สัญญา

แมกซ์ลืมตาตื่นขึ้นในตอนสายๆของวันใหม่พร้อมกับอารมณ์หงุดหงิด  เมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นมาภายในห้องหอที่ยังคงมีหญิงสาวนอนอยู่ข้างกาย

“เฮ้อ”

พร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวอย่างนึกรำคาญเมื่อเธอนั้นดันมานอนทับแขนเขา  จนเขานั้นต้องรีบดึงออกมาคล้ายกับรังเกียจเธอ

ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายให้สะอาดหลังจากที่เมื่อคืนทั้งเหนื่อยทั้งเมาอาบไว้เพียงลวกๆเท่านั้น

และเมื่อเขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็รีบร้อนหยิบเอาโทรศัพท์มือถือและกุญแจรถเพื่อที่จะรีบออกไปจากห้องบ้าๆนี้ซะ  เพื่อไปจัดการเรื่องสำคัญระหว่างเขากับพ่อเลี้ยง  เพราะเขายอมที่จะแต่งงานกับผู้หญิงน่ารังเกียจคนนี้แล้วเขาก็ต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ

เขาหยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินออกจากห้องที่ตรงข้างเตียงนอนที่กำลังจะเดินผ่านไป  เมื่อสายตาของเขาไปหยุดอยู่ตรงร่างเล็กที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง

‘ไม่ได้รู้สึกอะไรซะหน่อย  ก็แค่การตอบสนองของร่างกาย’

ร่างเล็กนั้นแสนบอบบางเวลาอยู่ใต้ร่างเขา  และเย้ายวนเป็นที่สุดเมื่อถูกเขาจับให้เปลี่ยนท่าทางตามใจปรารถนา

แต่นั้นก็เป็นเพียงการตอบสนองของร่างกายของเขาก็เท่านั้น  เขาเป็นผู้ชายก็ไม่แปลกอะไรที่จะมีอารมณ์ต่อผู้หญิงที่กำลังแก้ผ้าต่อหน้าเขา

คนอย่างเธอไม่มีทางทำให้เขาหวั่นไหวได้หรอก  เพราะถ้าทำได้เขาคงไม่พลาดท่าโดนเธอวางยาจนเรื่องมันบานปลายมาถึงวันนี้หรอก

~พี่แมกซ์  หยุดเถอะนะคะ  หนูเจ็บนะ~

คำพูดของเธอแล่นเข้ามาในหัวของเขาแทรกแซงความคิดก่อนหน้านี้  เมื่อเขาเห็นใบหน้าของเธอยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยความคราบน้ำตา  และตามร่างกายที่บางส่วนไม่ได้ถูกผ้าห่มปิดเอาไว้มีทั้งรอยแดงและรอยฟันที่เกิดจากเขาให้ได้เห็น

‘คนอย่างเธอมันสมควรแล้วที่จะได้รับบทเรียนแบบนี้’

เขาเบือนหน้าหนีร่างบางที่ยังนอนหลับใหลอยู่นั้นอย่างไม่สนใจไยดีเธออีกต่อไปแล้ว  เพราะคนอย่างเธอมันก็สมควรได้รับบทเรียนกลับไปบ้าง 

แล้วเขาเดินออกจากห้องไปเพื่อกลับไปยังบ้านของพ่อเลี้ยง  ทิ้งเธอเอาไว้ตามลำพังแบบนั้น  เมื่อเขามีธุระที่จะต้องคุยกับพ่อเลี้ยงต่อ

“นายน้อยแมกซ์มาครับ”

ลูกน้องเดินเข้ามารายงานผู้เป็นเจ้านายอย่างเซนต์เมื่อมีแขกมาพบเขาถึงที่บ้าน  แม้แขกจะไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนแต่เป็นนายน้อยของบ้านหลังนี้ก็ตาม  แต่ทว่าเจ้านายกำลังนั่งทำงานอยู่ภายในห้องทำงานก็ไม่ควรให้ใครได้เข้าไปก่อนจะได้รับอนุญาต  เพราะถ้าเกิดเจ้านายกำลังทำงานสำคัญอยู่เขาก็อาจมีความผิดไปด้วย

