมามันทำให้พรีมแข็งแกร่งขึ้นค่ะ ตอนนี้พรีมสบายมาก ๆ ค่ะ คุณป้องไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ”

“แต่ ...”

“แม่จ๋า ๆ กลับบ้านกันหรือยังคะ น้องพอวาง่วงแล้วค่ะ”

คณาธิปเอ่ยได้เพียงแค่นั้น เสียงใสแจ๋วของเด็กไร้เดียงสาที่ฟังดูยังไงก็ไม่เหมือนคนง่วงนอนเลยสักนิดก็ดังแทรกขึ้น พร้อมกับวิ่งมาโอบรอบมารดาเอาไว้ เป็นผลให้ทั้งคู่ต้องปล่อยมือออกจากกันโดยอัตโนมัติ

“น้องพอวาทำไมไม่รอแม่จ๋าอยู่ที่รถคะ”

“น้องพอวาเห็นแม่จ๋ายังไม่ตามไปสักทีเลยวิ่งมาดูค่ะ”

ชายหนุ่มมองดูเด็กน้อย แล้วพลอยให้คิดว่านี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้หญิงสาวตรงหน้าบอกว่าตอนนี้เธอสบายดี คงเพราะเด็กคนนี้กับผู้ชายคนนั้น

“เป็นห่วงคุณแม่เหรอคะ”

เขาถามขึ้น น้ำเสียงฟังดูอบอุ่นหัวใจให้กับเธอที่ได้ยินอย่างบอกไม่ถูก

“ค่ะ ตรงนี้มืดต้องมียุงตัวใหญ่ด้วยแน่ ๆ น้องพอวาจำได้แม่­จ๋าบอกไม่ให้น้องพอวาอยู่ในที่มืดเดี๋ยวโดนยุงกัดแล้วจะไม่สบายต้องไปเจาะเลือด”

“เก่งจังเลยค่ะ คุณแม่คุณพ่อสอนหนูดีจังเลยนะคะ ตั้งแต่ล้างมือแล้ว”

“น้องพอวามีแม่จ๋าคนเดียว ไม่มีพ่อจ๋าค่ะ”

“อะไรนะคะ”

เขารีบถามเด็กน้อยอีกครั้ง

“น้องพอวามีแม่จ๋าแค่คนเดียวค่ะ”

เด็กน้อยตอบชัดถ้อยชัดคำ

“หมายความว่ายังไงพรีม ... แล้วผู้ชายคนนั้น”

“กฤตเป็นเพื่อนสนิทพรีมค่ะ”

เธอยอมรับ เพราะคิดแล้วว่าไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบังหรือต้องโกหกเพื่อสร้างเรื่องขึ้นมาให้วุ่นวาย

“แล้วน้องพอวา ...”

“วันนี้พรีมขอตัวก่อนนะคะ ต้องรีบพาลูกกลับแล้วค่ะ เลยเวลานอนแกแล้ว พรุ่งนี้น้องพอวามีเรียนพิเศษค่ะ ... สวัสดีคุณลุงก่อนค่ะ”

เธอบอกเขา ก่อนก้มลงบอกบุตรสาวให้ทำความเคารพชายหนุ่มอีกครั้ง เด็กน้อยยกมือขึ้นไหว้เรียบร้อย ร่างเล็กก็คว้ามือบุตรสาวให้เดินตามไปที่รถ

“พรีม แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม”

พริมมาภาไม่พูดอะไรมาก เธอหยิบนามบัตรจากกระเป๋าสตางค์ที่ถือติดมือมาด้วยส่งให้เขา แล้วก็เดินกลับไปที่รถโดยไม่หันกลับมาสนใจเขาอีก

‘ดร.พริมาภา เมธานนท์’

ชายหนุ่มอ่านชื่อในนามบัตรแล้วจำต้องมองตามร่างเล็กที่เวลานี้เดินห่างออกไปแล้ว

ริมฝีปากหนาสวยได้รูปยิ้มกริ่มกับสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้า อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าเด็กคนนี้ประสบความสำเร็จในระดับไหน และแน่นอนว่าการที่หญิงสาวยอมทิ้งนามบัตรไว้ให้แบบนี้นั่นแสดงว่าเธอไม่ได้ต้องหลบหนี้เขา

แน่นอนว่าคณาธิปไม่ปล่อยให้พลาดโอกาสนี้ไปอย่างแน่นอน เขารีบไปที่รถแล้วขับตามรถหญิงสาวไปทันที

"พี่ป้อง ๆ ... จะรีบไปไหนของเขาเนี่ย"

กัญญ์ณรัณเห็นรถพี่ชายผ่านหน้าตัวเองไปก็ร้องเรียก ทว่าดูเหมือนจะเหนื่อยเปล่า เลยได้แต่บ่นและมองดูรถลับตาไป