ตอนที่ 8 เสแสร้ง

หลังจากร่างของหลินอวี่เฉียงลับสายตาไป ไป๋ซูหนิงที่ยืนนิ่งสงบมาตลอดพลันผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ ท่ามกลางความว่างเปล่าภายในห้อง จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มใสแต่ราบเรียบดังขึ้นในโสตประสาทของหญิงสาว เป็นเสียงของระบบช่วยเหลือที่ผูกจิตอยู่กับนางตลอดหลายปีที่ผ่านมา

[โฮสต์ดำเนินการขนย้ายทรัพย์สินทั้งหมดจนเกือบเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว แสดงชัดเจนว่าตัดสินใจเด็ดขาดที่จะตัดใจและจากไปจากสกุลหลินอย่างแน่นอน แต่ทำไมยามที่อยู่ต่อหน้าเขา โฮสต์ยังคงยอมให้เขาสวมกอด ยอมปรนนิบัติแต่งตัวให้อย่างอ่อนโยน หรือแม้แต่เอ่ยวาจาอ่อนข้อให้เช่นนั้นอีก หรือว่าโฮสต์จะเปลี่ยนใจในภายหลัง]

เสียงของระบบเอ่ยขึ้นด้วยความเคลือบแคลงใจ

ไป๋ซูหนิงแค่นยิ้มเย็นชาในลำคอ นางก้าวเดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างใจเย็น ดวงตากลมเจ้าเล่ห์เกินกว่าที่ใครจะคาดเดา

“ข้าผ่านการอ่านนิยายมานับไม่ถ้วนแล้ว เจ้าคิดว่าการจากไปแบบไหนกันเล่า ที่จะทำให้คนข้างหลังเจ็บปวดและทรมานมากที่สุด” ไป๋ซูหนิงตอบกลับระบบในห้วงความคิดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

ระบบชะงักไปครู่หนึ่งราวกับกำลังประมวลผล

[แบบไหนกันล่ะ]

ไป๋ซูหนิงแย้มยิ้มเย้ยหยัน

“ไม่ใช่การหนีไปทั้งที่ยังโกรธเกรี้ยว หรือการทิ้งคำด่าทอไว้ให้พวกเขาจำหรอก การจะทำให้คนเห็นแก่ตัวพวกนั้นทรมานจนแทบกระอักเลือด คือการทำดีกับพวกเขาให้ถึงที่สุด ให้พวกเขาตายใจ คิดว่าข้าคือภรรยาที่อ่อนแอ ยอมจำนน รังแกง่าย และสามารถควบคุมหรือบงการได้ดั่งใจนึก” หญิงสาวเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด

“ข้ากำลังทำให้พวกเขาย่ามใจ ให้พวกเขามั่นใจว่า ไม่ว่าพวกเขาจะทำร้ายจิตใจข้าสักแค่ไหน ข้าก็ไม่มีวันหนีไปไหนพ้น และเมื่อใดที่ทุกอย่างกลับตาลปัตร เมื่อถึงวันที่ความจริงเปิดเผย แล้วพวกเขาพบว่าข้าไม่ได้อ่อนแอและโง่เขลาอย่างที่เคยคิด ตอนนั้นแหละ คือวันที่พวกเขาจะคลั่งจนสติแตก และจมดิ่งสู่ความพินาศ”

ไป๋ซูหนิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มงดงามแต่งแต้มด้วยความสะใจ

[อื้อหือ...] ระบบส่งเสียงอุทานในหัวของนางอย่างตกตะลึง ก่อนจะกล่าวเสียงอ่อย

[โฮสต์ ช่างใจร้ายและเจ้าเล่ห์เสียจริง]

ไป๋ซูหนิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววประชดประชันกลับไปในทันที

“ข้าเนี่ยนะใจร้าย ระบบ... เจ้าต่างหากล่ะที่ใจร้ายที่สุด ส่งข้าทะลุมิติมาทำภารกิจบ้าๆ บอๆ ในยุคสมัยที่บุรุษสามารถตบแต่งอนุภรรยาได้อย่างอิสรเสรีเช่นนี้ ให้มาทนร่วมหอลงโรงกับคนมักมากและเห็นแก่ตัว”

หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยหน่ายในโชคชะตาที่ระบบมอบให้ ภารกิจบีบบังคับให้ต้องตามหาบุรุษผู้มีรักเดียวใจเดียว ในโลกที่ชายเป็นใหญ่เช่นนี้ หากนางไม่เข้มแข็งพอและใช้วิธีการมัดใจบุรุษ รวมไปถึงการใช้ทักษะทางธุรกิจทำให้สกุลหลินเติบโต นางคงต้องตรอมใจตายอยู่ในจวนตระกูลหลินแห่งนี้อย่างน่าสมเพชไปนานแล้ว

ระบบนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งราวกับจนด้วยถ้อยคำจะเถียง ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามหน้าที่

[เข้าใจแล้ว เช่นนั้น ขออวยพรให้แผนการของโฮสต์ในอีกสามวันข้างหน้า ดำเนินไปอย่างราบรื่นและงดงามก็แล้วกัน]

ไป๋ซูหนิงไม่ได้ตอบอะไรกลับไปอีก นางเพียงแค่หลับตาลงช้าๆ ซึมซับความเงียบงันที่อัดแน่นอยู่ในอก