“อืม  ให้เข้ามา”

เซนต์ที่กำลังนั่งเคลียร์งานของเมื่อคืนอยู่ผ่านรายงานของลูกน้อง  พยักหน้ารับรู้เบาๆก่อนจะให้อีกฝ่ายได้เข้ามาหา

“สวัสดี”

เสียงหนาเอ่ยด้วยความเย็นชาทักทายอีกฝ่ายกลับไป  พร้อมกับเดินไปนั่งลงตรงเก้าอี้ที่อยู่ด้านหน้าโต๊ะทำงานของผู้เป็นพ่อเลี้ยงอย่างไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเรียกให้เข้าไปนั่ง

“แล้วน้องล่ะ  มาด้วยหรือเปล่า”

เซนต์กลับไม่ได้สนใจการมาของลูกเลี้ยงของเขาหรืออีกตำแหน่งก็คือลูกเขยของเขาสักเท่าไหร่  เพราะรายนี้เป็นผู้ชายอกสามศอกจะไปไหนมาไหนปลอดภัยหายห่วงดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว

แต่เขากลับสนใจคนที่ยังไม่ได้เห็นหน้าอย่างลูกสาวคนเล็กของเขามากกว่า  เพราะด้วยเธอเป็นผู้หญิงไปไหนมาไหนก็มีแต่อันตราย  และเขาก็ไม่ได้ให้บอดี้การ์ดคอยเฝ้าเธอเอาไว้ซะด้วยเพราะนึกว่าไอ้คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าจะคอยดูแลเธอ

“ไม่จำเป็นต้องพาเธอมาด้วย”

แมกซ์ตอบเสียงเรียบออกไปอย่างไม่ได้สนใจไยดีในตัวของภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันได้คืนเดียวนั้นสักเท่าไหร่  เรียกได้ว่าไม่ได้มีความสนใจอยู่เลยก็ว่าได้  เพราะยังไงอีกประเดี๋ยวคนอย่างเธอก็คงวิ่งแจ้นมาหาเขาเอง

“หมายความว่าไง”

คิ้วหนาของมาเฟียรุ่นพ่อขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยและหงุดหงิดในตัวลูกเลี้ยงตัวร้ายนี้ซะเหลือเกิน  อุตส่าห์ประคบประหงมเลี้ยงดูมาอย่างดีแต่ทำไมยิ่งโตมันก็ยิ่งออกลายเหมือนพ่อมันไม่มีผิด

“ผมมาทวงสัญญา”

เขาไม่เสียเวลากับเรื่องไร้สาระนานนัก  รีบพูดเรื่องของตัวเองออกไป  เพราะยิ่งได้อำนาจมาเร็วเท่าไหร่  แผนการแก้แค้นของเขาก็จะได้เกิดขึ้นเร็วเท่านั้น

“ไอ้แมกซ์”

“ว่าไงล่ะ  ไหนล่ะสิ่งที่ผมต้องการ”

“เฮ้อออ”

มาเฟียใหญ่ถอนหายใจดังแทนคำตอบทั้งหมด  เพราะเขาแทบไม่อยากพูดถึงสัญญาอะไรนั้นเลย  ไม่อยากให้ลูกเลี้ยงคนนี้มีอำนาจในมืออยากให้เป็นแค่พนักงานของบริษัทผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ของเขาต่อไป

“พ่อ”

สายตาเย็นชาจับจ้องมองอีกฝ่ายไม่วางตา  เป็นไงเป็นกันถ้าอีกฝ่ายกล้าเบี้ยวสัญญาที่ให้ไว้กับเขา

“ฉันมีงานให้แกทำงานหนึ่ง  ถ้าทำสำเร็จแล้วค่อยว่ากันเรื่องสัญญานั้น”

“....”

