Mag-log inภายในห้องโถงบรรพชนที่มีแสงเทียนไม่กี่เล่มที่ถูกจุดขึ้น ไป๋ซูหนิงที่แอบเอนกายงีบหลับเอาแรงอยู่บนเบาะรองนั่งสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอก
เสียงทุ้มอันร้อนรนของหลินอวี่เฉียงก็แว่วลอดผ่านประตูเข้ามา สั่งการด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกและเกรี้ยวกราด
“พวกเจ้าทำบ้าอะไรกัน ใครสั่งให้พวกเจ้าขังนางไว้ในนี้ รีบไขกุญแจเปิดประตูเดี๋ยวนี้”
ไป๋ซูหนิงได้ยินดังนั้น ประกายตาเจ้าเล่ห์ก็วาวโรจน์ขึ้นมา นางรู้ทันทีว่าโอกาสในการเอาคืนมาถึงแล้ว ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนด้วยความว่องไว กวาดสายตามองรอบตัวก่อนจะพุ่งตรงไปที่เชิงเทียนบูชาบรรพบุรุษ เอามืออังไอความร้อนจากเปลวเทียนสักครู่ จนกระทั่งฝ่ามือและผิวแก้มเริ่มมีความอุ่นร้อนขึ้นมาเล็กน้อยจากไอร้อน
จากนั้นก็กลับมาทรุดกายลงคุกเข่าบนพื้นหินที่เย็นเยียบในท่าทางสั่นเทาราวกับคนหมดแรง แสร้งทำเป็นก้มหน้าซบลงกับท่อนแขนด้วยสภาพที่ดูน่าเวทนาและน่าสงสารที่สุด
เสียงโซ่ตรวนและกุญแจถูกกระชากเปิดออก ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเปิดเข้ามาอย่างแรง แสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นร่างสูงของหลินอวี่เฉียงที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยความเป็นห่วง ด้านหลังมีหลินฮูหยินเดินตามเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
เมื่อเขาก้าวเข้ามาเห็นสภาพของภรรยาที่คุกเข่าตัวสั่นท่ามกลางความหนาวเย็นในห้องโถงบรรพชน หัวใจของเขาก็หล่นวูบลงไปกองแทบเท้า รีบปรี่เข้าไปประคองร่างของไป๋ซูหนิงขึ้นมาทันที
ในจังหวะนั้นเอง หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นสบตากับเขา แววตากลมโตคู่สวยฉายแววตัดพ้อ และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวรานอย่างถึงที่สุด ก่อนที่แพขนตางอนจะหลับลง แสร้งทำเป็นหมดสติล้มพับลงในอ้อมแขนของเขาอย่างพอดิบพอดี ละครที่นางเคยดูมาวันนี้ไม่เสียเปล่าแล้ว
“หนิงหนิง!” หลินอวี่เฉียงตื่นตระหนกสุดขีด เขารีบคว้าตัวนางเข้ามารับไว้แนบอก รีบแตะสัมผัสที่หน้าผากและลำคอของนางเพื่อตรวจดูอาการ ผิวแก้มและหน้าผากอุ่นจัดจนเขาสัมผัสได้
บัณฑิตหนุ่มที่กำลังเตรียมสอบขุนนางหันขวับไปตวาดใส่ผู้เป็นมารดาด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาแดงก่ำด้วยความโมโห
“ท่านแม่ ท่านทำเกินไปแล้ว นางไม่สบาย เหตุใดท่านถึงใจร้ายจับนางมาขังไว้ในห้องโถงบรรพชนที่หนาวเหน็บเช่นนี้จนล้มป่วย”
จางลี่อิงหน้าเสียเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรีของนายหญิงของเรือน นางจึงเชิดหน้าขึ้นแล้วตวาดกลับเสียงแข็งกลบเกลื่อนความผิด
