บทที่ 7 ตามตอแย

บทที่ 7 ตามตอแย

ในที่สุดวันนี้หลี่ชิงเหยาก็ได้ลงมือทำอาหารเอง ส่วนเรื่องแล่ปลานั้น พี่ชายอย่างหลี่เหวินจัดการให้ เธอจึงร่นเวลาไปเยอะ

แม้ทุกคนจะไม่มั่นใจการทำอาหารของหลี่ชิงเหยา แต่ก็ไม่อยากห้ามเพราะกลัวเธอจะเสียใจ ทว่าไม่นานกลิ่นอาหารที่หญิงสาวกำลังทำอยู่นั้น กลับทำให้ท้องของทั้งสามคนที่เฝ้ามองอยู่ร้องออกมาอย่างพร้อมเพรียง

“แม้ว่าทุกคนไม่เคยเห็นฉันทำอาหารมาก่อน แต่ก็ใช่ว่าฉันจะทำไม่เป็นนะพี่ใหญ่” หญิงสาวพูดออกมาคล้ายกับดักคอพี่ชาย เนื่องจากสายตาที่เขามองมานั้น ไม่ต่างจากคำถามสักเท่าไร

“พี่ยังไม่พูดอะไรเลยนะชิงเหยา น้องจะตอบแบบนั้นได้ยังไง ว่าแต่น้องไปรู้วิธีทำอาหารพวกนี้มาจากไหน” พอเห็นว่าน้องสาวรู้ทัน หลี่เหวินจึงรีบส่งเสียงดุออกมา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไปอย่างแปลกใจในเรื่องที่น้องสาวรู้วิธีทำอาหาร

“พี่ใหญ่ ฉันน้องพี่นะ แล้วฉันก็เคยเรียนหนังสือมา ในห้องสมุดของโรงเรียนมีตำราอาหารมากมาย ฉันอ่านหนังสือออกค่ะ น้องสาวของพี่มีความสามารถมากนะ” เธอตอบกลับมาด้วยท่าทางทะเล้น ทำให้แม่กับย่าต้องอมยิ้มตาม ที่หลานทั้งสองคนหยอกล้อกันแบบนี้

“พี่รู้ว่าชิงเหยามีความสามารถเพราะเป็นน้องสาวของ

พี่ยังไงล่ะ พี่ชายเก่ง น้องสาวก็ย่อมเก่งตามเป็นธรรมดา”

หลี่เหวินพูดออกมาอย่างเหนือกว่า แม้ปากจะเถียงกับน้องสาว แต่ใบหน้ากลับปรากฏรอยยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจในตัวเธอ

“ค่าาาา ฉันเก่งเพราะมีพี่ชายเก่ง ว่าแต่พี่ใหญ่ ทำไมพ่อยังไม่กลับค่ะ งานที่ทุ่งยังไม่เลิกอีกเหรอ” หญิงสาวยื่นหน้าไปพูดกับพี่ชายอย่างประชดประชัน ก่อนจะถามขึ้นมาอีก เมื่อเห็นว่าพ่อยังไม่กลับบ้าน เพราะนี่ก็ได้เวลาเลิกงานนานแล้ว

“เห็นว่าไปช่วยบ้านเจียงซ่อมครัวน่ะ น่าจะกลับเย็น ๆ ละมั้ง” หลี่เหวินตอบกลับมา เพราะวันหลี่หยวนได้บอกลูกชายไว้ว่าวันนี้หลังเลิกงานจะไปช่วยบ้านเจียงซ่อมครัว

“แล้วพี่จะอยู่ที่นี่ทำไม ไม่ไปช่วยพ่อเหรอ พ่อจะได้รีบกลับมาบ้านไง ไปสิ รีบไปช่วยพ่อทำงาน” ได้รับคำตอบจากพี่ชายแล้ว หญิงสาวจึงถามออกมาและรีบไล่พี่ชายไปช่วยพ่อทำงานทันที

“นั่นสิ น้องบอกทำไมยังไม่ไปอีก รีบไปช่วยพ่อทำงาน

จะได้กลับมากินมื้อเย็นด้วยกัน” ย่าหลี่พูดขึ้นมาอีกคน และทำตาขวางใส่หลานชาย

“โอ๊ย!! ผมลืมไปได้ยังไงกันว่า บ้านนี้ผู้หญิงเป็นใหญ่ ไปก็ได้” หลี่เหวินพูดออกมาอย่างอ่อนใจ พูดจบเขาก็รีบวิ่งออกมาเพราะกลัวว่าหากชักช้าย่าอาจจะหาอะไรมาเขวี้ยงใส่หัวเขาก็ได้

