เจ็บ

“อือ....เจ็บ”

ซีเดย์ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นในช่วงเกือบจะเที่ยงของวันใหม่  ร่างเล็กที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนโตค่อยๆขยับตัวเพื่อจะลุกขึ้นนั่งก่อนจะก้าวลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำเพราะปวดฉี่

ความเจ็บปวดแล่นเข้าหาเธอเป็นสิ่งแรกโดยเฉพาะตรงใจกลางสาวนั้นที่เหมือนจะฉีกขาดไม่เหลือชิ้นดี  มันเจ็บเสียจนเธอต้องนอนนิ่งๆต่อไม่กล้าขยับตัว

“พี่แมกซ์”

เธอเรียกหาเขาเพื่อหวังจะร้องขอความช่วยเหลือ  สายตาหวานกวาดมองไปรอบห้องหอเพื่อมองหาเขา  แต่ทว่ากลับไม่มีเขาหรือไม่มีแม้แต่เงาของเขา

มีเพียงความว่างเปล่าภายในห้องที่ใหญ่โตโอ่อ่าแห่งนี้ที่ตอบกลับสายตาของเธอมา  และเสียงลมหายใจของตัวเองเมื่อภายในห้องมันเงียบเสียจนรู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ

“ฮือออ”

ซีเดย์ร้องไห้โฮออกมาเสียงดังลั่นห้องไม่ต่างจากวันนั้นเมื่อเดือนก่อนเลยสักนิด  เธอถูกทิ้งไว้เพียงลำพังพร้อมกับความบอบช้ำเต็มตัวอีกครั้ง

....หนึ่งเดือนก่อนวันแต่งงาน….

ณ บริษัทผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ยักษ์ใหญ่ของเซนต์มาเฟียที่มีอำนาจล้นมือมีธุรกิจหลายอย่างทั้งดำและขาว  พ่อเลี้ยงของซีเดย์และก็พี่แมกซ์

ที่นี่พี่แมกซ์ทำหน้าที่รองประธานของบริษัท  และมีพ่อเซนต์พ่อเลี้ยงของเธอเป็นประธานบริษัท 

ส่วนเธอนั้นในฐานะน้องสาวคนสุดท้องของบ้านเป็นเด็กฝึกงานของที่นี่ในแผนกการเงินของบริษัทแห่งนี้

เธอมาฝึกงานได้สองเดือนแล้ว  เหลือระยะเวลาอีกหนึ่งเดือนก็จะฝึกงานจบ  และกลับไปทำเรื่องจบที่มหาลัยได้  แล้วหลังจากนี้เธอก็จะถูกส่งไปเรียนต่อโทที่ต่างประเทศในทันที

และนั้นทำให้เธอต้องรีบตัดสินใจทำเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างก่อนจะถูกส่งตัวไปต่างประเทศ  ด้วยหวังว่าจะได้สมหวังก่อนต้องห่างกันถึงสองปี

“ไม่กลับบ้านพร้อมกันแน่นะ”

โดยมีเพื่อนสนิทอย่างไอด้าตามมาฝึกงานด้วยกัน  ปกติแล้วเธอกับไอด้าจะกลับบ้านด้วยกันทุกวันเลย  แต่วันนี้กลับแตกต่างออกไปเมื่อเธอมีเรื่องสำคัญต้องไปจัดการ

“ด้ากลับไปก่อนนะ  ซีของไปจัดการเรื่องสำคัญให้เรียบร้อยก่อน”

“ให้ด้าไปเป็นเพื่อนไหม”

“ซีของไปคนเดียวจะดีกว่า  ยังไงก็ตั้งใจมาแบบนั้นแล้ว”

ซีเดย์เธอเป็นคนเก็บความลับไม่เก่ง  และความลับส่วนมากก็รั่วไหลไปอยู่ที่เพื่อนสนิทหมด  ไม่แปลกที่ไอด้าจะรู้เรื่องว่าเธอกำลังจะไปทำอะไรและอยากไปเป็นเพื่อนกัน

แต่เธอก็ไม่ได้จะให้เพื่อนไปในวันสำคัญนี้ด้วยกันหรอก  เพราะความตั้งใจของเธอคือการไปคนเดียว  ด้วยรู้ดีว่าพี่แมกซ์นั้นไม่ชอบคนเยอะไม่ชอบความวุ่นวาย  ออกจะรักความสงบและชอบความเป็นส่วนตัวเหมือนพ่อเซนต์ไม่มีผิดเลย

“อืม  ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้ซีเดย์สมหวังนะ”

