Masukchapter 02 : กันท่า(หมา)NC+
ห้องนอนพี่เมฆ เราสองสามคนนอนอยู่บนเตียงเรียงรายเป็นแถวหน้ากระดาน เรื่องของเรื่องก็คือแม่ให้ฉันมานอนคั่นกลางระหว่างพี่เมฆกับอียัยแพร เพราะกลัวว่าสองคนนี้จะทำอะไรเกินเลยกันก่อนเวลาอันควร พอดีแม่เป็นคนหัวโบราณอะนะ ไม่ได้กลัวอะไร กลัวว่าลูกสะใภ้ในอนาคตจะมีข่าวเสียๆ หายๆ เอาได้ แต่หารู้ไม่ว่าหนูที่เป็นลูกสาวแม่...ได้กินพี่เมฆไปแล้ว ^^ ซึ่งมะลิคนนี้มีเหรอที่จะปฏิเสธ ถึงแม่ไม่สั่งอีลิคนนี้ก็ไม่ให้พี่เมฆนอนกับยัยนั่นกันสองต่อสองหรอกนะ แต่ว่า... ถ้าเกิดสองคนนั้นแอบไปนัดเจอกันสองต่อสองข้างนอกล่ะ เราจะทำยังไงดีวะ และจะรู้ได้ยังไงว่าสองคนนี้ไปไหนต่อไหนกันมาบ้าง ที่สำคัญคือสองคนนี้มีอะไรกันหรือยัง? “ขอโทษนะแพร...พอดีแม่พี่แกเป็นคนที่เคร่งนิดๆ น่ะ” พี่เมฆพูดบอกกับยัยแพรข้ามผ่านหัวฉัน “ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ แพรเข้าใจนะคะ และอีกอย่างแพรก็เขินๆ ด้วย” ยัยแพรก็พูดข้ามหัวฉัน แล้วยิ้มกว้างให้พี่เมฆ “เขิน? แต่ก็ยอมมานอนบ้านผู้ชายแบบง่ายๆ เนี่ยนะ” ปากฉันพูดแดกดันแต่ตาก็ยังคงดูซีรีส์เกาหลีในโทรศัพท์มือถือ “มะลิ! พูดจาไม่ดีกับพี่แพรเขาแบบนี้ได้เรอะ” “ลิไม่มีพี่ ลิเป็นลูกคนเดียว” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่เมฆ เดี๋ยวแพรขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะคะ” ยัยแพรหน้าเสียแล้วยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะลุกเดินไปห้องน้ำ “นี่มะลิ หัดพูดจาให้มันดีๆ บ้างสิ แพรเขาโตกว่าเรานะ” พี่เมฆพูดพลางหยัดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วมองมาทางฉันอย่างหงุดหงิด “กลับไปนอนห้องเถอะ แม่ไม่รู้หรอก ป่านนี้น่าจะหลับไปละ” “ถึงกับไล่ลิเลยใช่ปะ นี่พี่เมฆเห็นผู้หญิงคนอื่นสำคัญกว่าลิเหรอ คงอยากจะเอากันเต็มทนสินะ!” “มะลิ!” เขาเรียกชื่อเสียงดังแล้วขึงตาดุดันใส่ “ถ้าพี่เมฆไล่ลิอีกรอบ ลิจะบอกทั้งแม่และยัยแพรว่าเราสองคนเอากันแล้ว ไม่ได้ขู่นะคะ!” พูดพลางลุกขึ้นนั่งแล้วขึงตาใส่อีพี่เมฆเช่นกัน “พี่คบกับยัยนั่นเพื่อที่จะกันลิให้ออกห่างจากพี่ใช่ไหมคะ แต่ขอบอกไว้ก่อน ยิ่งพี่จะกันลิออกห่าง ลิก็จะยิ่งเข้าหา” ล้มตัวลงนอนดูซีรีส์ตามเดิม ส่วนยัยแพรก็เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี สีหน้านางดูซีดเซียวผิดปกติ หรือว่าคงจะได้ยินที่ฉันกับพี่เมฆคุยกันเมื่อกี้? ได้ยินจริงๆ ก็ดีเหมือนกัน จะได้เลิกยุ่งกับพี่เมฆ ..... 