“เจ้าจะโมโหอะไรนักหนาอวี่เฉียง ข้าก็แค่สั่งสอนให้นางรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวและรู้จักที่ต่ำที่สูงเสียบ้าง วันๆ เอาแต่แกล้งสำออยเรียกร้องความสนใจ ทำเป็นป่วยไข้ขัดขวางเรื่องดีๆ ในบ้าน หากข้าไม่ดัดนิสัยนาง ปล่อยให้ฮูหยินของเจ้าาทำตัวเหลิง วันหน้าเมื่อจื่อหยาเข้ามาอยู่ในจวน นางจะไม่กลั่นแกล้งรังแกจื่อหยาจนอยู่ไม่ได้เลยหรือไง”
“ท่านแม่!” หลินอวี่เฉียงตะโกนขัดขึ้นด้วยความเหลืออด เขาช้อนอุ้มร่างที่แกล้งหมดสติของภรรยาขึ้นแนบอก ดวงตาคมกวาดมองภรรยาในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกผิดและปวดร้าว ก่อนจะหันมาเอ่ยกับมารดาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
“ท่านพูดอะไรออกมา หนิงหนิงไม่ใช่คนใจแคบเช่นนั้น นางเป็นคนที่ข้ารัก และที่สำคัญที่สุด... นางคือคนที่เป็นกำลังสำคัญช่วยกอบกู้ฐานะและพยุงจวนตระกูลหลินของเราให้รอดพ้นจากวิกฤตมาได้จนถึงทุกวันนี้ หากไม่มีนาง ตระกูลหลินเราคงไม่สุขสบายมาจนถึงทุกวันนี้หรอก”
คำพูดของหลินอวี่เฉียงเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ ทำให้หลินฮูหยินโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าบุตรชาย กรีดเสียงแหลมด้วยความโมโหจัด
“เจ้า... เจ้ากล้าพูดจายอกย้อนข้าเพราะนังผู้หญิงคนนี้งั้นหรือ”
นางแค่นหัวเราะออกมาด้วยแววตาร้ายกาจ กวาดสายตามองบุตรชายด้วยความสมเพชระคนโกรธเคือง ก่อนจะเอ่ยความจริงที่ถูกเก็บงำไว้ออกมาอย่างไม่ไว้หน้า
“เจ้าเองก็ทำร้ายนางไม่ต่างจากข้า หากซูหนิงรู้ว่าหลิวจื่อหยาไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดาที่ข้าหามาเป็นอนุให้เจ้า แต่นางคือรักแรกวัยเยาว์ที่เจ้าโหยหาและเรียกร้องอยากได้มาครอบครองมาโดยตลอด นางจะรู้สึกอย่างไร”
หลินอวี่เฉียงเบิกตากว้างที่ถูกมารดาขุดคุ้ยขึ้นมาพูดต่อหน้าต่อตา หลินฮูหยินยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
“เจ้าเป็นคนอ้อนวอนร้องขอให้ข้าช่วยเล่นละครตบตา จัดฉากพาหลิวจื่อหยาแต่งเข้าจวนโดยใช้ข้ออ้างเรื่องการมีทายาทสืบสกุลมาบังหน้า เพื่อตบตาคนนอกและตบตาซูหนิงไม่ใช่หรือไง เจ้าเป็นคนวางแผนทั้งหมดนี้เองแท้ๆ เพื่อจะได้สมหวังกับหญิงคนรักของเจ้า แล้วตอนนี้เจ้ายังมีหน้ามาตำหนิข้าอีกงั้นหรือ”
“ท่านแม่ หยุดพูดเดี๋ยวนี้” หลินอวี่เฉียงตวาดลั่น เขารีบก้มลงมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนด้วยความร้อนรน กลัวว่านางจะได้ยินความจริงเหล่านี้เข้า
ทว่าหลินฮูหยินกลับแค่นหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างไม่สะทกสะท้าน “เจ้าจะกลัวนางได้ยินไปทำไมกันเล่า ดูสภาพนางสิ ต่อให้เจ้าตะโกนกรอกหูนางตอนนี้ นางก็ไม่ได้ยินหรอก”
ภายในอ้อมแขนของหลินอวี่เฉียง หญิงสาวที่แสร้งทำเป็นนอนหมดสติอยู่ หัวใจกลับเต้นระรัวด้วยความโกรธจนแทบระเบิด ทุกถ้อยคำ ทุกประโยคที่หลุดออกมาจากปากของสองแม่ลูก ชัดเจนทุกถ้อยคำ และกรีดแทงลงไปในหัวใจ
