คนในความลับ

นุร้องเพลงในไลฟ์ได้ไม่กี่เพลงก็ขอตัวลงไลฟ์เพราะพรุ่งนี้เขามีเรียนในช่วงเช้าพอลงไลฟ์เสร็จนุก็นั่งเลื่อนโทรศัพท์ดูแล้วก็ไปสะดุดกับรูปๆหนึ่งที่มีเจ้าของโพสไว้มันเป็นรูปแขนของเธอที่มีรอยแผลถลอกพร้อมกับข้อความที่ตัดพ้อกับตัวเธอเอง

///น่ารักแค่ไหนแต่อ้วนแบบนี้ใครเขาจะมาสนใจ///นุเลื่อนเปิดดูโพสของเธอในโปรไฟล์แต่มันกับไม่มีรูปของเธอเลยจะมีก็แต่รูปที่ไปเที่ยวแล้วก็สัตว์เลี้ยงที่เธอเลี้ยงไว้ในแต่ละโพสจะเห็นก็แค่แขนหรือไม่ก็มือของเธอกับเสียงเท่านั้น นุนั่งดูโพสของเธอก็อดยิ้มไม่ได้นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเปิดเข้าไปดูโปรไฟล์ โพสล่าสุดของเธอมันเป็นกิจกรรมที่เขากับรุ่นน้องทำร่วมกันในนั้นถ่ายติดรูปของเขาด้วยพอเลื่อนดูโพสอื่นๆก็ไม่มีอะไร นุกับมาดูโพสแรกที่เขาเห็นแล้วคิดถึงตอนที่เขาพุ่งตัวไปช่วยน้องสาวของแพรไว้แต่พอเขาลุกขึ้นได้ก็รีบเดินออกไปไม่ได้อยู่ดูว่าเธอเจ็บตรงไหนหรือป่าว

" นี่กูกำลังคิดอะไรว่ะ? ถ้าน้องมันเจ็บก็ไม่เกี่ยวกับกูนี่หว่า?"

## หน้าตึกคณะ

เช้านี้นุมามหาลัยแต่ส่วนบีมยังคงมาไม่ถึงรายนี้ไม่ต้องห่วงขึ้นชื่อเรื่องเข้าสายตลอดนุนั่งเล่นอยู่ภายในห้องเรียนเพื่อรอเวลาเรียน ระหว่างที่รอเขาก็เปิดโทรศัพท์ดูฟิดไปเรื่อย

" ไอ้นุ ! !"

" อะไร มึงจะเรียกกูเสียงดังทำไม??"

" ทำไม มึงไม่โทรปลุกกูด้วยว่ะกูเกือบมาสายเลยนะมึง"

" เอ้า!!กูไม่ใช่เมียมึงป่ะ ที่ต้องโทรปลุกมึงเนี่ย"

" มึงไม่ต้องมาพูดเลย "

" พูดมากไปนั่งที่มึงเลยจารย์มาแล้ว"

หลังจากกลับมาทำกิจกรรมสานสัมพันธ์พรีชก็โดนแพรไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายโดยระเอียด โดยมีจินตามมาด้วยไม่ห่างทั้งที่พรีชก็บอกให้ไปเรียนแต่จินดื้อตามมาเพราะเธอขี้เกลียดเรียน พอมาถึงโรงพยาบาลแพรก็พาน้องสาวไปแผนกกระดูกเพื่อตรวจแขนทันที

" เห็นไหม หนูไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อยพี่แพรไม่หน้าพามาเลย"

" ก็ดีแล้วมาตรวจให้รู้ไงถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะได้รักษาทันไง"

" แล้วเรื่องเรียนของหนูอีกขาดเรียนเฉยเลย ยัยจินก็อีกคน"

" อะไร....ฉันมาเป็นเพื่อนแกนะ"

" ไม่ใช่อ่ะแก ฉันรู้นะว่าแกหาเรื่องไม่ไปเรียน"

" แฮะ แฮะ แกก็...รู้ทันฉันตลอดเเลย"

" งั้นพี่โทรบอกแม่ก่อนว่าน้องไม่เป็นไร"

" ค่ะ "

## หลายวันผ่านไป ##

พรีชเดินเข้ามามหาลัยพร้อมกับจินที่ถือของกินมาเต็มมือจินเดินกินขนมมาตลอดทาง

" อ่ะมึงกินมั้ย?"

