MasukShare
พี่ชายที่ขี้ขลาดเห็นแก่ตัว
Terakhir Diperbarui:
2025-12-27 17:47:14เมื่อมาถึงวังหลวงก็แจ้งความประสงค์จะขอเข้าเฝ้า ขันทีชักช้าอยู่ครู่ใหญ่ แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้หลานหลินอ๋องได้เข้าเฝ้าดั่งที่ปรารถนา
เมื่อเข้าไปยังตำหนักที่ประทับ หลานหลินอ๋องก็ถวายคำนับตามพิธีการที่แสนจะมากเรื่องมากความราว อีกทั้งปรายตามองหวงตี้ที่วางท่าราวกับว่าเขาเป็นอากาศธาตุไม่ยอมให้เงยหน้าขึ้นมองพระองค์เสียด้วยซ้ำไป
“...ตามสบายเถิดอย่ามากพิธีเลย”
หลานหลินอ๋องขบกรามแน่น ทั้ง ๆ ที่รู้ดีแก่ใจว่าพระองค์ทรงกลั่นแกล้งแต่ก็ทำได้แต่ข่มใจเอาไว้เท่านั้น
“มีอะไรด่วนหรือถึงได้มาหาเรา ความจริงตอนนี้เจ้าควรอยู่ที่เปี้ยนเหลียงและจัดการเรื่องยุ่งยากที่นั่นไม่ใช่หรือ”
“กระหม่อมมีเรื่องสำคัญที่ต้องทูลถามต่อฝ่าบาท”
“เช่นนั้นก็ถามมาเถิด คงจะสำคัญจริงอย่างที่เจ้ากล่าว ไม่อย่างนั้นแม่ทัพผู้เก่งกาจของข้าคงไม่รีบกลับเมืองหลวงมาเช่นนี้”
“ทำไมภรรยาและลูกของกระหม่อมถึงไปอยู่ที่เปี้ยนเหลียง”
“...หลานหลินอ๋อง ท่านทำงานหนักถึงขั้นเลอะเลือนเชียวหรือ ภรรยาและลูกของ
Bab terbaru
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว เตรียมของกลับเมืองหลวง
“เลี้ยงมาดีจริง ๆ น้องหญิงเลี้ยงลูกมาดีจริง ๆ ” สรรพนามดั่งเช่นในวันวานเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยความตั้งใจของหลานหลินอ๋อง แต่กระนั้นมารดาของบุตรคงไม่คิดเช่นเดียวกัน หลานหลินอ๋องหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อเห็นใบหน้าบึ้งตึงของภรรยา“...อยากตายหรือ บอกกี่ครั้งว่าอย่าเรียก”หลานหลินอ๋องหันซ้ายแลขวาพินิจว่ามีแจกันหรือถ้วยชามใกล้มือเหยียนหรานหรือไม่ พอไม่เห็นก็ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจแต่ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความขมขื่นให้ตายเถอะ นี่ตั้งกี่เดือนเข้าไปแล้วเขายังไม่ได้แม้แต่จะแตะเนื้อต้องตัวนางเลยด้วยซ้ำ!ช่างน่าสงสาร...จางต้าเหลียนผู้นี้ช่างน่าสงสารจริง ๆ ....เย็นวันนั้นเกาอี้ชิงก็เข้ามารับทราบสัญญาว่าจ้างดั่งที่ได้กล่าวเอาไว้ เขาไม่มีท่าทีโต้แย้งใด ๆ กับข้อตกลงที่ได้รับ แต่สิ่งที่ตะขิดตะขวงใจก็คงหนีไม่พ้นสายตาของหลานหลินอ๋องที่เอาแต่จับจ้องมายังตนเสียมากกว่า บุรุษด้วยกันมีหรือจะไม่รู้ว่าท่าทีเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร แต่ก็เอาเถิดเกาอี้ชิงผู้นี้ยอมรับความพ่ายแพ้ก็แล้วกัน สู้ไปอย่างไรก็ไม่เห็นทางที่จะชนะ สู้ก้มหน้ารับความพ่ายแพ้เสียยังดีกว่าดั
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว เกาอี้ชิงที่พ่ายแพ้อย่างราบคาบ
