แต่งงาน 2

“รับแขกอีกนิดแล้วเราไปนั่งพักกันนะคะ”

คนตัวเล็กยังคงเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงเขา  เธอยังคงเป็นน้องสาวที่คอยเป็นห่วงพี่ชายและกำลังทำตัวเป็นคนรักที่คอยเป็นห่วงว่าที่สามีอีกด้วย

แล้วเธอกับเขาก็ยืนต้อนรับแขกกันอยู่ตรงหน้างาน  ซีเดย์ยิ้มหวานตลอดงานด้วยความดีใจ  เมื่อในวันนี้นั้นเธอได้แต่งงานกับเขาแล้ว  หลังจากที่แอบรักมานานแสนนาน

ส่วนแมกซ์เขากลับไม่ได้เป็นเจ้าบ่าวที่มีความสุขเอาเสียเลย  เขากลับยืนนิ่งๆราวกับหุ่นยนต์  ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

รอบตัวเขามีแต่รังสีของความโกรธแผ่ซ่านออกมา  ราวกับระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อ  เมื่อเขาไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานกับเธอ

“ไปค่ะ  เราไปหาที่นั่งพักกัน”

หลังจากยืนต้อนรับแขกกันได้สักพัก  ซีเดย์ก็รีบพาเจ้าบ่าวของเธอไปหาที่นั่งพัก  หวังจะหาน้ำให้เขาดื่มสักหน่อยจะได้หายเหนื่อยแล้วยิ้มออกมาได้บ้าง

“ไปโดนอะไรมาคะ  เจ็บไหมคะ  เดี๋ยวหนูไปหายามาทาให้ก่อนนะคะ”

เธอจับมือเขาเพื่อจะพาเดินไปข้างหน้าแต่เขากลับไม่ยอมเดินตาม  เธอหันกลับมามองมือหนานั้นก็ต้องตกใจไม่น้อย

เมื่อใต้ปลายแขนเสื้อสูทที่เปิดออกมานั้นมีแต่รอยแดงเต็มไปหมด  บางจุดดูแดงช้ำจนคล้ายจะมีเลือดออกมาก็มี

“เลิกทำตัวน่ารำคาญสักทีได้ไหม  แล้วทำให้งานนี้มันจบๆไป  ฉันจะได้ไม่ต้องมาทนเห็นหน้าเธออีก”

เขาดึงมือหนากลับคืนมาอย่างแรงจนมือบางถูกสะบัดกลับไปอย่างแรงเช่นกัน  ไม่ให้เธอมายุ่งกับร่องรอยที่เกิดจากการถูกบีบบังคับนั้น

ก่อนหน้าที่งานแต่งจะเริ่มขึ้นไม่กี่ชั่วโมงเขาหาทางหนีไปจากที่นี่ได้แล้วและก็กำลังจะเดินทางออกจากประเทศไปได้แล้วด้วย  โดยที่เขาไม่มีอะไรติดตัวสักอย่างและเลือกที่จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวเขาเอง  แต่ทว่าพ่อเลี้ยงของเขากลับส่งคนไปตามตัวเขากลับมาทั้งที่เขาไม่ได้เต็มใจจะกลับมาแต่งงานเลยสักนิดเดียว

‘คิดจะหนีมันไม่ง่ายไปหน่อยมั้ง’

‘ก็ดีกว่าต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น’

‘แกทำอะไรลงไปก็ต้องรับผิดชอบ  จะมาทิ้งขวางน้องไปแบบนี้ได้ไง’

‘ผมไม่ได้เป็นคนเริ่มเรื่องนี้’

‘แต่แกเป็นผู้ชาย  ยังไงซะก็ต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำลงไป  ไปแต่งตัวซะงานแต่งกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว  อย่าให้น้องต้องรอนาน’

‘ผมไม่แต่ง  พ่อไม่มีสิทธิ์มาบ่งการชีวิตของผม’

‘แมกซ์  แล้วแกจะให้พ่อทำยังไง  ให้พ่อเดินไปยกเลิกงานแต่งงั้นเหรอ  แล้วน้องจะเป็นยังไงจะเสียใจแค่ไหนแกคิดบ้างไหม’

‘มันก็เรื่องของเธอ  ไม่เกี่ยวกับผม’

‘แมกซ์  พ่อขอร้องล่ะ  แต่งงานกับน้องเถอะนะ  แล้วแมกซ์อยากได้อะไรตอบแทนก็บอกพ่อมา  พ่อยินดีจ่ายให้ได้ทุกอย่าง’

‘ให้ผมเป็นมาเฟีย  ให้ผมมีอำนาจทุกอย่างในธุรกิจของพ่อ  พ่อให้ผมได้ไหมล่ะ’

‘ไอ้แมกซ์  รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา’

‘ถ้าผมไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ  ผมก็ไม่แต่ง  ปล่อยให้งานแต่งนั้นมันพังพินาศไปซะ’

‘…….’