23 : 00 น. ภายในห้องนอนมีเพียงแสงไฟสลัวๆ พี่เมฆกับยัยแพรหลับเป็นตายไปแล้ว เหลือก็แต่ฉันที่ยังคงนอนตาสว่างจ้าดูซีรีส์เกาหลีอยู่ วัยรุ่นเขาไม่นอนดึกกันหรอก นอนเช้าทีเดียวเลย “หืม...พระเอกจูบนางเอกอีกแล้ว อ๊าย” ฉันเผลอพูดเสียงดังและทำท่าทีเขินอายเมื่อพระเอกกับนางเอกจูบกัน “ในชีวิตจริงอยากจะลองจูบกับผู้ชายแบบในซีรีส์บ้างจัง” “จูบกับผีก่อนไหมมะลิ! เอะอะเสียงดังไม่มีความเกรงใจ” “ก็คนมันฟินจนลืมตัวนิ โถ่...” “ปิดโทรศัพท์แล้วนอนหลับไปได้แล้ว” “ไม่ปิด ลิจะดูให้จบทีเดียวเลย ไม่อย่างนั้นมันจะค้าง คุณสารวัตรเมฆนั่นแหละปิดตานอนไปเลยค่ะ” อยู่ๆ พี่เมฆก็แย่งโทรศัพท์มือถือไปแล้วปิดหน้าจอก่อนจะเอาไปวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียง “นอนซะไอ้เด็กดื้อ” “เอาโทรศัพท์ลิคืนมาเลยนะพี่เมฆ” พูดพลางจะเอี้ยวตัวไปหยิบแต่พี่เมฆก็จับมือไว้แน่น “ลิฟ้องแม่นะ” “เอะอะก็ฟ้องแม่อย่างเดียวเลยเนอะ อย่างว่า...เด็กน้อยก็แบบนี้แหละนะ ขี้แย ขี้ฟ้อง” “.....” จ้องมองหน้าแบบค้อนๆ และไม่พูดสวนกลับ “มานอนข้างนี้ได้ปะ พี่จะนอนกอดแพร” “ไม่!” ฉันปฏิเสธเสียงแข็งแล้วล้มตัวลงนอนตามเดิม “ถ้าเกิดอยากกอดก็มากอดลิแทนนะ” พูดพลางดึงแขนแกร่งมากอดตัวเองไว้ “แค่นี้ก็จบ” “มะลิปล่อยแขนพี่เดี๋ยวนี้ มาจับไปกอดแบบนี้ไม่ได้นะ!” พี่เมฆพยายามดึงแขนตนเองออก ในจังหวะนั้นยัยแพรก็ตื่นแล้วลุกขึ้นพรวดมานั่งก่อนจะมองมาที่ฉันกับพี่เมฆ แล้วนางก็นิ่งค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดขึ้น... “เอ่อ...คือ...” “มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นนะแพร คือมะลิ...” “ทำไม พี่ชายจะนอนกอดน้องสาวมันแปลกนักรึไง ทำหน้าตกใจอย่างกับเห็นผีไปได้ แต่ถ้านอนไม่ได้ก็กลับบ้านไปดิ” “นี่มะลิ!” ดึงแขนออกอย่างแรง “จะเกินไปแล้วนะ ขอโทษแพรเดี๋ยวนี้เลย” พี่เมฆดุเสียงดังใส่ แล้วบอกให้ฉันขอโทษยัยนั่น “พี่บอกให้ขอโทษแพร เดี๋ยวนี้!” เขาเน้นย้ำอีกครั้ง “ไม่เป็นไรค่ะพี่เมฆ...แพรไม่ถือสาหรอกค่ะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวแพรกลับไปนอนที่บ้านก็ได้ค่ะ” ยัยแพรพูดพลางยิ้มแห้งๆ ใส่พี่เมฆ แล้วเตรียมจะลุกออกจากเตียง “ไม่ต้อง แพรนอนที่นี่แหละครับ ส่วนมะลิกลับไปนอนที่ห้องตัวเองเถอะนะ แม่ไม่รู้หรอก” “อ๋อ นี่พี่เลือกที่จะไล่ลิเพื่อที่จะให้ผู้หญิงคนนี้นอนที่นี่กับพี่ใช่ปะ พี่เมฆจะทำแบบนี้จริงดิ” มองหน้าพี่เมฆก่อนจะหันไปมองยัยแพรนั่น “คงจะคันมากสินะ” ว่าจบฉันก็ลุกพรวดลงจากเตียงแล้วเดินออกมาจากห้องของเขาทันที