“หากเรื่องร้านเสร็จเจ้าจะกลับไปร่วมขบวนพ่อค้าต่อหรือไม่” เหยียนหรานเอ่ยถามบุรุษที่ช่วยเหลือนางเรื่องร้านค้าใหม่มาโดยตลอดจนตอนนี้ที่ทุกอย่างใกล้จะเข้าที่แล้ว“ไม่หรอกขอรับ พวกเขามองว่าข้าประหลาด ให้ร่วมทางมาด้วยก็เพราะเห็นว่าใช้แซ่เดียวกันก็เท่านั้น หากให้พูดตามจริงการที่ข้าอยู่ที่นี่นอกเหนือจากช่วยเหลือนายหญิงแล้วพวกเขาก็คงหวังสลัดข้าให้พ้นทางเสียมากกว่า” เกาอี้ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสลด ฝืนยิ้มออกมาด้วยความเศร้าหมองแต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นคือความจริงความจริงที่ว่าเขาไม่ได้เป็นเป็นประโยชน์สำหรับพ่อค้าพวกนั้นมากมายนัก และความจริงที่ว่าสุดท้ายแล้วคนที่ไร้ประโยชน์ย่อมโดนสลัดทิ้ง“ทำบัญชีเป็นไหม”“เป็นขอรับ” เกาอี้ชิงตอบรับแม้จะสงสัยว่านายหญิงใหญ่จะถามทำไมก็ตาม“เช่นนั้นหากร้านนี้เสร็จเมื่อใดข้าจะจ้างให้ท่านเป็นผู้ดูแลที่นี่และคอยทำบัญชีส่งให้ข้า”“นายหญิง...แต่... เรื่องแบบนี้นายหญิงจัดการเองไม่ดีกว่าหรือขอรับ”“ข้าต้องเดินทางไปเมืองหลวงพร้อมกับหลานหลินอ๋อง ร้านนี่ก็จะเสร็จแล้วหากประวิงเวลาไปก็คิดว่าไม่คุ้ม เลยอยากหาคนที่พอจะชำนาญมาดูแลให้ เจ้าเองก็ไม่ได้มีแผนจะทำอะไ
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว เพื่อความปลอดภัยของอาเฟิง
“อาเหนียง! ”เหยียนหรานสะดุ้งเมื่ออยู่ ๆ ร่างป้อมของบุตรชายก็วิ่งเข้ามาในห้องพร้อมทั้งกอดนางเอาไว้แน่นอย่างออดอ้อนเหลือประมาณ แม้ไม่ผิดวิสัยขี้อ้อนของเหยียนเฟิงแต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ฉายชัดจนนางทราบได้ทันทีว่าการออดอ้อนนี้อาเฟิงย่อมหวังผลบางประการ“มีอะไรร้องเสียงดังเชียวเจ้าปีศาจน้อย”เจ้าปีศาจน้อยยู่หน้า ซบหน้ากับหน้าท้องของมารดาครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อนเอ่ยที่มาของการเอะอะเสียงดังจนมารดาตกใจ “อาเตี่ยมาหาขอรับ... มีของกินเยอะแยะเลย แต่เฟิงเฟิงกินไม่ได้ถ้าอาเหนียงไม่ลงไป อาเตี่ยบอกว่าต้องกินพร้อมกัน เฟิงเฟิงกินก่อนไม่ได้”เหยียนหรานร้องอ๋อเมื่อทราบที่มีของความกระตือรือร้นของลูกชาย จะมีสักกี่เรื่องกันเล่าที่จะทำให้เจ้าปีศาจน้อยที่แสนจะเอื่อยเฉื่อยมาตาลุกวาวได้หากไม่ใช่เรื่องของกิน เหยียนหรานจึงจับมือป้อม ๆ ของเหยียนเฟิงลงไปด้านล่างเพื่อพบกับ ‘อาเตี่ย’ ที่อีกฝ่ากล่าวถึงจางต้าเหลียนจัดแจงอาหารนานาเสร็จสรรพ บัดนี้นั่งรอให้นางและเหยียนเฟิงมาร่วมโต๊ะด้วยสีหน้ายินดีปรีดาเท่านั้น“ไปค่ายทหารแต่กลับได
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว น่าเสียดายที่เหยียนหรานสนใจแต่การค้า
“อาเฟิงเหมือนบิดาไม่มีผิด” เกาอี้ชิงคล้ายจะพูดประจบประแจง แต่ทว่านั่นคือความจริง เด็กตัวกลมที่เดินไปทั่วเมืองเปี้ยนเหลียงเพื่อกินอาหารตามท้องถนนนั้นช่างคล้ายกับหลานหลินอ๋องเหลือเกิน“ก็ภาวนาว่าอย่าให้เหมือนมากเกินไป ไม่เช่นนั้นข้าคงได้ปวดหัวไม่เว้นวัน”“อาเฟิงฉลาด ย่อมไม่สร้างเรื่องปวดหัวให้นายหญิงเป็นแน่”“เอาเถอะ ว่าแต่ร้านค้านี่ไม่ใหญ่ไปหน่อยหรือ ข้าวของตอนนี้ใช่ว่าจะมีขายมากมาย”เหยียนหรานปล่อยเรื่องของพ่อลูกที่นับวันยิ่งเหมือนกันจนน่าปวดหัว และหันมาสนใจเรื่องร้านค้าที่กำลังก่อสร้าง และดูเหมือนว่าจะใหญ่โตกว่าร้านค้าทั้งหมดที่นางเคยมี“ร้านค้าเช่นนี้จำต้องใหญ่ เพราะจะได้ให้คนมาเลือกดูได้สะดวก อีกอย่างต้องคอยตุนสินค้าเอาไว้ไม่ให้ขาด เลยต้องสร้างห้องเก็บของเอาไว้ต่างหากเลยใหญ่โตแบบนี้” เกาอี้ชิงอธิบาย ส่วนสตรีที่ได้รับคำตอบก็พยักหน้ารับอย่างไม่ท้วงติง จะสร้างเล็กสร้างใหญ่นางก็ไม่เกี่ยงหากแต่ต้องรู้ว่าเงินที่เสียไปนั้นเสียไปเพื่ออะไร หากเสียไปในเรื่องไม่ใช่เรื่องนางคงต้องระงับทุกอย่างเอาไว