" ไม่อ่ะ....ไม่ค่อยหิวมึงกินไปเหอะ"

" ไม่จริงอ่ะแกไม่เคยปฏิเสธของกินที่ฉันซื้อมาเลยนะ"

" พรีชชชชช "

ทั้งพรีชและจินหันไปตามเสียงที่เรียกพอหันไปก็เจอเข้ากับโซลที่กำลังรีบเดินมาหาทั้ง2คน โซลที่เดินมาถึงก็เอาแต่ยืนหอบเลยม่ทันได้พูดอะไรต่อก็โดนจินลากไปนั่งซะก่อนพรีชยืนมองจินกับโซลเดินก็ก้าวขาเดินตามไปนั่งด้วยคนเพราะยังไงวันนี้ก็มาเช้าเลยมีเวลานั่งคุยกันก่อนที่จะเข้าคลาสทั้ง3คนนั่งคุยเล่นกันอยู่หน้าตึกคณะ ระหว่างที่นั่งคุยกันพรีชก็หันไปมองรถที่มาจอดที่ลาน

" ยัยพรีช....ยัยพรีช! !"

" ห๊ะ ห๊ะ ! "

" ฉันเรียกแกตั้งนานแล้วนะทำไมไม่ตอบ แล้วนั่นแกมองอะไรเห็นมองอยู่นานแล้ว"

" ใช่พรีชมองอะไรหรอเราเห็นพรีชมองไปทางนั้นนานมากเลย พวกเราเรียกก็ไม่ได้ยิน"

" ใช่แกมองอะไรอยู่??"

" ป่าว ไม่มีอะไรแค่มองอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ"

" ฉันว่าไม่หน่อยนะ แกมองนานมากเลยนะ"

จินกับโซลหันไปมองทางที่พพรีชกำลังมองอยู่ก็เห็นว่าเป็นรุ่นพี่มาดนิ่งที่ไม่สนโลกเดินมากับหญิงสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ที่กำลังเดินมาทางตึกคณะ

" พี่คนนี้หน้าคุ้นๆนะเหมือนเคยเห็นที่ไหน??"

" ทำไมเหรอ??แล้วพวกเธอทำไมจะไม่เคยเห็นก็นั่นพี่นุที่อยู่ปี3ไง"

" ไม่ใช่....อันนั้นเรารู้แล้วแต่ที่เราพูดน่ะเหมือนเราเคยเห็นพี่เขาที่ไหนมาก่อนเลยแต่ก็คิดไม่ออก"

" คนในไลฟ์....."

" เอ่อ ใช่ๆๆนึกออกแล้วพี่นุแล้วชื่อก็ดันเหมือนกันด้วย"

" คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอก พี่นุในไลฟ์เป็นคนที่อบอุ่นไม่ใช่...."

" จริงพี่นุคนนั้นดูดีกว่าพี่นุคนนี้อีก ไม่เจ้าชู้ควงผู้หญิงไม่ซ้ำแบบคนนี้หรอก"

" แต่...พวกเธอไม่เคยเจอพี่นุอีกคนตัวเป็นๆนะพวกเธอรู้นิสัยเขาดีแล้วเหรอ??"

" อืมม ก็ใช่แบบที่ยัยโซลพูดนะแก เราก็ยังไม่เคยเจอพี่นุคนนั้นจริงๆเลยนั้นแหละ"

" อืม ก็จริง ขออย่าให้เป็นคนเดียวกันเลย"

" ใช่ ! ขออย่าให้เป็นคนเดียวกันเลยไม่งั้นเสียดายแย่เลย"

พวกเธอนั่งคุยกันจนนุกับสาวสวยคนนั้นเดินเข้ามาใกล้กลุ่มของเธอที่นั่งอยู่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะ นุมองพรีชด้วยหางตาก่อนที่จะเดินผ่านกลุ่มของเธอไป

สาวๆนั่งคุยกันอีกแป๊บก็เดินเข้าตึกไปเรียนกัน ขณะที่เดินเข้าห้องไปพวกเธอก็เจอเข้ากับนุและเพื่อนนั่งอยู่ภายในห้องเรียนเดียวกัน

" พวกนั้นมาได้ไง??"

" อืม "

" ก็ห้องเรียนนี้มันห้องเรียนรวมไม่ใช่หรอพวกเธอ"

" มันก็ใช่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอ..."