‘อีกแค่สามวันเท่านั้น... ละครฉากใหญ่ที่ข้าสร้างขึ้นมา จะเปิดฉากให้พวกมันได้รู้ซึ้งถึงความหายนะที่แท้จริง’ นางคิดในใจอย่างแน่วแน่

ทว่าความสงบสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นานนัก เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงช่วงสาย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่ด้านนอก ก่อนที่ประตูห้องของไป๋ซูหนิงจะถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท

สาวใช้คนสนิทของจางลี่อิงก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึงและแววตาหยิ่งผยอง นางส่งเสียงเชิดใส่ทันที

“ฮูหยินน้อย รีบตามข้าไปที่ห้องโถงบรรพชนเดี๋ยวนี้ ท่านฮูหยินรออยู่”

หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย แสร้งทำเป็นตื่นตระหนกและหวาดกลัว นางถูกสาวใช้สองคนตรงเข้ามาประกบซ้ายขวาแล้วออกแรงฉุดกระชากบังคับให้เดินตามออกไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ได้ปฏิเสธแม้แต่น้อย

เมื่อมาถึงห้องโถงบรรพชน หลินฮูหยินผู้เป็นแม่สามีตวัดสายตามองมาที่ไป๋ซูหนิงด้วยความชิงชัง ข้างกายมีหลิวจื่อหยายืนก้มหน้าทำทีน่าสงสารอยู่ไม่ห่าง

“ไป๋ซูหนิง เจ้ามันมารยาพันเล่ห์นัก ทั้งที่ข้าบอกเจ้าแล้วว่าวันนี้ให้เปิดคลังเตรียมสินสอดที่จะให้จื่อหยาให้พร้อม แต่กลับมาแสร้งป่วย แกล้งสำออยเพื่อเรียกร้องความสนใจ คิดว่าข้าดูไม่ออกหรือไงว่าเจ้ากำลังเล่นละครตบตา”

ไป๋ซูหนิงแสร้งทำเป็นตัวสั่นเทา ดวงตากลมโตคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้าซีดเซียวแสดงความตื่นกลัวอย่างน่าสงสาร นางทรุดตัวลงคุกเข่าลงกับพื้นห้องโถงที่เย็นเยียบ เอ่ยปากอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ท่านแม่ ข้าเปล่านะเจ้าคะ ข้าป่วยจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจจะ...”

“หุบปากซะ!” หลินฮูหยินตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด ไม่ยอมฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น

“คนเห็นแก่ตัวเช่นเจ้า ไม่สมควรได้รับการให้อภัย คิดจะใช้วิธีสกปรกมาขัดขวางงานมงคลของตระกูลหลินงั้นหรือ  ฝันไปเถอะ! คุกเข่าสำนึกผิดอยู่ที่นี่ซะ แล้วภายในพรุ่งนี้ นำสินสอดเตรียมให้พร้อม ข้าจะยกเป็นสินเดิมให้แก่นาง”

กล่าวจบ จางลี่อิงก็โบกมือสั่งการเสียงดัง “พวกเจ้าจัดการขังไว้ อย่าให้ใครหน้าไหนปล่อยตัวนางออกมาเด็ดขาด”

บ่าวรับใช้ลากตัวไป๋ซูหนิงเข้าไปในห้อง นางจึงแสร้งทำเป็นดิ้นรนขัดขืนเล็กน้อย ก่อนจะยอมปล่อยให้พวกเขาผลักไสเข้าไปขังไว้ในห้องโถงบรรพชนด้านในสุด ประตูไม้บานใหญ่ถูกปิดกระแทกอย่างแรง ตามด้วยเสียงโซ่เหล็กหนาที่ถูกนำมาคล้องปิดจนแน่นหนาจากด้านนอก

เสียงฝีเท้าและเสียงต่อว่าด่าทอค่อยๆ ห่างออกไป จนกระทั่งทั่วทั้งห้องโถงบรรพชนกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

ภายในห้องที่มืดสลัวและมีกลิ่นธูปคละคลุ้ง ไป๋ซูหนิงที่เมื่อครู่ยังนั่งคุกเข่าด้วยท่าทางน่าเวทนา ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ใบหน้าที่เคยซีดเซียวและเปื้อนคราบน้ำตาแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความเสียใจใดๆ ทั้งสิ้น

นางกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงบรรพชนที่มีป้ายวิญญาณบรรพบุรุษตั้งเรียงราย ก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะหมู่บูชาที่มีเครื่องเซ่นไหว้ ผลไม้สดและขนมมงคลวางเรียงรายอยู่เพียบ

มือเรียวหยิบผลสาลี่ลูกโตขึ้นมาจากถาดเซ่นไหว้ ใช้แขนเสื้อเช็ดเบาๆ แล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะเดินสำรวจรอบห้องแล้วพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเยาะ

“มีที่ไหน แม่สามีให้สินเดิมกับสะใภ้... แถมจะแต่งเข้าในอีกไม่กี่วันเจ้าสาวก็ยังเสนอหน้ามาบ้านฝ่ายชายไม่หยุด”

นางเดินไปหยิบขนมเซ่นไหว้ขึ้นมา พร้อมทั้งจิบสุราเซ่นไหว้ที่วางอยู่ในห้องนั้น

“วันนี้ข้ากำลังขี้เกียจไม่อยากออกไปสะสางบัญชีหรือขายข้าวหาเงินให้พวกเจ้าพอดี ได้มานอนกินขนมเล่นในนี้ ก็นับว่าไม่เลว”

**********************