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว ไหน้ำส้มของหลานหลินอ๋อง
“แต่งตั้งแม่ทัพใหญ่... ทรงเลือกแล้วจริง ๆ ” หลานหลินอ๋องกล่าวหลังจากรับข่าวจากม้าเร็วที่เข้าไปสอดแนมเรื่องต่าง ๆ ภายในเมืองหลวง เรื่องการแต่งตั้งแม่ทัพใหญ่เป็นข่าวครึกโครมจนคนทั้งแคว้นต่างนั่งไม่ติดที่ แน่นอนว่าการแต่งตั้งตำแหน่งที่เกี่ยวข้องกับกองทัพย่อมเป็นเรื่องใหญ่ และหวงตี้ก็ทรงเลือกแล้วว่าจะให้ใครดูแลเรื่องใหญ่นี้ และพระองค์ไม่ได้เลือกหลานหลินอ๋อง...ความชัดเจนของการตัดสินใจในครั้งนี้ช่างแน่วแน่นักว่าพระองค์จะกำลังกำจัดหลานหลินอ๋อง และแสดงให้ขุนนางทั้งหลายได้เห็นถึงพระราชอำนาจของพระองค์...อำนาจมารดาเจ้าเถอะ!คนพรรค์นั้นจะต่างอะไรจากหมากตัวหนึ่งที่ถูกหลอกใช้และกำลังหาทางรอดอยู่เล่า ทุกครั้งที่หลานหลินอ๋องยื่นมือเข้าไปช่วยก็เพราะเห็นว่าเป็นพี่น้องร่วมโลหิต ดิ้นรนทำทุกอย่างเอาชีวิตไปขวางทางคนที่คิดร้าย แต่สุดท้ายในเมื่อพระองค์ไม่เห็นแก่ความดีที่ทำมาก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ หากครั้งนี้พระองค์จะเดินไปหาจุดจบของตัวเอง เพราะหลานหลินอ๋องพยายามยื้อทุกอย่างไว้แล้วอย่างสุดความสามารถแล้วจริง ๆหลานหลินอ๋องไม่ได้เร่ง
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว ความพ่ายแพ้ต่อสกุลกัว
“เช่นนั้นหรือเพคะ ความจริงหม่อมฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นหญิงหรือชาย... แต่หม่อมฉันเพิ่งจะได้ข่าวว่าหลานหลินอ๋องมีบุตรชายคนหนึ่งอยู่ที่เปี้ยนเหลียงน่ารักน่าเอ็นดู หม่อมฉันก็พลอยอยากมีลูกชายเหมือนหลานหลินอ๋องไปด้วย หม่อมฉันช่างเป็นคนโลภมากเหลือเกินว่าหรือไม่เพคะ”สตรีงามเหยียดยิ้มเย้ยหยันบุรุษตรงเบื้องหน้า หากไม่โง่เขลาจนเกินไปหวงตี้คงจะตระหนักได้ว่าการที่นางพูดออกไปเช่นนี้นั้นหมายความว่าอย่างไร และพระพักตร์ของโอรสสวรรค์ในบัดนี้ก็ชัดเจนว่าพระองค์ไม่ได้โง่เขลากลับกันพระองค์เข้าใจสิ่งที่นางต้องการจะสื่อเช่นเดียวกับที่นางเข้าใจว่าพระองค์ต้องการสิ่งใด“จะหญิงหรือชาย อย่างไรก็ลูกเรา” กัวอิ่งหรงอยากจะหัวเราะให้กับโอรสสวรรค์ ที่เอ่ยราวกับว่าเป็นบิดาที่รักบุตรทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน แต่สุดท้ายก็ได้แต่ยิ้มรับ กลั้นก้อนความไม่เห็นด้วยลงคอและเอ่ยรับอย่างเสียไม่ได้“เพคะ หม่อมฉันดีใจที่ฝ่าบาทคิดได้เช่นนั้น”“แต่เราไม่ได้มีลูกคนเดียว เขาเกิดมาท่ามกลางพี่น้องมากมาย และนั่นคือความเป็นจริงของชีวิต”“อย่าก
Anda juga akan menyukai
ยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น265.7K Dibacaยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว327.7K Dibacaท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน46.9K Dibacaทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น32.7K Dibacaเมื่อหลี่ซูเหยียนหมดรัก
ปลายฝนต้นหนาว2.9K Dibacaไม่เป็นมันแล้วนางรองผู้แสนดี
มู่ลี่ดาหลา Mulidala3.1K Dibacaองค์ชายสารเลวท่านจะตีข้าหรือ
องค์หญิงโนเนม4.5K Dibacaทะลุมิติมาพลิกชะตา
คุณแม่แฝดสาม8.5K Dibaca
