เปิดตัวแฟนพี่สาว

" พี่จะไหวเหรอค่ะ ?"

" ไหวซิ!!พ่อไม่กล้าทำอะไรพี่หรอกในเมื่อพินัยกรรมของแม่ได้ยกกิจการทั้งหมดที่เป็นชื่อของแม่ยกให้เรา2คนพี่น้องอยู่แล้วยัยป้ากับลูกของมันก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่พ่อไม่มีสิทฺธิ์เหมือนกัน ลุงทนายก็อยู่มีอะไรปรึกษาได้อยู่แล้วแม่ฝากลุงทนายให้คอยดูแลเรา2คนให้ดี น้องยังไม่รู้ลุงทนายส่งคนมาคอยดูเราห่างด้วยนะท่านกลัวว่าเราจะโดนยัยป้าคนนั้นคิดไม่ดีกับบพวกเรา"

" แล้วแบบนี้ พี่อยู่ที่นั่นจะไม่อันตรายเหรอคะ??"

" น้องไม่ต้องห่วงพี่หรอก พี่มีการ์ดส่วนตัวน่ะ"

" การ์ดส่วนตัว???"

" อืม น้องจำเพื่อนพี่วันที่ไปทำกิจกรรมได้ไหม??"

" จำได้ค่ะ.....พี่อย่าบอกว่าคนที่ปลอมตัวที่อยู่กลุ่มเดียวกับพรีชน่ะเหรอค่ะ??"

" ใช่จ๊ะ..ไอ้หมอนั่นแหละที่บ้านมันเปิดบริษัทรักษาความปลอดภัยระดับVIPคอยดูแลความปลอดภัยให้กับคนระดับนักการเมืองแล้วก็พวกไฮโซ"

" จริงดิ งั้นคงแพงน่าดูเลยสิคะ"

" ไม่หรอก ไอ้เดย์มันเป็นแฟนพี่มันกล้าคิดเงินพี่เหรอ??ถ้าคิดพี่จะเลิกกับเลย"

" ห๊ะ!!!แฟน???"

" อุ๊ป!!..."

" พี่แพร...คะ!! ตั้งแต่เมื่อไหร่??"

" สักพักแล้วล่ะ ตอนแรกว่าจะบอกน้องตอนที่เรียนจบน่ะ"

" พี่เขาดีกับพี่มั้ย??"

" ดีซิ!! เดย์คอยช่วยพี่มาตั้งแต่ปี1เห็นมันเป็นคนเงียบๆแบบนั้นแต่เดย์ก็คอยดูแลพี่มาตลอดโดยที่พี่ไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำทุกครั้งที่พี่มีปัญหาเดย์มันจะคอยแก้ให้ตลอดจนวันที่พวกเราต้องแยกกันไปฝึกงานเดย์มันก็ตามพี่ไปด้วยทั้งที่มันมีที่ไปที่ดีกว่าพี่ด้วยซ้ำแต่มันก็ตามไปกับพี่รู้ไหมพอพี่ถามมันว่าทำไมต้อองไปที่เดียวกับพี่มันตอบว่าไง...."

" พี่เขาตอบว่าไงเหรอคะ???"

" มันบอกว่า...กลัวพี่จะไปทำให้บริษัทที่พีจะไปฝึกงานวุ่นวายน่ะสิดูมันพูดดิ มันหน้าตบหัวให้คว่ำเลยมั้ยล่ะ??"

" ฮิ ฮิ มันก็จริงที่พี่เขาพูดนะค่ะ ถ้าพี่เขาไม่ไปด้วยพี่แพรคงฝึกงานไม่จบหรือไม่บริษัทนั้นก็พังแน่ๆ ฮิ ฮิ"

" อ้าว....น้องทำไมเข้าข้างมันอ่ะ นี่พี่สาวน้องนะ"

" แล้วพี่เขาสารภาพกับพี่ตอนไหน รีบบอกน้องเลยน้องอยากรู้แล้ว"

" ก็........"