เห็นท่าทางของหลี่เหวินแล้ว หญิงสาวต่างวัยทั้งสามคนได้แต่ยิ้มตาม ก่อนจะหันกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

หลี่เหวินเมื่อออกมาที่หน้าบ้าน ก็เจอกับอี้หยางตงที่มายืนมองเข้ามาในบ้าน เขาจึงเดินเข้าไปถามอย่างไม่พอใจ

“มาทำไม?” น้ำเสียงที่เขาถามออกไปนั้นทั้งสั้นและดุดัน

“ผมมาหาชิงเหยา พี่เหวินเรียกเธอให้หน่อยได้ไหมครับ” พอเจอเข้ากับหลี่เหวิน ท่าทีของอี้หยางตงก็ดูนอบน้อมขึ้นมาทันตา เพราะแม้จะตั้งใจมาหลอกหญิงสาว แต่กับพี่ชายของเธอเขาก็มีความเกรงใจและกลัวอยู่ไม่น้อย

“ตอนนี้ชิงเหยาไม่ว่าง นายกลับไปเถอะ แล้วอย่ามาที่นี่อีก ชิงเหยาบอกว่าไม่ต้องการพบกับนายอีกแล้ว” หลี่เหวินพูดขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงที่เขาพูดช่างดุดันและเย็นชามาก เนื่องจากเขาไม่อยากให้น้องสาวต้องมาพูดคุยกับอี้หยางตง เขาเลยคิดว่าจะไม่เข้าไปบอกเธอว่าชายหนุ่มมาขอพบ ทั้งหมดที่ทำลงไปก็เพราะก็กลัวว่าหลี่ชิงเหยาจะตัดใจจากคนตรงหน้าไม่ได้อย่างที่พูดออกมา

ขณะเดียวกันนั้น หลี่ชิงเหยาได้ยินเสียงพูดคุยหน้าบ้าน เธอจึงบอกให้แม่มาช่วยดูอาหารที่ทำ เพราะเธอจะออกไปดูสักหน่อยเผื่อว่าเกิดเรื่องอะไร

“แม่ค่ะ มาช่วยดูแกงปลาบนเตาให้ฉันหน่อยนะคะ เดี๋ยวฉันไปดูที่หน้าบ้านสักหน่อย” หญิงสาวบอกกับแม่ของตัวเอง

“ใครมานะ เดี๋ยวย่าออกไปดูด้วยก็แล้วกัน” ย่าหลี่พูดขึ้นมาบ้าง เพราะนางจำเสียงของอี้หยางตงได้ จึงไม่ปล่อยให้หลานสาวออกไปคนเดียว

จากนั้นหญิงสาวจึงเดินออกมากับย่าสองคน และพอเห็นว่าใครมา ใบหน้าของเธอแสดงความรังเกียจอีกฝ่ายออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“มาทำไม” หญิงสาวถามออกไปสั้น ๆ น้ำเสียงที่พูดนั้นห่างเหินอย่างเห็นได้ชัด

“ชิงเหยา พี่มีเรื่องจะคุยด้วย ขอคุยส่วนตัวได้ไหม”

อี้หยางตงพูดออกมากับเธออย่างอ่อนโยน จะมาขอปลาเธอไปกิน หากมีคนในบ้านหลี่อยู่ด้วย เขาก็ไม่กล้าพูดออกมา เลยคิดว่าจะขอเวลาส่วนตัวเพื่อคุยกับเธอดีกว่า และเขาคิดว่าเธอจะต้องตอบตกลงทันที

แต่เขากลับถูกหลี่ชิงเหยาสวนกลับอย่างไม่รักษาน้ำใจว่า

“อย่ามาแทนตัวอย่างนั้นกับฉันนะ ฉันมีพี่ชายคนเดียวคือพี่หลี่เหวิน แล้วฉันกับคุณสนิทกันถึงขนาดไหนเหรอ ถึงมาพูดเสียงอ่อนเสียงหวานและขอคุยส่วนตัวแบบนี้ บ้าหรือเปล่า”

ไม่เพียงแต่อี้หยางตงเท่านั้นที่ตกใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น แต่หลี่เหวินและย่าหลี่ก็เบิกตากว้างยิ่งกว่าเห็นผีเสียอีก

เมื่อถูกตอกกลับมาแบบนี้ อี้หยางตงเลยพูดสิ่งที่ต้องการออกมาตรง ๆ “พอดีพี่ได้ยินว่าชิงเหยาได้ปลามาหลายตัว เลยว่าจะขอแบ่งสักหน่อย พี่ต้องอ่านหนังสือหนักเพื่อเตรียมตัวสอบมหาวิทยาลัยปีหน้าน่ะ”