แม่งโคตรจะหัวร้อนเลยตอนนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินออกมา และใจเจ้ากรรมก็ดันลืมโทรศัพท์มือถือไว้ในห้องเขาอีก “เดี๋ยวเช้าค่อยไปเอาแล้วกัน” ..... นี่ก็ดึกมากแล้ว มะลิคนนี้เคลิ้มๆ กำลังจะหลับ หนังตาทยอยปิดลงมาเรื่อยๆ แต่เหมือนฟ้าจะกวนบาทา อยู่ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูห้อง ก๊อก ก๊อก ดีดตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตูในสภาพที่ชุดนอนยุ่งเหยิง เกงในกับเสื้อในก็ไม่ได้ใส่ ถ้านอนคนเดียวหรือห้องตัวเองก็ไม่ใส่เป็นปกติอยู่แล้ว มันรู้สึกอึดอัดพิเศษที่ 4 ฝึกงานหรือจะฝึกรัก(ไออุ่นลูกสาวพ่อเมฆกับแม่มะลิ) ….. บริษัทแห่งหนึ่ง เช้านี้มาฝึกงานเข้าอาทิตย์ที่สองเห็นจะได้แล้วมั้ง ได้มาฝึกที่บริษัทxxxน่ะ พอดีพ่อของฉันรู้จักกับเจ้าของก็เลยฝากให้ ตอนนี้ฉันไม่ใช่เด็กหญิงไออุ่นที่อายุสิบขวบแล้ว แต่เป็นเด็กสาวอายุสิบเก้าปี “ไออุ่นจ๊ะ” “คะ” “พอดีท่านรองเรียกให้เข้าพบน่ะ” “ตอนนี้เลยเหรอคะ” “ใช่จ้ะ” “ได้ค่ะ” ท่านรองอีกแล้วเหรอเนี่ย วันนี้มีอะไรมากวนใจฉันกันอีกนะ ในใจก็ได้แต่ภาวนาให้ตัวเองฝึกงานเสร็จไวๆ ทีเถอะ เพราะไม่อยากจะเจอผู้ชายแบบอีตาท่านรองนั่น เดินไปยังห้องของท่านรองประธานอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจเท่าไหร่ เมื่อไปถึงก็เคาะประตูตามระเบียบของที่นี่ ก๊อกๆ “ใครครับ?” “ไออุ่นเองค่ะ” “อ๋อ เชิญเข้ามาได้ครับ” เมื่อได้รับอนุญาต ก็เปิดประตูเข้าไปทันที สิ่งแรกที่เห็นคือ ผู้ชายขี้เก็กคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ “ไม่ทราบว่าท่านรองมีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้เรียกฉันมาพบ” ถามออกไปด้วยใบหน้าที่ต้องฝืนยิ้มแย้ม “ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่อยากเห็นหน้าคุณเฉยๆ น่ะ” เขาพูดพลางยิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่คนเดียว “เผื่อบางทีผมจะได้
“พี่เมฆ ลิยังไม่ได้พูดเลยนะว่าไม่รักพี่น่ะ ชอบคิดเองเออเองแล้วก็มาน้อยใจแบบนี้ตลอด” “.....” พี่เมฆไม่พูดไม่จาอะไรต่อ แถมยังทำหน้าตาบูดบึ้งเหมือนกับเด็กสามขวบ “กลับบ้านกันเถอะ มีอะไรก็ไปคุยกันที่บ้านดีกว่า” ภายในรถ ก่อนหน้านี้ฉันบอกไปว่ากลับบ้านเราค่อยคุยกัน แต่นี่ยังไม่ทันจะออกรถเลยจ้า พี่ก็แกก็คุยแล้ว คุยในแบบของแกอะนะ “พี่เมฆปล่อยก่อน จะมาทำในรถไม่ได้นะ” “ทำไมล่ะ มะลิลืมไปแล้วเหรอว่าครั้งแรกที่เราได้กันก็ในรถนะ และตอนนั้นมะลิเป็นคนทำเองด้วย” “หืม...