‘หึ  พ่อก็คือพ่อ  มาเฟียผู้ไม่ยอมเสียผลประโยชน์ให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น’

‘เออๆ  ตกลงตามนั้น  แล้วอย่าทำให้น้องต้องเสียใจล่ะ’

‘อืม  จะพยายามแล้วกัน’

“พี่แมกซ์”

ซีเดย์มองหน้าเขาด้วยความตกใจไปกับท่าทีและคำพูดของเขาที่ทำเหมือนไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอเลยสักนิด  แต่เขากำลังฝืนทำทุกอย่าง

เพราะอะไร  ทำไมเขาถึงทำแบบนี้  เขาไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอหรอกเหรอ 

“รีบร้องไห้ออกมาแล้ววิ่งแจ้นไปฟ้องพ่อของเธอซะ  เขาจะได้ฆ่าฉันซะ  ทุกอย่างในวันนี้มันจะได้จบสิ้นกันสักที”

แมกซ์หันไปตวาดเจ้าสาวของเขาด้วยน้ำเสียงอันแสนเย็นยะเยือกไร้ความรู้สึกใดๆนอกเสียจากความเกลียดที่เขามีให้กับเธอ  เมื่อเธอกำลังตั้งท่าจะร้องไห้ออกมาเพื่อเรียกความสงสารจากเขา 

ช่างน่าสมเพชที่เธอกำลังทำตัวเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆในวันนั้น  แต่เขาไม่ได้สงสารหรือสนใจเธออีกแล้ว

ทุกอย่างมันจบสิ้นตั้งแต่วันที่เธอกล้าวางยาเขาเพื่อทำให้เขาต้องถูกพ่อเลี้ยงของตัวเองบังคับให้แต่งงานกับเธอ

“เราไปขึ้นเวที...อึก...กันเถอะค่ะ....ยังมีพิธีที่ต้องทำอีก  อึก  หลายอย่างเลย...”

ซีเดย์ปาดเอาหยดน้ำตาที่มันไหลออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจของตัวเองทิ้งไปเพื่อไม่ให้พ่อเลี้ยงของเธอต้องมาเห็นเพราะเธอไม่อยากให้งานแต่งในวันนี้ต้องเกิดเรื่องอย่างอื่นขึ้นมา

เก็บเอาความเสียใจเอาไว้เมื่อต้องมารู้ว่าเขาไม่ได้รักและไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ  ทุกอย่างล้วนเป็นคำโกหก

พี่ชายที่แสนดีที่ทำให้เธอแอบรักเขามานานคนนั้นได้หายไปแล้ว

“วันที่ผมมีอำนาจล้นมือ  คือวันที่ผมจะได้แก้แค้นให้กับพ่อนะครับ  อดทนรออีกหน่อยนะครับ”

เขาประกาศกร้าวกับตัวเองคล้ายเป็นการให้สัญญากับพ่อแท้ๆที่อยู่บนฝากฟ้าว่าในวันนี้นั้นเขายอมแลกอิสระภาพทุกอย่างกับการแต่งงานกับหญิงสาวที่ไม่ได้รักเพื่อให้ได้มีอำนาจและได้เป็นมาเฟีย  เพื่อที่เขาจะได้ล้างแค้นให้กับพ่อของ

แล้วเจ้าบ่าวออกเดินนำเจ้าสาวไปขึ้นเวทีด้วยท่าทีเย็นชาจนแขกในงานต่างแอบกระซิบกระซาบกันเป็นแถบๆ  แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรงๆเพราะเกรงกลัวมาเฟียใหญ่ผู้เป็นเจ้าภาพของงานในค่ำคืนนี้

โดยมีเจ้าสาวที่เอาแต่ก้มหน้าเดินตามเจ้าบ่าวไปติดๆ  พอขึ้นไปบนเวทีเพื่อร่วมพิธีเธอยังคงความสวยเอาไว้และพยายามสดใสไปจนกระทั่งงานพิธีการต่างๆเสร็จสิ้นลง  และงานแต่งได้เกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ  เป็นงานที่เหมาะสมทั้งหน้าตาทางสังคมและฐานะของตระกูล