“แกต้องพิสูจน์ตัวเอง  ว่าตัวแกนั้นจะเหมาะกับอำนาจที่ฉันจะให้ไหม”

“ได้  ว่ามา”

“ขยายเขตการค้าทางเหนือ  มีมาเฟียอยู่กลุ่มหนึ่งคุมเส้นทางแถวนั้นอยู่แกต้องไปจัดการให้มันมาเป็นของเราให้ได้  หรือไม่ก็ให้ไอ้พวกนั้นยอมก้มหัวให้เราให้เราขนส่งสินค้าได้ง่ายขึ้น”

เซนต์หางานที่เรียกได้ว่ายากเย็นที่สุดเอาไว้ต้อนรับลูกเลี้ยงของเขาแล้ว  เพราะงานที่เขาพูดถึงมันเกี่ยวกับมาเฟียแก๊งใหญ่ที่ไม่ต้อนรับคนนอกอย่างเช่นคนในตระกูลเอสเซียโนของเขา

“อืม”

แมกซ์พยักหน้ารับงานนั้นด้วยความมั่นใจ  แม้พอจะเดาได้ว่าต้องเป็นงานที่ยากเย็นแสนเข็ญก็ตาม  แต่เขาเชื่อมั่นว่าเขาทำมันได้ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม

“ไอ้โจจะคอยเป็นผู้ช่วยให้แก”

“อืม”

“ไปได้แล้ว”

เซนต์พอแจกจ่ายงานให้กับลูกเลี้ยงเสร็จสรรพเขาก็ไล่อีกฝ่ายให้กลับไปด้วยเพราะใจที่เป็นห่วงลูกสาวที่อยู่คนเดียวที่โรงแรม  ถึงแม้ว่าโรงแรมนั้นมันจะเป็นของเขาแต่คนอย่างเขาก็ไม่ไว้ใจใคร

“ยังมีอีกเรื่อง  พ่อให้คนขนของของผมกับ  อืม  ซีเดย์ไปไว้ที่บ้านเล็กด้วย  ผมกับเธอจะย้ายไปอยู่ที่นั้น”

แต่แมกซ์กลับไม่ยอมกลับออกไปง่ายเมื่อเขามาพร้อมกับความคิดที่จะแยกบ้านอยู่  ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้อยากอยู่กับเธอสองต่อสองแต่มันก็เลี่ยงไม่ได้  ก็ดีกว่าอยู่กับพวกเอสเซียโนทั้งบ้านแบบนี้

“ไม่ได้”

เซนต์ถึงกับตวาดเสียงดังออกไปด้วยความไม่พอใจ

“ทำไม”

อีกฝ่ายก็ไม่ยอมตะคอกกลับเสียงดังคืนมาเหมือนกัน

“น้องจะไปอยู่แบบนั้นได้ไง  บ้านหลังนั้นมันแคบจะตายไป  ก็อยู่ซะที่บ้านหลังใหญ่ด้วยกันมันจะเป็นอะไรไปล่ะ  ที่นี่ก็ออกจะกว้างขวางสะดวกสบาย”

เซนต์ในฐานะพ่อถึงแม้จะเป็นแค่พ่อเลี้ยงของซีเดย์  แต่เขาก็ไม่อยากให้ลูกไปลำบาก  แม้บ้านหลังนั้นจะอยู่ในรั้วเดียวกับบ้านใหญ่  แต่ที่นั้นมันไม่มีอะไรที่สะดวกสบายเลยและไม่มีพื้นที่ที่จะบรรจุความสะดวกสบายเข้าไปด้วย

อีกอย่างเขาไม่อาจปล่อยให้แมกซ์ไปอยู่ไกลหูไกลตาได้  มีอะไรหลายอย่างที่เขาจำเป็นต้องควบคุมเอาไว้

“ผม อยาก ใช้ ชีวิต ส่วนตัว กับ ภรรยา สองต่อสอง”

แมกซ์พูดช้าๆทีละคำด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่นทิ้งท้าย ยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินออกจากห้องนั้นไป

“ไปจัดการตามนั้น”

เซนต์ได้แต่มองตามหลังอีกฝ่ายไปอย่างไม่อาจทำอะไรได้มากกว่านั้น  ก่อนจะเป็นฝ่ายจำยอมทำตามข้อเรียกร้องนั้น   ออกคำสั่งให้ลูกน้องไปจัดการ  แล้วค่อยคิดหาทางใหม่ว่าจะทำยังไงถึงจะเป็นฝ่ายควบคุมอีกฝ่ายได้เหมือนเดิม