13

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ

*****

บ้านเช่า....ตอนนี้เว่ยเว่ย กำลังจัดเตรียมของที่จะส่งให้พี่ชายหลี่อี้เฟิง ซึ่งเธอนำของทั้งหมดไว้ในห้องเก็บของ ที่อยู่ตรงด้านข้างของโรงจอดรถ เพื่อสะดวกในการขนย้าย ในการขนของแต่ละรอบนั้น พี่ชายหลี่จะนำรถกระบะเข้ามาจอดในโรงรถและขนโดยลูกน้องที่นำมาด้วยอีก 2 คนเพื่อความรวดเร็วโดยที่เธอไม่ต้องเหนื่อยช่วยเลยสักนิด

การขายของแต่ละรอบนั้น เว่ยเว่ยทำรายได้ครั้งละ 2,000 ถึง 3,000 หยวน เธอขายของแทบจะทั้งหมดที่มีในมิติ ความโชคดีของเว่ยเว่ยก็คือ ในมิตินั้นสามารถ copy สิ่งของที่เว่ยเว่ยได้นำออกมาขาย ให้กลับมามีปริมาณเท่าเดิมหลังเที่ยงคืน

"พี่ชายหลี่สวัสดีค่ะ มาตรงเวลามากเลยนะคะ " เว่ยเว่ยนัดให้มารับของตอน 13:00 น เพราะว่าช่วงเวลานั้น คนไม่ค่อยอยู่บ้านจะได้ไม่ต้องเป็นจุดสังเกต ให้คนสงสัยได้

"ไม่ได้หรอก เวลาเป็นเงินเป็นทองน่ะ เดี๋ยวไม่มีเงินมาจ่ายค่าของให้น้อง" อี้เฟิงอดที่จะหยอกล้อเด็กสาวคนนี้ไม่ได้ ครั้งแรกที่เขามารับของก็ไม่คิดว่าเธอจะหาของพวกนี้ได้ เขาดีใจที่วันนั้นยอมรับปากเธอคนนี้ทำธุรกิจร่วมกัน

"เออ..เว่ยเว่ย เครื่องมือการเกษตรของน้องกับเมล็ดพันธุ์น่ะ วันนี้มีเพิ่มไหมลูกค้าถามหากันเยอะเลย " หลี่อี้เฟิงถามหาสิ่งที่ต้องการทันที

"มีแค่เท่าที่ได้นั่นแหละค่ะฉันหาได้แค่นี้" เว่ยเว่ยบอกแบบเสียดาย

ซึ่งเครื่องมือการเกษตรนั้น เว่ยเว่ยซื้อมาแค่อย่างละชิ้นเท่านั้น เมล็ดพันธุ์ก็อย่างละ 5 ห่อ ซึ่งมีแค่ 10 ชนิดก็เท่ากับว่ามี 50 ห่อจากการเว้นระยะในการส่งของเว้นเพียง 3 วัน ก็เท่ากับว่า ได้ของออกมาได้แค่ 3 ชุดเท่านั้น

"น่าเสียดายมาก คนอยากได้เยอะแยะเลยล่ะ บอกว่าเมล็ดพันธุ์นั้นดีมาก ไม่มีเม็ดเสียเลย แถมขึ้นแทบทุกเม็ดที่ปลูกลงดิน คนจึงอยากได้มากหน่อย" ตอนนี้เมล็ดพันธ์พวกนี้ไม่พอขายเป็นอย่างมาก

"ใช่ไหมล่ะคะ ฉันบอกแล้วของฉันดีที่สุดฮ่าๆๆ" เว่ยเว่ยอดชมตัวเองไม่ได้

"ได้ข่าวว่าโรงเรียนใกล้สอบแล้วไม่ใช่หรอต้องเตรียมตัวสอบหรือเปล่า" เขาเองก็มีคนรู้จักที่กำลังเรียนอยู่ จึงพอรู้ว่าช่วงนี้โรงเรียนกำลังจะมีสอบ

"ใช่ค่ะ..แต่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันท่องหนังสือตลอด ยังไงก็ผ่านแน่นอน" เธอไม่ได้อวดนะ อะไรที่ผ่านตาเธอแล้ว เธอรับรองได้เลยว่าเธอจำได้

"แล้วถ้าจบแล้ว วางแผนหรือยังว่าจะทำอะไรต่อ" 

"คิดไว้แล้วค่ะ ว่าจะลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยดู แต่คงเป็นแถวๆนี้คงไม่ไปเมืองหลวงหรอกค่ะ" เว่ยเว่ยบอกออกไป

"ทำไมล่ะ มีแต่คนอยากไปเมืองหลวงทั้งนั้น" ไม่ว่าใครก็ต้องการไปเมืองใหญ่กันทั้งนั้น เด็กสาวคนนี้ช่างแปลกเสียจริง

"ก็พ่อแม่พี่น้องอยู่ที่นี่ นี่คะเลยคิดว่า แค่มหาวิทยาลัยในมณฑลก็พอแล้ว" และอีกอย่างที่เธอคิดก็คือ ถ้าเธอรวย เธอจะอยู่ที่ไหนก็ได้ ขอแค่มีความสุข

"อย่างนี้นี่เอง" หลี่อี้เฟิงพยักหน้าเข้าใจ

"พี่หลี่ครับ พวกผมขนของขึ้นรถเสร็จแล้วครับ" ลูกน้องเข้ามารายงานว่าได้ขนของและเช็ครายการตามที่เว้ยๆได้จดไว้ให้ว่ามีอะไรบ้างจำนวนเท่าไหร่ราคาของสินค้าเท่าไหร่ ซึ่งเธอทำเป็นระเบียบมากจึงง่ายต่อการเช็คสินค้า

"อ่ะ..นี่เงิน อีกหน่อยคงรวยแซงหน้าพี่แน่นอน เชียวล่ะ" หลี่อี้เฟิงแซวเว่ยเว่ย

"แหม ไม่หรอกค่ะพี่ก็พูดไป แต่ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีนะคะ อิอิอิอิ "

"ถ้างั้นพี่ไปก่อนนะ แล้วเจอกัน"  เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วทุกคนก็ออกจากบ้านเช่าไป

"นี่ก็บ่ายมากแล้ว ทำอะไรกินเย็นนี้ดีนะ"

"ขาหมูพะโล้แล้วกัน กินกับข้าวสวยร้อนๆเนื้อนุ่มๆหนังชุ่มๆ จะต้องอร่อยมากแน่นอนเสียดายก็แต่ไม่มีผลไม้กินเลย ขนไปให้พี่ชายหลี่หมดแล้ว เฮ้อ..."

......................

มีนักอ่านบางท่านกลัวว่าน้องจะขายของหมดมิติแล้วไม่มีของอะไรมาขายอีก

ตอนนี้คงสบายใจได้แล้วนะคะว่าของน้องนั้นไม่มีวันหมดแน่นอน 

สปอย

พรุ่งนี้เราจะไปโรงเรียนกันนะคะ 

อย่าลืมกดหัวใจให้ด้วยนะคะขอบคุณค่ะ