ที่แท้ การแต่งอนุในครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องความจำเป็นของตระกูล ไม่ใช่เรื่องการมีทายาทสืบสกุลเพื่อความสบายใจของแม่สามีตามที่เขาเคยเอ่ยปากโกหกหน้าด้านๆ เลยแม้แต่น้อย แต่มันคือแผนการชั่วช้าที่หลินอวี่เฉียงร่วมมือกับมารดา วางแผนตบตา และเหยียบย่ำความรู้สึกของนางอย่างเลือดเย็น เพื่อดึงเอารักแรกของเขาเข้ามาเสวยสุขด้วยกัน
คำว่า ในใจของเขามีเพียงนางคนเดียวไม่ได้รักหลิวจื่อหยา นางเป็นเพียงเครื่องมือผลิตทายาท ที่หลินอวี่เฉียงพร่ำบอกเมื่อคืนนี้ บัดนี้มันช่างน่าขันและน่าสะอิดสะเอียน เป็นเพียงคำโกหกคำโตจากปากของบุรุษจอมปลอมและเห็นแก่ตัว
ความรู้สึกผิด ความอาลัยอาวรณ์ หรือความลังเลใจใดๆ ที่เคยมีหลงเหลืออยู่ บัดนี้ไม่เหลือแล้ว ความโกรธแค้นพวยพุ่งขึ้นมา ฝังรากลึกลงไปในจิตใจของนางแทน
**********************
หลังจากพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมากแล้ว โจวอวิ๋นเฟิงมองดูภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและความปรารถนาอันลึกซึ้งที่พยายามอดกลั้นมาเกือบสองเดือนนับตั้งแต่รู้ข่าวเรื่องการตั้งครรภ์เขาขยับเข้าไปชิดร่างบาง ประคองใบหน้าเนียนนุ่มขึ้นมาสบตา นัยน์ตาคมกริบสั่นไหวเล็กน้อย ชายหนุ่มโน้มหน้าลงไปกระซิบถามข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าและเจือความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด“ฮูหยิน... คืนนี้พวกเราทำ... ทำเรื่องนั้นได้หรือไม่” โจวอวิ๋นเฟิงใช้นิ้วโป้งไล้แก้มใสเบาๆ ด้วยความห่วงใยแต่ก็มีความหวัง“ข้ากลัวเหลือเกินว่าจะกระทบกระเทือนลูกในท้องของพวกเราหากเจ้ายังไม่พร้อม หรือรู้สึกไม่สบายตัวแม้แต่น้อย บอกข้าตามตรง ข้าทนอดทนได้”สวี่เยว่หรานฟังคำถามอันตรงไปตรงมาปนความใส่ใจของสามีแล้ว หัวใจก็พลันกระตุกวูบด้วยความเขินอาย หญิงสาวหลบสายตาลงต่ำ ช้อนตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะเอียงอายยิ้มออกมาบางๆ มือเรียวบางยกขึ้นจับมือหนาของเขามาทาบลงบนอกตนเอง แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนหวาน“ท่านพี่ เมื่อกลางวัน ข้าแอบถามท่านหมออย่างละเ
ยามค่ำคืนอันเงียบสงบ สวี่เยว่หรานนั่งเอนกายอยู่บนเตียงนุ่ม โดยมีโจวอวิ๋นเฟิงนั่งลงเคียงข้าง ชายหนุ่มบรรจงประคองถ้วยน้ำชาอุ่นๆ ส่งให้ภรรยา ก่อนจะหยิบเอาสมุดบัญชีสรุปรายได้ของภัตตาคารรสเลิศล้ำในรอบเดือนที่ผ่านมาขึ้นมาเปิดให้นางดูด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ“ฮูหยิน... ดูนี่สิ กำไรของภัตตาคารเราในเดือนนี้ หลังจากหักค่าใช้จ่ายและต้นทุนทั้งหมดแล้ว เพิ่มสูงขึ้นกว่าเดือนก่อนถึงสองเท่าตัวเลยนะ และนี่คือส่วนแบ่งกำไรที่พวกเราสามคนแบ่งกันอย่างถูกต้องตามสัญญา” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ดวงตาทอประกายความสุขและภาคภูมิใจสวี่เยว่หรานรับสมุดบัญชีมาปรายตามอง