นั่นมันก็หลายปีมาแล้วนี่นา แต่ตอนนี้พี่ต้องหยุดก่อน เดี๋ยวจะมีคนมาเห็นเข้า” “ตอนนั้นไม่อาย...” “พี่เมฆ...” ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเถียงคุณสามีคนนี้จริงๆ และในที่สุดอีมะลิก็ต้องยอมให้พี่เมฆคนหื่นกินบนรถอยู่ดีค่ะ คนอะไรหื่นกามสุดๆ กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มเสียที “อื้อ...บะ...เบาหน่อยสิ” ร้องเสียงหลงเมื่อพี่เมฆดูดเต้าอวบแรงเกินไป “อย่าดูดแรง” เมื่อเห็นว่าฉันร้องออกมา เขาก็หยุดแล้วมองหน้าฉันด้วยสายตาหื่นๆ “เจ็บหรือเสียวครับ” ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ “ทะลึ่งแล้ว คนแก่บ้ากามเอ้ย” เบือนหน้าไปทางอื่นอย่างเขินอาย “จะทำก็รีบทำเข้าสิ จ
พิเศษที่ 3 คลั่งรักหรือคลั่งกินเมีย 18+ ..... “มะลิครับ” “คะ” “วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง อึดอัดตรงไหนหรือเปล่า” “ไม่นิคะ ลิก็ปกติดี” “พี่กลัวว่าพี่จะวุ่นวายเกินไปจนทำให้มะลิรู้สึกอึดอัดน่ะ” “นี่พี่เมฆคิดมากไปแล้วนะ ลิไม่เคยมองว่าพี่วุ่นวายเลยสักนิด เลิกคิดเล็กคิดน้อยได้แล้ว” “นั่นสิ แล้วนี่มะลิทำอะไรอยู่เหรอ” “อ๋อ ทำขนมน่ะค่ะ พอดีว่าจะเอาไปให้คุณครูที่โรงเรียน” “โรงเรียนที่ลูกสาวเราเรียนน่ะเหรอ” “ใช่ค่ะ” “ครูผู้หญิงหรือผู้ชาย” “ก็มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายแหละ พี่เมฆมีอะไรหรือเปล่า” ช่วงหลังมานี้พี่เมฆชอบทำตัวแปลกๆ เขามักจะชอบหึงหวงตลอดเวลาที่ฉันอยู่ใกล้ผู้ชาย ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่รู้จักก็ตาม “ไม่มีอะไรหรอกครับ แล้วนี่ทำให้พี่กินบ้างหรือเปล่านะ” “ถ้าพี่เมฆอยากกินก็กินได้นะ ลิทำเยอะมากเลย” “พี่ขอกินมะลิจะได้ไหมครับ” เขาก้มกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากก็เม้มที่ปลายติ่งหูฉันเบาๆ “พี่เมฆอย่าพึ่งทำแบบนี้ ขอลิทำขนมให้เสร็จก่อน” “พี่ไม่สำคัญเหรอมะลิถึงได้ไม่สนใจ” พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้ว่ากำลังน้อยใจ “พี่เป็นแบบนี้อีกแล้วนะ ลิก็แค่อยากจะทำ
พิเศษที่ 2 พี่คิม(ไม่อ่อนโยน) ..... สถานีตำรวจxxx หลังจากที่ผมหนีมามูฟออนหรือเรียกว่าทำใจนั่นแหละ ผมก็ย้ายมาประจำการในจังหวัดบ้านเกิดเสียเลย เพราะถ้ายังอยู่ที่เดิมหรือกับอะไรเดิมๆ ชาตินี้ก็คงจะทำใจไม่ได้แน่ๆ ส่วนไอ้เมฆผมก็พอรู้ข่าวมาบ้างว่ามันหายดีแล้วกลับมาอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข ผมเองก็เช่นกัน...