" ไปนั่งที่เหอะ พวกเราไม่ต้องสนใจก็พอ"

พรีชเดินขึ้นไปตรงที่นั่งที่ยังว่างอยู่ นุกับบีมก็นั่งมองพวกสาวเดินเข้ามานั่งตรงหน้าของพวกเขาอยู่ แล้วไอ้ที่ว่างเจ้ากรรมก็ดันเหลือแค่ตรงหน้าของ2หนุ่มซะอีกทีนี่ก็เซ็งเลยจินพอนั่งได้ก็ทำหน้าเบื่อโลกขึ้นมาเลย

" ทำไมต้องมาว่างตรงนี้ด้วย "

" ขอเพื่อนคนอื่นแลกได้ไหมอ่ะ?"

" อืม ไปขอแลกกับเพื่อนทันไหมอ่ะ ยัยพรีชเอาไงดี??"

" เดี๋ยวเราลองถามเพื่อนข้างหน้าว่าขอแลกที่ได้ไหมนะ แป๊บนะ"

โซลสะกิดเพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหน้าเพื่อขอแลกที่นั่งแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเพื่อนคนนั้นพอหันมาก็เจอหน้านุกับบีมที่นั่งอยู่ด้านหลังกำลังจ้องมองอยู่เพื่อนคนนั้นเลยรีบปปฏิเสธพวกสาวๆไปในทันที โซลหันกับมาหาเพื่อนแล้วส่ายหน้าเป็นคำตอบคราวนี้จินถึงขั้นฟุบลงไปนอนกับโต๊ะทันที

" ไม่เป็นไรจ๊ะ เรานั่งตรงนี้กันก็ได้"

" อืม นั่งก็นั่งแค่3ชั่วโมงเองเรียนๆหลับเดี๋ยวก็หมดเวลาเอง วันนี้คงจะซวยก้าวขาผิดออกจากบ้านมาแน่ๆเลย"

ไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามาในห้องทุกคนต่างพากันเงียบแล้วนั่งเรียน ตลอดคาบเรียนบีมที่นั่งอยู่ด้านหลังเอาแต่หลับไม่ได้สนใจเรียนจนโดนอาจารย์เรียกให้ตอบคำถามที่อาจารย์ถามแต่ด้วยความที่ตัวเองนอนหลับในคาบก็เลยตอบไม่ได้

" ฮิฮิฮิ..สมน้ำหน้าอยากหลับดีนัก"

เสียงหัวเราะเยาะของจินดันดังทำให้บีมเสียหน้าแล้วตลอดทั้งคาบบีมก็เอาแต่แกล้งจินสารพัดจนบางทีจินอยากจะหันไปตอบโต้แต่ก็ทำไม่ได้เพราะโดนพรีชกับโซลดึงไว้ก่อน จนหมดเวลาเรียนอาจารย์เดินออกจากห้องไปจินก็รีบเดินไปดัหน้าบีมเอาไว้ก่อนที่เขา2คนจะออกจากห้องไป

" นี่ !รุ่นพี่จะรีบไปไหนอยู่คุยกันก่อนซิ...."

" ไม่มีอะไรจะคุย ทำไม??หรือวว่าเธอมี??"

" ใช่ !!! มีแล้วก็มีมากด้วย !!!"

" มีอะไรก็พูดมา ฉันไม่ได้มีเวลาคุยกับเธอหรอกนะ"

" เมื่อกี้รุ่นพี่ทำอะไร??"

" ฉันทำอะไร?ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย"

" งั้นเมื่อกี้หมามันคงทำละมั่ง!!"

" เธอ!!ว่าใครเป็นหมา ? "

" ใครที่มันแกล้งก็คนนั้นแหละ "

จินพูดจบก็ดึงแขนพรีชกับโซลเดินออกจากห้องไปปล่อยบีมยืนโกรธควันออกหูอยู่ตรงนั้น

" ไอ้นุมึงดูยัยเด็กจินนั่นดิกวนประสาทชะมัด"

" ก็มึงเสือกไปแกล้งน้องมันในห้องเรียนเอง...."

" ก็น้องมันหัวเราะเยาะกูมึงก็เห็น"

" เอ่อกูเห็นแล้ว แต่กู่าน้องมันก็พูดถูกมึงเสือกหลับในห้องเอง "

" เอ่อๆกูผิดเองแหละ ไปเหอะกูหิวล่ะไปหาอะไรกินดีกว่า"

นุกับบีมเดินออกจากห้องไปก็ไปเจอบกับหญิงสาวที่เดินเข้ามาพร้อมกับนุเมื่อเช้าหญิงพอเห็นนุก็รีบเดินเข้ามาหาเขาทันที