" ก็อะไรล่ะคะ รีบพูดเร็วสิ"

พรีชจ้องหน้าพี่สาวด้วยความอยากรู้ว่าพี่สาวโดนสารภาพตอนไหนแล้วพี่สาวตอบตกลงเดย์ไปหรือยัง ในขณะที่แพรก็ก้มหน้าพูดติดอ่างไปเฉยตอนนี้หน้าของแพรแดงไปจนถึงหูเลยทำให้พรีชอยากรู้มากขึ้นไปอีก

" เมื่ออาทิตย์ที่แล้วน่ะ เดย์มันบอกว่าอยากดูแลพี่มันชอบพี่ตั้งแต่ปี1มันแอบชอบพี่มาตลอด4ปีที่เป็นเพื่อนกันมันยิ่งรู้สึกอยากดูแลพี่มากกว่าตอนแรกที่เจอก็วันที่เราเสียแม่ไปนั่นแหละมันได้แค่ยืนมองพี่ในวันที่พี่ร้องไห้มันอยากเข้ามาปลอบอยากกอดให้พี่หยุดร้องไห้แต่มันบอกว่ามันทำอะไรไม่ได้เลยมันได้แค่ยืนมองอยู่ห่างๆ มันเลยบอกว่าต่อไปนี้ของดูแลพี่ไปตลอดได้ไหม??"

" แล้วพี่ว่าไง??"

" ตอนแรกพี่ก็งงๆนะแต่พอตั้งสติได้แค่นั้นแหละ ก็เลยถามมันไปว่ามันจะทนนิสัยพี่ได้เหรอ น้องรู้ไหมว่ามันบอกว่าไง"

" พี่เขาบอกว่าไงคะ"

" มันบอกว่าคบเป็นเพื่อนกันมา4ปีถ้ารับไม่ได้คงเลิกคบไปนานแล้ว แค่นั้นแหละพี่อึ้งไปเลยไม่คิดว่ามันจะอยากเป็นแฟนพี่จริงๆ"

" แล้วพี่ตอบพี่เดย์ไปว่าไงล่ะคะ ตกลงคบไหม??"

" พี่ก็เลยบอกไปว่าพี่ไม่ใช่คนดีอะไรเอาแต่ใจเป็นที่สุดไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย แต่เดย์มันก็บอกว่านิสัยแบบพี่คงมีแค่มันนี่แหละที่จะเอาอยู่"

" ก็จริงอย่างที่พี่เขาพูดนั่นแหละ แบบพี่คงมีแค่พี่เดย์ผู้เย็นชาคนนี้แหละที่จะเอาอยู่นึงก็ร้อนไว ส่วนอีกคนก็เย็นจนน้ำแข็งเรียกพี่"

" เอ้า!!ไง๋น้องพูดแบบนี้อ่ะ"

" สรุป...คบไหม???"

" มันพูดมาขนาดนี้ไม่คบก็คงไม่ได้แล้วล่ะถ้าหลุดมันไปพี่คงได้ขึ้นคานแน่ๆ คงไม่มีใครรับนิสัยพี่ได้แบบมันหรอก"

" แล้วพพี่ทำไมไม่บอกพรีชเลยไปแอบคบกันเฉยเลยไม่เห็นน้องแล้วมั้ง"

" ไม่ใช่แบบนั้นก็ว่าจะบอกแหละแต่พอดีพี่มาเจอน้องที่มอก่อนตอนแรกก็ว่าจะพามันมาด้วยจะได้บอกแต่พอดีมันมีงานที่บ้านมันก็เลยไม่ได้มาด้วย นี่อีกสักพักก็น่าจะมานะเพราะพี่บอกไปว่าอยู่ร้านนี้"

" จริงดิ!!แล้วน้องตัองทำตัวยังล่ะทีนี่"

" ก็ทำตัวปกตินั้นแหละไม่เห็นต้องทำอะไรเลย"

พูดไม่ทันจบเดย์ก็เดินเข้ามาในร้านแล้วเดินมานั่งข้างๆแพร พรีชที่เห็นแบบนั้นก็รีบยกมือไหว้ทันทีเดย์รีบยกมือรับไหว้แทบไม่ทันเพราะไม่เคยมีใครมายกมือไหว้เขาแบบนี้

" ไม่ต้องไหว้ก็ได้คับน้องพรีชคนกันเอง"

" ได้ไงคะ อนาคตพี่เขยเลยนะต้องไหว้สิคะ"

" น้องอย่าไปแกล้งเดย์มันสิ"

" พรีชไม่ได้แกล้งซักหน่อยพรีชพูดจริงนี่คะ?"