ควรจะมีความสุขได้แล้ว “สารวัตรคิมครับ มีคนมาขอพบครับ” “ใครเหรอครับ?” “เป็นเด็กผู้หญิงแต่งกายชุดนักเรียนน่ะครับ เธอบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับสารวัตรโดยตรง” “อืม ให้เธอเข้ามาได้ครับ” “ครับ” ไม่นานเด็กผู้หญิงคนนั้นก็เดินหน้าตาระรื่นเข้ามาในห้องทำงานของผม เธอไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่ผมน่ะ “ว่าไง วันนี้จะมาป่วนอะไรอีก” ผมถามเธอออกไป “ไม่ได้จะมาป่วนสักหน่อย หนูก็แค่มีเรื่องอยากจะให้ลุงสารวัตรช่วยนิดหน่อย” “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกลุง” “แล้วจะให้หนูเรียกว่าอะไรล่ะ ก็ลุงอายุสี่สิบกว่า ส่วนหนูอายุแค่สิบเก้าเอง เพราะฉะนั้นเรียกลุงน่ะถูกแล้ว” หืม ยัยเด็กนี่!! “เหนื่อยใจกับเด็กแบบเธอจริงๆ ว่าแต่มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมาเร็วๆ เข้า ฉันจะทำง
พิเศษที่ 1 มะลิจอมแสบในวัยเด็ก ….. ย้อนไปช่วงมะลิอายุสิบขวบ “มะลิกลับบ้านกันเถอะ” “ยังไม่กลับ พี่อยากกลับก็กลับไปก่อนเลย” “ทำไมดื้อจังฮะ” “ลิดื้อตรงไหน ลิก็แค่อยากจะเลี้ยงปลาเองนะ” สาวน้อยมะลิทำหน้าตาใสซื่อใส่ “อยากเลี้ยงปลาก็ไปหาซื้อเอาตามแหล่งที่เขาขายปลาสิ ไม่ใช่มาจับปลาในคลองแบบนี้” เมฆยืนเท้าเอวมองมะลิอย่างไม่เข้าใจ เพราะเธอจะชอบทำอะไรแปลกๆ อยู่เรื่อย “แบบนั้นมันน่าภูมิใจตรงไหน ลิว่าอะไรที่ได้มาด้วยความพยายามของตัวเองนี่มันน่าภูมิใจสุดแล้ว พี่เมฆไม่เข้าใจหรอก ชอบใช้เงินแก้ปัญหาตลอด” มะลิมองหน้าเมฆอย่างขึงขังแล้วต่อปากต่อคำ “ชิ! พี่เมฆชอบใช้เงินซื้อจนเคยตัว” “เกินไปและ เดี๋ยวก็จับกดน้ำเสียนิ” “เชอะ!” มะลิเชิดหน้าใส่เมฆก่อนจะจับปลาในคลองต่อ มะลิอยากเลี้ยงปลา เธอไม่ได้เกี่ยงว่าต้องเป็นปลาแบบไหน ขอแค่ปลาอะไรก็ได้ที่มีในคลองนี้ เธอจับได้ก็จะเอาไปเลี้ยง สายตาจดจ้องอยู่แต่บนผิวน้ำเพราะรอจังหวะที่ปลาจะโผล่ขึ้นมา “ถ้าโดนแม่ดุพี่จะไม่ช่วยแล้วด้วย จะสมน้ำหน้าให้” เมฆพูดก่อนจะเดินไปนั่งรอที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ติดกับคลอง มะลิไม่ได้สนใจในสิ่งที่เมฆพูดเลยสักนิ
ส่งท้าย NC+ แซ่บๆ เริ่มผลิตลูกคนที่สอง ….. ณ ห้องของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง “ทำไมพี่ต้องพาลิมาที่นี่ด้วยเล่า ที่บ้านก็ได้มั้ง” “ไม่ได้ ถ้าเสียงมันดังแล้วลูกได้ยินจะทำยังไง” “ลิไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อย แล้วนี่ฝากลูกไว้กับพี่พรด้วยลิก็เกรงใจแกเหมือนกันนะ” “หลายปีเชียวนะที่เราไม่ได้ปลดปล่อยน่ะ พี่ว่าเราทำที่นี่แหละสะดวกดีไม่มีใครมากวนด้วย” อีพี่เมฆทำหน้าหื่นกามอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว “ทะลึ่งนะพี่อะ เก็บอาการบ้างก็ดี” “เริ่มเลยแล้วกัน” เดินปรี่เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว “ดะ...