สายตาพิฆาต

" ทำไม??หรอ ยัยน้อง"

" มะไม่มีอะไรค่ะ"

" แล้วทำไมยัยน้องถึงมองไอ้หมอนั้นแบบนั้นล่ะ??"

" จะมีอะไรซะอีกล่ะคะก็รุ่นพี่คนนั่น....."

นุเงยหน้าขึ้นมามองจินกับพรีชด้วยสายตาคาดโทษทำให้จินพูดไม่ทันจบก็ต้องเงียบไป แพรที่เห็นแบบนั้นก็รีบหันไปมองนุด้วยสายที่ไม่พอใจกับท่าทางของนุที่มองมาที่น้องสาวสุดที่รักของตัวเอง

" ไง??มองหน้าน้องกูมีอะไร ห๊ะ!!"

" ป่าวครับ ผมแค่มองน้องเฉยๆ"

" งั้นก็แล้วไป...กูนึกว่าจะมีอะไรซะอีก งั้นก็กินข้าวกันต่อ"

" ครับ/ค่ะ"

## หอพักรวมเด็กปี1

หลังจากที่กินข้าวกันเสร็จทุกคนก็กลับมาที่พักส่วนแพรก็กลับไปพักที่โรงแรม

" ไอ้คุณน้องรหัส......มานี่ดิ"

" พี่มีไรกับผมเหรอ เดี๋ยวผมต้องไปดูความเรียบร้อยอีกนะครับ"

" บอกให้มาก็มาเหอะ"

" ครับ"

นุเดินตามแพรอออกไปคุยกันส่วนพรีชกับเพื่อนๆก็พากันเดินกลับเข้าที่พักไปปล่อยให้บีมยืนรอนุอยู่

" มึงมีอะไรกับน้องกู??"

" ไม่มีครับ "

" กูว่ามึงต้องมี เพราะที่กูเห็นมึงใช้สายตาขู่น้องสาวกูที่ร้านอาหาร มึงคิดว่ากูมองไม่เห็นรึไง??"

" ผมไม่ได้ทำอย่างที่พี่คิดเลย พี่น่ะคิดมาก"

" จริงหรอ...สาบาน.!!"

" สาบานสิครับ ผมไม่ได้คิดจะทำอะไรน้องสาวพี่เลยจริงๆ "

" ให้มันจริง แล้วอย่าให้กูมารู้ทีหลังว่ามึงคิดจะทำอะไรน้องกูนะ... กูเอามึงตายแน่"

" คร้าบบบ ผมรู้แล้วว่าพี่หวงน้องสาวตัวกลมๆของพี่มาก ผมจะบอกอะไรให้พี่ฟังนะครับว่าน้องสาวพี่ไม่ใช่สเปคของผม! พี่ไม่ต้องห่วงสบายใจได้"

" ไอ้เด็กนี่!!มึงอย่ามาว่าน้องสาวกูนะ!มึงจำคำของกูไว้นะ"

" คร้าบบบผมจะจำเอาไว้ให้ดีเลย"

นุพูดด้วยน้ำเสียงที่กวนประสาทใส่แพรแล้วรีบเดินไปอย่างไวเพราะกลัวจะโดนแพรเล่นงานเอา

" ดีนะ!!ไอ้เด็กเวรที่มึงขายาวไม่งั้นโดนดีแน่"

## กิจกรรมสานสัมพันธ์วันสุดท้าย ##

" วันนี้เป็นวันทำกิจกรรมวันสุดท้ายแล้วพวกน้องๆตั้งใจกันหน่อยนะ"

" ครับ/ค่ะ"

พูดจบพวกรุ่นพี่ก็พารุ่นน้องทำกิจกรรมกันต่อระหว่างที่กำลังทำกิจกรรมกันอยู่พรีชก็ขอออกไปเข้าห้องน้ำขณะที่กำลังเดินออกไปนั้นก็มีคนวิ่งมาชนเธอเข้าเต็ม

" โอ๊ะ! ! !"

" ขอโทษ ! เธอเป็นอะไรมั้ย???"