“ตายแล้ว อกอีแป้นจะแตก ชายอกสามศอกอย่างคุณหาปลาเองไม่ได้ เลยต้องมาขอจากหญิงบอบบางอย่างฉันเหรอ”

หญิงสาวพูดออกมาเสียงดังพร้อมกับมือทาบอก แล้วมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูถูก

“แค่หาปลายังทำไม่ได้ ก็ไปกระโดดน้ำตายซะ สอบเสิบอะไรก็ไม่ต้องไปสอบมันแล้ว ฉันไม่ได้จะดูถูกนะ ฉันยอมรับว่าก่อนหน้านี้ฉันตาบอดและโง่มาก ที่เชื่อคุณกับเพื่อนชั่วทุกอย่าง แต่ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว

ถ้าคุณไม่อยากขายหน้ามากกว่านี้ คุณมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลยนะ แล้วบอกไว้ก่อนนะ ต่อไปหากจะมาขอของอย่างหน้าไม่อายแบบนี้อีก ฉันจะไม่ใจดีปล่อยไปแบบครั้งนี้แน่นอน”

หญิงสาวพูดออกมาอย่างไม่ไว้หน้าคนที่กล้ามาขอปลาอย่างหน้าด้าน ๆ  พูดจบเธอก็ควงแขนย่าตนเองเดินกลับเข้าบ้านไปทันที เพื่อไปทำอาหารที่เหลือต่อ อย่างไม่คิดที่จะเหลียวหลังมามองอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

อี้หยางตงไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน จึงยืนอึ้งไปพักหนึ่ง จนหลี่เหวินต้องโบกมือไปมาตรงหน้าเรียกสติอีกฝ่าย

“ได้สติหรือยัง ถ้าได้แล้วก็รีบกลับไปซะ ตอนนี้ชิงเหยาน้องสาวฉันตาสว่างแล้ว และต่อไปหากนายยังมาตอแยเธออีก

ฉันจะทำให้นายหยอดน้ำข้าวต้มสักอาทิตย์”

ขณะที่พูดจบก็รีบปิดประตูทันที แล้วยืนกอดอกมองอีกฝ่ายและขู่ด้วยสายตา จนเมื่อเห็นว่าอี้หยางตงเดินไปแล้ว เขาก็รีบเดินไปช่วยงานบ้านเจียงทันที

หลังจากที่ออกมาจากบ้านหลี่ อี้หยางตงก็เดินอย่างเหม่อลอยกลับบ้าน เขาไม่คิดว่าสิ่งที่ได้ยินทั้งหมดจะคือเรื่องจริง

‘เกิดอะไรขึ้นกับหลี่ชิงเหยา ทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้’ เขาเดินไปก็คิดในใจไปอย่างไม่เข้าใจ

เขาพยายามหาคำตอบกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น เพราะไม่คิดว่าหลี่ชิงเหยาหลังจากฟื้นขึ้นมาจะเปลี่ยนไปราวคนละคนแบบนี้

เมื่อมาถึงบ้านอี้ ทุกคนที่ตั้งตารอว่าจะได้กินปลาถึงกับต้องใจสลาย เพราะอี้หยางตงมามือเปล่า

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่มีปลามาด้วยล่ะ” กุ้ยหมิ่นรีบเดินมาดู พอไม่เห็นสิ่งที่ต้องการก็ถามขึ้นมาพร้อมกับทำหน้าไม่พอใจ

“ถ้ามีแม่ต้องเห็นสิ นอกจากเธอจะไม่ให้ปลาแล้ว ยังด่า

ผมอีกด้วย แถมยังบอกว่าต่อไปนี้จะไม่ให้อะไรผมอีกแล้ว ผมคิดว่าเม่ยเม่ยคงต้องไปพูดอะไรกับเธอแน่ หลี่ชิงเหยาถึงได้เปลี่ยนไปอย่างนี้”

อี้หยางตงพูดขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เขาโยนความผิดทั้งหมดไปให้โจวเม่ยเม่ย เพราะเขาคิดว่าโจวเม่ยเม่ยต้องไปเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอให้หลี่ชิงเหยาฟัง เลยทำให้หลี่ชิงเหยามีท่าทีแบบนี้

“แม่บอกแกแล้วว่าอย่าเล่นกับคนใกล้ตัว หากคิดจะเล่น ๆหญิงสาวต่างหมู่บ้านก็มี แล้วต่อไปทำยังไงล่ะ หลี่ชิงเหยาถอยห่างลูกแล้ว” กุ้ยหมิ่นยังคงพูดออกมาอย่างกังวล เพราะไม่อยากเสีย