เดี๋ยว!” รีบเอ่ยปรามเขา “ขอเวลาให้ลิทำใจหน่อยสิ มันก็...มันก็...ไม่ได้มีเรื่องอย่างว่ามาหลายปีเชียวนะ ลิกลัว” “มะลิกลัวอะไร เรื่องแบบนี้เราก็เคยทำกันมาก่อนนิ อีกอย่างพี่จะทำแบบทะนุถนอมที่สุดเลย” “ก็นั่นแหละ ลิก็ยังกลัวอยู่ดี” “แล้วมะลิจะให้พี่ทำยังไงเล่า พี่ก็อดทนมานานแล้วนะ ตอนนี้แทบจะทนไม่ไหวละ ไม่เห็นใจกันบ้างเลยเหรอครับ” “ขอห้านาที! ลิทำใจห้านาที” พูดจบก็นั่งลงที่ปลายเตียง มือขึ้นทาบอกแล้วตบเบาๆ เป็นการปลอบใจตัวเองให้เลิกกลัว “ก็ได้ครับ” พี่เมฆก็นั่งลงข้างๆ ห้านาทีผ่านไป “ทำใจเสร็จ
“พะ...พี่เมฆ!” อุทานออกมาอย่างตกใจ นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นกับพี่เมฆทำไมเขาถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น “ตะ...ตาเราฝาดไปหรือเปล่านะ อาจจะไม่ใช่ก็ได้” พูดปลอบประโลมตัวเองพร้อมกับเอามือขึ้นทาบอก “ไม่ใช่หรอก...” “นี่มะลิมาทำอะไนที่นี่” ฉันหันไปหาที่มาของเสียง ก่อนจะพบว่าเป็นพี่คิม เขาเดินปรี่เข้ามา
Chapter 21 : ทางเลือกที่ดีที่สุด สามวันต่อมา ณ ร้านดอกไม้ สามวันมานี้ฉันพยายามหลบหน้าและไม่ให้พี่เมฆมาที่บ้านหรือร้านดอกไม้ เขาก็ยังคงดื้อรั้นที่จะมา พยายามถามเหตุผลว่าทำไมถึงห้าม เป็นอะไร เขาทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า ฉันก็ได้แต่บ่ายเบี่ยงและไม่พูดไม่จาอะไรด้วย ทำเป็นเมินและเฉยชาใส่ ทั้งๆ ที่
Chapter 18 : ลำบากใจ NC+ ห้องเก็บของ พี่เมฆถือวิสาสะอุ้มร่างเล็กๆ เข้ามาในห้องเก็บของอันคับแคบและรกมากๆ เพราะว่ามันเป็นห้องที่ใช้เก็บของอะนะ เขาวางตัวฉันลงบนโต๊ะเครื่องแป้งเก่าๆ ที่ผุเกือบพังแหละ “นี่พี่จะพาลิเข้ามาในนี้ทำไมฮะ” “เอ้า...ถ้าทำโจ่งแจ้งในครัวก็กลัวลูกจะเห็นไม่ใช่เหรอ” “ทะ...ท
Chapter 15 : เหตุไม่คาดฝัน คลับแห่งหนึ่ง ถูกมัดมือแล้วปิดปากไว้เพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องตะโกน นั่งอุดอู้อยู่ที่โซฟาขนาดใหญ่นี่มาเป็นชั่วโมงได้แล้วมั้ง ไอ้จอนมันออกไปไหนก็ไม่รู้ มีแต่ลูกน้องมันยืนเฝ้าฉันอยู่สามคน อยู่ๆ ลูกน้องมันคนหนึ่งก็เดินมาดึงสก็อตเทปที่ปิดปากฉันออก “อย่าแหกปากร้องนะอีตัวเล็