ตอนนี้พรีชโดนชนล้มลงไปกองที่พื้นเรียบร้อยแต่เธอก้ไม่ได้โว้ยวายอะไรทั้งที่ตัวเองโดนชนแท้ๆ

" ไม่เป็นไรค่ะ"

" ไม่เป็นไรจริงๆใช่ไหม พี่ขอโทษนะพอดีพี่รีบน่ะ"

" ไม่เป็นไรค่ะ พี่รีบไม่ใช่เหรอคะ?ไปเถอะค่ะเดี๋ยวไม่ทัน"

" งั้นพี่ไปก่อนนะครับ"

" ค่ะ"

พรีชลุกขึ้นได้ก็รีบให้รุ่นพี่คนที่ชนไปส่วนเธอก็เดินไปเข้าห้องน้ำต่อพอเข้าเสร็จพรีชก็เดินออกมาสำรวจตัวเอง

" ดีที่ไม่มีแผลใหญ่ไม่งั้นพี่แพรเป็นห่วงอีก"

" เธอเป็นอะไร??"

พรีชสะดุ้งสุดตัวเพราะเสียงผู้ชายทักขึ้นเธอหันไปมองตามเสียงที่ได้ยินทันที แล้วเธอก็ต้องถอยหลังหนีแต่ก็พลาดไปเหยียบก้อนหินทำให้เธอหงายหลังลงไป

" เฮ้ย ! ! "

" ว้าย ! ! "

นุรีบพุ่งตัวเข้าไปจับแขนของพรีชแต่ไม่ทันที่นุจะได้จับแขนของพรีชได้ถนัดพรีชล้มลงไปก่อนดีที่นุเอามือไปรองที่หัวของพรีชไว้ได้ทัน ภาพตอนนี้ถ้าแพรมาเห็นนุได้ซวยแน่ๆเพราะนุดันไปทับอยู่บนตัวของพรีชทั้งคู่สบตากันก่อนที่นุจะได้สติก่อนเขารีบลุกออกจากตัวของพรีชอย่างไว ทั้งคู่ลุกขึ้นยืนมาปัดฝุ่นให้ตัวเองเสร็จนุก็รีบเดินกลับเข้าไปปล่อยให้พรีชยืนงงๆแล้วค่อยเดินตามไป ในช่วงที่กำลังทำกิจกรรมกันอยู่รถของแพรก็ขับเข้ามาจอดแพรลงมาจากรถแล้วเดินเข้าไปรวมกับปี3ที่ำลังยืนคุมปี2อยู่ข้างๆ

" พวกมึงจะยืนดูกันอยู่แบบนี้รึไงแล้ววันนี้น้องๆมันจะได้กลับบ้านกี่โมง ห๊ะ!"

" ใจเย็นพี่กิจกรรมใกล้เสร็จแล้วครับ "

" เอ่อ กูก็นึกว่าจะให้น้องมันอยู่กันอีกวัน"

" เนี้ยใกล้แล้วพี่ สุดท้ายแล้ว "

และแล้วกิจกรรมก็เสร็จสิ้นลงกิจกรรมนี้ทำให้พวกน้องๆได้สนิทกันมากขึ้นมีอะไรมีปัญหาก็ให้มาบอกกับรุ่นพี่ไม่ว่าจะเป็นพี่ปี2หรือพี่ปี3-4ได้ทุกคน หลังจากที่ให้ปี1ไปเก็บของเพพื่อนที่จะได้เตรียมตัวกลับกัน แพรก็เดินไปหาพรีชกับจินเพื่อรับทั้ง2คนกลับด้วย

" พี่แพรคะให้โซลกับด้วยได้ไหมคะ? "

" อื้ม!ได้สิแล้วโซลล่ะอยู่ไหน??"

" เดี๋ยวจินไปเรียกแป๊บนะคะ"

" จ๊ะ เดี๋ยวพี่รอ"

พูดจบจินก็รีบวิ่งไปหาโซลที่กำลังจะเดินขึ้นรถของคณะไปกับเพื่อนคนอื่นๆ

" น้องสาวพี่หิวหรือยังจ๊ะ??"

" ยังเลยค่ะ พี่แพรหิวแล้วหรอ??"

" ยังจ๊ะ เป็นไงบ้างกิจกรรมสานสัมพันธ์ของคณะเรา??"

" ก็ดีค่ะ สนุกดี"

ขณะที่คุยกันอยู่แพรก็สังเกตุเห็นแขนของน้องสาวที่มีรอยแผลอยู่จึงรีบจับพรีชให้หันหลังทันที

" ยัยพรีช ! นี่มันรอยอะไรเสื้อน้องทำไมมันเลอะแบบนี้ล่ะแล้วนี่อะไรแขนก็มีแผลด้วย??"

" .................."