ตัวเลขกำไรก้อนโตทำให้นางแย้มยิ้มออกมา “ยอดเยี่ยมยิ่งนักเจ้าค่ะท่านพี่ กิจการรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ สหายของท่านพี่คงจะดีใจกันไม่น้อยเลยใช่ไหมเจ้าคะ”โจวอวิ๋นเฟิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาเบิกกว้างอย่างยินดีเมื่อนึกถึงเรื่องเล่าของสหายสนิท“แน่นอนสิ วันก่อนลู่เฉียนวิ่งโร่มาเล่าให้ข้าฟัง เขาบอกว่าพอเขานำเงินส่วนแบ่งกำไรก้อนนี้กลับไปมอบให้ท่านพ่อของเขา ใต้เท้าลู่ถึงกับตกตะลึงจนตาค้างไปเลยล่ะ”
หลินอวี่เฉียงเดินคอตก ย่างก้าวอย่างไร้เรี่ยวแรงกลับมายังเรือนพักสกุลหลิน คำพูดอันเย็นชาของสวี่เยว่หรานยังคงก้องกังวานตอกย้ำในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหวังลมๆ แล้งๆ ที่เคยหล่อเลี้ยงหัวใจบัดนี้ถูกทำลายจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดียามที่เขาก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา มารดาของเขาก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ากระตือรือร้น นางมองดูบุตรชายที่ดูซูบผอมและหม่นหมองแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความสงสารระคนคาดหวัง“เฉียงเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้วหรือ เรื่องนังชั่วช้านั่นก็จบสิ้นไปแล้ว ถือว่าฟ้ายังมีตาที่กำจัดตัวซวยออกไปจากชีวิตเราได้เสียที” จางลี่อิงลูบแขนบุตรชายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสนอความคิดในใจออกมา“แม่คิดว่าเจ้ายังหนุ่มยังแน่น ตระกูลหลินของเราจะขาดผู้สืบทอดไม่ได้ เดี๋ยวแม่จะให้แม่สื่อช่วยคัดเลือกคุณหนูตระกูลดีๆ สักคน หาภรรยาคนใหม่แต่งเข้ามาดูแลเจ้า”“พอเถอะขอรับท่านแม่” หลินอวี่เฉียงเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เด็ดขาด เขาส่ายหัวช้าๆ แววตาที่เคยสับสนและหมกมุ่น บัดนี้กลับฉายประกายความเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ท่านแม่ อย่าเพิ่งพูดเรื่องแต่ง
ข่าวคราวเรื่องจุดจบอันน่าอนาถของหลิวจื่อหยาและตระกูลหลิวแพร่มาถึงหูของสวี่เยว่หรานในระหว่างที่นางกำลังนั่งอยู่ที่ร้านค้าธัญพืชตระกูลโจว หญิงสาวเพียงแต่แค่นยิ้มเยาะในใจด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสงสารเวทนาแม้แต่น้อย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นผลกรรมที่สตรีผู้นั้นก่อไว้เองตั้งแต่แรก ยามนี้กรรมตามสนองอย่างสาสมแล้วยามเย็นเยือน หลังที่มอบหมายงานสำคัญให้แก่ผู้ดูแลร้านเสร็จ หญิงสาวเดินก้าวออกจากร้านค้าเตรียมตัวจะขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางกลับเรือนสกุลโจว ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะยื่นมือไปจับขอบรถม้า ร่างสูงของหลินอวี่เฉียงก็พุ่งพรวดเข้ามา หวังจะเข้าประชิดตัวนาง“หนิงเอ๋อร์ รอข้าก่อน!” หลินอวี่เฉียงตะโกนเรียกเสียงสั่นเครือฟู่หลิงรีบก้าวออกมากอดอกขวางทางเอาไว้ทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว“ถอยออกไปนะ เจ้าคนสติไม่ดี บังอาจมาดักพบฮูหยินของข้าอีกแล้ว อยากโดนไล่ตีกระดูกหักหรืออย่างไร”“ฟู่หลิง ถอยออกมาก่อน” สวี่เยว่หรานเอ่ยปากขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง นางยกมือขึ้นเป็นสัญญาณห้ามปรามสาวใช้ร่างอรชรหมุนตัวกล