ก่อนจะแยกย้ายจากกันไอด้าเลยอวยพรให้กับเธอ  ถึงแม้จะมีสีหน้าผิดหวังอยู่ลึกๆก็ตามที่ไม่ได้ไปด้วยกัน  เพราะปกติเธอกับไอด้าตัวติดกันยิ่งกว่าฝาแฝดซะอีก  นี่นับเป็นในไม่กี่ครั้งที่เธอกับไอด้าต้องแยกกัน  แต่ถึงจะสงสารเพื่อนอยู่บ้านแต่ก็ไม่อาจพาไปด้วยได้จริงๆ  เธอกับไอด้าก็เลยลากันตรงหน้าแผนกการเงิน  ก่อนที่ไอด้าจะลงลิฟต์เพื่อเดินทางกลับบ้าน  ส่วนเธอกดลิฟต์ขึ้นชั้นบนไปต่อเพื่อไปยังห้องของรองประธานบริษัท

“มีธุระอะไร”

ทันทีที่ประตูห้องของรองประธานบริษัทถูกเปิดออก  เจ้าของห้องก็ทักทายเธอด้วยสีหน้าหงุดหงิดทันที  พร้อมกับน้ำเสียงแข็งๆในแบบที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

คงเป็นเพราะเขางานหนักแน่ๆเลย  ทุกอย่างมันถึงไม่เหมือนกับตอนที่อยู่บ้านหรืออยู่ต่อหน้าคนในครอบครัวแบบนี้

“อืม  ถ้าพี่แมกซ์ยังไม่ว่าง  ถ้าอย่างนั้นหนูนั่งรอก่อนก็ได้ค่ะ”

เธอก็เลยเลือกที่จะปิดประตูห้องทำงานของเขาลง  แล้วนั่งรอให้เขาทำงานจนเสร็จที่ตรงหน้าห้องแถวๆนั้น  หวังจะพูดคุยกับเขาในช่วงที่เขาว่างแล้วจะได้ดูอารมณ์ดีกว่านี้

“สวัสดีครับน้องซีเดย์  วันนี้มารอกลับบ้านพร้อมคุณแมกซ์เหรอครับ”

นั่งอยู่ไม่นาน  ทนายหนุ่มประจำบริษัทก็เดินเข้ามาทักทายเธอตามปกติ  เพราะเจอพี่ทนายคนนี้ที่ไหนเขาก็มักจะทักทายพูดคุยกับเธออยู่เสมอๆ

“เปล่าค่ะ”

แล้วเธอก็พูดคุยกับเขาอย่างเป็นมิตร  เป็นน้องสาวที่ดีคนหนึ่ง  ไม่ได้มีเชิงชู้สาวอะไรเพราะเห็นเขามาตั้งแต่ยังเรียนอยู่มัธยมนู่นเลยล่ะ

“อ้าว  แล้วมาทำอะไรตรงนี้  เข้าไปนั่งในห้องพี่ก่อนไหมตรงนี้แอร์มันไม่ค่อยเย็นอากาศยิ่งร้อนๆอยู่ด้วย”

พูดคุยกันไปมาเขาก็ชวนเธอไปนั่งที่ห้องทำงานเขาเพราะว่าตรงโถงทางเดินหน้าห้องตรงนี้แอร์มันไม่ค่อยเย็น  ตัวเธอเองก็แอบเหงื่อไหลอยู่เหมือนกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ  ขอบคุณค่ะ”

แต่กลัวว่าถ้าไปนั่งในห้องทำงานเขาแล้วจะคลาดกับพี่แมกซ์  เธอก็เลยเลือกที่จะไม่ไปและทนนั่งร้อนๆต่อไปดีกว่า

“เข้ามานี่”

เธอยังคุยกับพี่ทนายไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำ  พี่แมกซ์ก็เปิดประตูออกมาเรียก

“ค่ะๆ”

ทำเอาเธอรีบวิ่งแจ้นเข้าไปในห้องของเขาด้วยความดีใจ  จนลืมบอกลาพี่ทนายไปเลย

“มีอะไรก็รีบๆพูดมา  แล้วก็รีบกลับบ้านไปซะ”

เข้ามาถึงในห้องทำงานของเขา  พี่แมกซ์ก็เดินกลับไปนั่งทำงานต่อแล้วยังไม่ทันได้มองหน้าเธอที่วันนี้พยายามแต่งมาเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ดูจืดชืดเลยด้วยซ้ำ  พร้อมกับส่งเสียงดุๆออกมาอีกแล้ว

“คือว่าหนู  หนูๆ  อืม”

เธอที่เตรียมคำพูดมานับร้อยนับพันประโยคตั้งแต่เมื่อสามวันก่อนไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลย  นอกจากยืนอ่ำๆอึ้งๆอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา

ก็เขานั้นดุจนเธอกลัวไปหมดแล้ว  ไม่กล้าทำอะไรแล้วล่ะ

“ไม่พูดก็กลับไปซะ”

“หนูชอบพี่แมกซ์นะคะ  ชอบมากๆเลยด้วย  และก็ชอบมานานแล้วด้วย”

ซีเดย์รวบรวมความกล้าที่มีอยู่ในตัวกับความตั้งใจเกินร้อยของเธอ  พูดในสิ่งที่ฝึกฝนมาสามวันออกไปต่อหน้าเขา

“ห๊ะ”

แล้วเสียงหนาก็ร้องดังออกมาราวกับตกใจ