พรีชเงียบไม่มีคำตอบอะไรให้แพรทำให้แพรมีสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันทีเธอทำท่าจะเดินไป แต่ก็โดนพรีชดึงแขนไว้ก่อนพรีชดึงแพรให้ไปที่รถก่อนที่พี่สาวของเธอจะระเบิด

" พี่ค่ะ พรีชไม่ได้เป็นอะไรแค่ล้มเองไม่ได้เป็นอะไรมากเลย "

" ใครทำ? "

" หนูล้มเองค่ะ"

พรีชก้มหน้าตอบพี่สาวเธอไม่กล้าที่จะสบตากับแพร

" น้องโกหก ...."

" ไม่ได้โกหกนะ น้องล้มเองจริงๆ"

" เนี่ยะ ! น้องโกหกทุกครั้งที่น้องโกหกก็จะหลบตาพี่แบบนี้ตลอดเลย"

" พี่แพรน่ะคิดมาก แผลแค่นี้เอง"

" มาแล้วค่ะ ไปกลับบ้านกัน"

จินมาได้จังหวะพอดีช่วยพรีชไว้ได้พอดี พอทุกคนขึ้นรถครบแพรก็บอกให้คนขับแวะไปร้านยาเพื่อซื้อของทำแผลให้พรีช

## ด้านของนุ##

" ไอ้นุมึงหายไปไหนมาว่ะเมื่อกี้ ? "

" ห้องน้ำ....."

" พี่แพรโวยเรื่องน้องๆกลับช้าใหญ่เลย"

" แล้วมึงไม่ห้าม??"

" ห้ามแล้วกูบอกแกไปแล้วไม่งั้นก็ยังโวยไม่เลิกแน่"

" อืม "

" แล้วนี่มึงจะกลับคอนโดเลยไหม.."

" อืม ว่าจะกลับไปนอนซักหน่อยง่วงชิป..."

นุพูดจบก็เดินไปที่รถแล้วขับกลับคอนโดทันทีพอมาถึงห้องนุก็จัดการตัวเองเตรียมที่จะขึ้นไลฟ์ในคืนนี้ต่อหลังจากหายไปหลายวันระหว่างไลฟ์นุก็ทักทายแฟนคลับของตัวเอง

" สวัสดีครับพี่เมย์ ขอบคุณสำหรับของขวัญนะครับ"

" อ้าว!พี่ตุ๊กตาเข้ามาแล้วสวัสดีครับ"

(น้องนุหายไปไหนมาคะพี่คิดถึง ? ?)

(ใช่ๆหายไปไหนมาหลายวันเลย? ?)

" ต้องขอโทษด้วยนะครับพอดีติดภาระกิจที่มหาลัยนิดหน่อย"

( พี่ก็คิดว่าจะไม่ขึ้นไลฟ์แล้วซะอีก)

" อุ๊ย! !พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ นุติดภาระกิจจริงๆขอโทษนะคับ"

( จริงนะไม่ใช่แอบไปเที่ยวกับแฟนล่ะ )

" ผมยังไม่มีแฟนครับ โสดสนิทหน้าตาแบบนี้ใครจะมาสนใจครับ"

( ไม่มีใครสนใจแต่พวกเราสนนะคะพี่นุ)

" ขอบคุณครับที่มาสนใจผู้ชายหน้าตาบ้านๆแบบผม"

( พี่นุค่ะร้องเพลงให้ฟังหน่อยสิคะ)

" ได้ครับ งั้นเรามาฟังเพลงงกันดีกว่าเนอะ"

พูดจบนุก็หยิบกีต้าขึ้นมาดีดพร้อมกับร้องเพลงให้แฟนคลับฟัง ขณะที่ร้อ

งเพลงอยู่ก็มีคนส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้

" ขอบคุณครับ คุณลูกพรีชที่ส่งของขวัญให้อยากฟังเพลงอะไรไหมครับเดี๋ยวผมร้องให้ฟัง"

( โอ้โหหห ! ! ยูนิ4ลูกเลยอ่ะ)

( ต้องเติมเหรียญไปเท่าไหร่เนี้ยอิจฉาจัง)

( แบบนี้บ้านรวยแน่ๆ)

( พี่นุค่ะร้องอีกเพลงให้คนที่ส่งของขวัญสิคะ)

" ได้ครับแต่ไม่รู้ว่าคนที่ส่งเขายังอยู่ไหมนี่ซิ??"

( ไม่เป็นไรเขาไม่อยู่แต่พวกเราอยู่ น้องนุร้องเลยค่ะ)

" ได้ครับ งั้นถ้าน้องลูกพรีชยังอยู่เพลงนี้พี่นุขอมอบให้น้องลูกพรีชนะครับ"