เสียงความวุ่นวายของบ้านสกุลหลิวลอยข้ามฝั่งไปยังเรือนเพื่อนบ้าน ทำให้ตอนนี้ชาวบ้านที่อยากรู้อยากเห็นมายืนออกันที่หน้าเรือนสกุลหลิว เพื่อรอดูรอชมเรื่องสนุกหลิวจื่อหยาจ้องหน้าหลินอวี่เฉียงด้วยรอยยิ้มเยาะหยันสุดขีด มองดูเขาทำสีหน้าเจ็บปวดก็ยิ่งได้ใจ“ตอนนี้ท่านคงอยากหย่ากับข้าแล้วสินะ หย่าเลยสิ ข้าอยากหย่ากับท่านมานานแล้ว ข้าไม่สนใจสถานะฮูหยินเอกสกุลหลินนั่นแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้ ข้ายอมเป็นอนุของเศรษฐีหวังผู้ร่ำรวยคนนี้ ยังมีชีวิตที่ดีและสุขสบายกว่าอยู่กับคนจนตรอกอย่างท่านตั้งร้อยเท่า”เศรษฐีหวังถึงกับปาดเหงื่อ คำพูดที่ให้นางไปนั้นก็เป็นเพียงคำหวานเวลาที่เริงรักกันเท่านั้น ใครเล่าจะอยากรับอนุมาสร้างความวุ่นวายในเรือนของตนเพิ่มหลินอวี่เฉียงฟังคำพูดที่หยิ่งทะนงและโง่เขลาของนางแล้ว ก็แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเย็นยะเยือกปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด“หย่างั้นหรือ ไม่หรอก ข้าไม่หย่าให้เจ้าดีๆ ในเมื่อเจ้าทรยศข้า ข้าก็จะใช้กฎหมายบ้านเมืองจัดการพวกเจ้า” เขากล่าวแล้วหันไปหาพ่อแม่ของภรรยา&ldq
แผนการอันเหี้ยมเกรียมที่หลินอวี่เฉียงคิดขึ้น ดำเนินไปอย่างราบรื่นราวกับจับวาง บิดามารดาของภรรยาที่ตกอยู่ในวังวนแห่งความโลภและความกลัวตาย รีบวิ่งโร่ไปขอกู้ยืมเงินสี่ร้อยตำลึงจากเศรษฐีหวังตามที่พวกนักเลงบ่อนชี้เป้า ทว่า ทันทีที่เงินก้อนโตตกอยู่ในมือ สัญชาตญาณนักพนันที่ฝังรากลึกก็เข้าครอบงำ แทนที่พวกเขาจะนำเงินนั้นไปใช้หนี้หรือเก็บไว้ตั้งตัว กลับถูกคนของหลินอวี่เฉียงที่แฝงตัวอยู่คอยเป่าหูยุยง ล่อลวงให้หวนกลับเข้าบ่อนพนันอีกครั้งด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะนำเงินไปต่อทุนให้งอกเงยผลลัพธ์ย่อมไม่ต่างอะไรจากแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ เงินสี่ร้อยตำลึงละลายหายไปในชั่วพริบตา พร้อมกับภาระหนี้สินก้อนใหม่ที่ทับถมจนเกินกว่าจะหาทางออกได้ในยามนั้นเอง มีคนพูดให้เข้าหูว่าเศรษฐีหวังชอบใช้ร่างกายสตรีชดใช้หนี้สินได้ มารดาของหลิวจื่อหยาที่ได้ยินก็คิดหาทางออกที่สกปรกและเห็นแก่ตัวที่สุดเพื่อเอาตัวรอด นางหันไปเกลี้ยกล่อมบุตรสาวของตนเอง ยุยงให้หลิวจื่อหยาใช้เรือนสกุลหลิวอันลับตาคนเป็นสถานที่ลอบคบชู้กับเศรษฐีหวัง เพื่อแลกกับการที่เศรษฐีหวังจะยอมฉีกสัญญาหนี้ทั้งหมดทิ้ง และให้การสนับสนุนเงินทองแก่ครอบคร