" แล้วแกกินอะไรมารึยัง??"

" ยังอ่ะ พึ่งเคลียร์งานเสร็จแล้วก็มาหาแกเลย"

" สั่งอะไรกินก่อนแล้วกันเดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะ"

" อืม "

แพรกวักมือเรียกพนักงานมารับออเดอร์ของเดย์เสร็จก็นั่งคุยกันจนอาหารของเดย์มาเสริฟ์

" พี่แล้วเรื่องที่พี่จะกลับไปอยู่บ้านพี่จะเอาไงต่อ"

" ก็ต้องกลับแหละ ไม่งั้น2แม่ลูกนั่นไม่รู้จะเป่าหูพ่อโง่อะไรอีก"

" แล้วพี่จะพาพี่เดย์เข้าไปในฐานะอะไร พี่ก็เห็นๆอยู่ว่า...."

" คู่หมั้น เดย์ให้ที่บ้านไปคุยกับพ่อโง่ของเราแล้วจะให้พี่กับเดย์หมั้นกันไว้ก่อนเรียนจบค่อยแต่ง"

" ก็ดีเหมือนกัน ไม่งั้นไอ้ลูกติดนั้นมันอาจจะทำอะไรก็ได้ พรีชเห็นสายตาของมันแล้วไม่ค่อยไว้ใจเลย"

" มันไม่กล้าทำอะไรพี่หรอกแม่มันกลัวว่าพี่จะอาละวาดบ้านแตกแล้วมัน2คนจะไม่ได้อะไร "

" แกก็อย่าคิดว่า2คนนั้นจะไม่กล้ามันออาจจะวางแผนอะไรไว้ก็ได้เราป้องกันไว้ก่อนดีกว่า"

" ใช่พี่เดย์พูดถูก 2แม่ลูกนั่นคิดอะไรอยู่เราก็ไม่รู้ต้องระวังไว้ดีกว่า"

" อืม อีกไม่กี่วันก็ถึงวันหมั้นแล้ว น้องก็ต้องกลับไปบ้านเหมือนกันงั้นวันนี้เราไปดูชุดกันดีกว่าดีไหม"

" ห๊ะ!!อีกไม่กี่วัน ทำไมมันเร็วขนาดนี้ล่ะคะ??"

" ก็พี่ไม่อยากให้แพรอยู่บ้านนั้นคนเดียว กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแพร"

" แล้ววันนี้พี่แพรก็ต้องกลับไปนอนบ้านแล้วจะทำยังไงคะ??"

" ไม่ห่วงเรื่องนี้ พี่กับเดย์เราคิดไว้แล้วล่ะ"

" อย่าบอกนะว่าพี่แพรจะพาพี่เดย์เข้าบ้านไปคืนนี้เลย"

" ใช่ ดูสิว่าพ่อโง่จะทำยังไงจะเล่นให้โมโหตายไปเลย ยังเดย์ก็เป็นคู่หมั้นพี่อยู่แล้วจะเข้าวันนี้หรือเข้าวันไหนก็มีค่าเท่ากันสู้เข้าไปวันนี้เลยก็จบ"

" พี่แพรพี่ก็ใจกล้าเกิน เป็นพรีชคงไม่กล้าอ่ะ"

" ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้คิดเหรอว่าไอ้ลูกติดนั้นมันจะปล่อยพี่ไว้พรีชก็เห็นว่ามันจ้องพี่ตั้งแต่วันแรกที่มันก้าวขาเข้ามาในบ้านเรา"

" นี่!!พี่รู้..."

" ใช่!!พี่รู้มานานแล้วล่ะ "

" แล้ว...พี่เดย์รู้มั้ย??"

" รู้สิไม่งั้นเดย์มันไม่รีบให้ที่บ้านไปขอหมั้นไว้ก่อนหรอก"

" งั้นก็เอาแบบที่พี่บอกนั้นเลย แต่วันนี้มันเย็นแล้วเดี๋ยวค่อยนัดกันไปดูชุดก็ได้พี่กับพี่เดย์กลับบ้านไปเตรียมรับมือพ่อโง่ของเราเถอะค่ะ"

" เอาแบบนั้นก็ได้เดี๋ยวพี่ไปส่งน้องที่คอนโดก่อนแล้วกัน"