หลี่ชิงเหยาไป ไม่ใช่เพราะรักหรือชอบที่ตัวเธอ แต่ชอบข้าวของที่อีกฝ่ายเอามาให้มากกว่า

“ผมไม่เชื่อหรอกแม่ว่า เธอจะเลิกรักผมแล้ว รอให้เธอหายโกรธก่อนเถอะ เธอจะต้องรีบวิ่งกลับมาหาผมเหมือนเดิม”

อี้หยางตงยังหวังว่าหลี่ชิงเหยาจะกลับมารักตนเอง และกลับมาตามใจเขาเหมือนเดิม

“นั่นสิ ถ้าอย่างนั้นคงต้องรอดูสักสองสามวันแล้วล่ะ”

เรื่องนี้เธอเห็นด้วยกับลูกชาย ก่อนจะเดินเข้าหลังบ้านไปทำอาหารที่มีแต่ผัก!

เย็นวันนี้บ้านหลี่มานั่งกินอาหารอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาด้วยรอยยิ้ม และไม่คิดว่าอาหารที่หลี่ชิงเหยาทำนั้นจะอร่อยขนาดนี้

“ไม่คิดว่าลูกสาวพ่อจะทำอาหารอร่อยขนาดนี้นะเนี่ย”

หลี่หยวนอดที่จะชมลูกสาวไม่ได้เมื่อเขาขอข้าวเพิ่มเป็นครั้งที่สองแล้ว

“พ่อเกือบจะไม่ได้กินแล้วล่ะคะ ตอนแรกพี่ใหญ่ไม่อยากให้ฉันทำเพราะกลัวท้องเสีย” หญิงสาวรีบฟ้องพ่อทันทีที่มีโอกาส แถมยังยักคิ้วให้พี่ชายอย่างเหนือกว่าด้วย

“ก็เธอไม่เคยเข้าครัวเลยสักครั้ง แล้วใครจะคิดว่าเธอทำอาหารเป็นละชิงเหยา หากรู้ว่าเธอทำอร่อยขนาดนี้ พี่จะให้ทำทุกวันเลย” หลี่เหวินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เอาอกเอาใจน้องสาว

“ก็ได้ค่ะ ต่อไปพี่ใหญ่จะได้กินอาหารจากฝีมือฉันทุกวันเลยดีไหมคะ ว่าแต่อาหารที่ฉันทำอร่อยจริง ๆ ใช่ไหม ถ้าอร่อยพรุ่งนี้ฉันจะลองทำไข่ต้มชาดู ฉันอยากลองทำไปขายที่หน้าโรงงานกับในตลาดดูน่ะ แต่ต้องให้ทุกคนช่วยชิมก่อน” เธอพูดออกมาเหมือนกับเป็นเรื่องทั่วไป แต่นั่นกลับทำให้คนในบ้านหลี่ตื่นตกใจอีกครั้ง

“ชิงเหยาจะไปขายของเหรอ” ย่าหลี่ถามมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เมื่อหลานสาวที่รักความสบายมาตลอด จะไปขายของ 

“จริงค่ะ ฉันสงสารพี่ใหญ่กับพ่อที่ต้องทำงานหนัก ไม่สู้หาอะไรทำแล้วเอาไปขายเพื่อให้ได้เงินเข้าบ้านดีกว่า อย่างอื่นอาจจะใช้ทุนเยอะ แต่ไข่ต้มชานั้นลงทุนไม่มากเท่าไร ไข่เราสามารถซื้อจากชาวบ้านได้ หรือไปหาซื้อตามตลาดก็ได้ ส่วนเครื่องปรุงสำหรับทำก็ไม่มีอะไรมาก ฉันคิดว่าลงทุนน้อยไปก่อนดีกว่า ถ้ากิจการไปได้ดีค่อยขยับขยายไปทำอย่างอื่นเพิ่ม”

หญิงสาวพูดออกมาด้วยท่าทางหนักแน่นจริงจัง เธอคิดว่าจะต้องทำกิจการเพื่อหาเงินเข้าบ้านให้ได้

ในเมื่อเธอไม่มีมิติเหมือนคนอื่น เลยคิดว่าทำไข่ต้มชาขายไปก่อน แล้วค่อย ๆ ขยับขยาย เนื่องจากร่างเดิมทำไม่ดีกับครอบครัวไว้มาก เธอเลยตั้งใจจะทำดีเพื่อไถ่โทษ แล้วเธอยังตั้งใจว่าจะทำให้ทุกคนอยู่อย่างสบาย แม้จะไม่ร่ำรวยที่สุดก็ตาม