Masukพอเปิดประตูห้องก็เห็นชายหนุ่มยืนทำหน้าเข้มอยู่ แล้วในมือก็ถือของบางอย่างก่อนจะยื่นให้ฉัน
“เอาโทรศัพท์มาให้ มะลิลืมไว้ที่ห้องพี่น่ะ” “.....” ไม่พูดอะไรตอบ มองหน้าก่อนจะรับโทรศัพท์มือถือมา แล้วเตรียมจะปิดประตูห้อง มือใหญ่ดันประตูห้องไว้แล้วพูดขึ้น “ผู้ใหญ่เอาของมาให้ขอบคุณสักคำมีปะ มารยาทสะกดเป็นไหมฮะ” มองหน้าแล้วจิกสายตาก่อนจะตอบกลับ “แล้วมาเคาะห้องคนอื่นดึกๆ ดื่นๆ นี่มีมารยาทมากเรอะ เอามือออกไป!” “เด็กอย่างเธอนี่มันสอนยากสอนเย็น” “ค่ะ ไม่เหมือนเด็กของพี่ที่ชื่อแพรหรอก รายนั้นคงจะสอนง่าย ง่ายชนิดที่ว่ามานอนบ้านผู้ชายทั้งๆ ที่คบได้แป๊บเดียว” “ถามจริง แพรไปทำอะไรให้มะลิเหรอ มะลิถึงไม่ชอบ” “ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ไม่มีอะไรเยอะ กลับไปนอนกกกันได้แล้วไป ลิจะนอนแล้วอย่ามากวนดิ” พูดพลางจะปิดประตูลงแต่ก็โดนพี่เมฆผลักประตูต้านไว้ แล้วอยู่ๆ เขาก็เดินพรวดเข้ามาในห้องของฉันเสียอย่างนั้น อะไรวะเนี่ย อีมะลิงง? “จะนอนแต่เปิดไฟไว้เนี่ยนะ” เขาพูดพลางมองมาทางฉัน แล้วจ้องมองนมแบบรู้เลยว่ามองอะ ใบหน้าหล่อแดงซ่านขึ้นมา กลอกตามองบนแล้วเดินไปปิดไฟ “อะนี่...หนูปิดไฟแล้ว พี่เมฆกลับไปนอนกับแฟนพี่เถอะ หนูจะนอนแล้ว” เดินไปกระโดดคว่ำหน้าลงที่เตียงแล้วหลับตาพริ้มอย่างไม่สนใจ “เลิกประชดสักทีเหอะ” พี่เมฆพูดพลางเดินไปเปิดไฟ “โอ๊ย พี่เมฆ! ลิจะนอนแล้ว” เอาหน้ามุดลงหมอนแล้วกระดกก้นขึ้น “ปิดไฟแล้วออกไปเลย ไป!” ไล่เขาอย่างหงุดหงิด “เดี๋ยวนี้ไล่พี่เรอะ” “ทีพี่ยังไล่ลิออกมาเลย เพราะฉะนั้น...เชิญออกไป” ดีดตัวนั่งแล้วผายมือเชิญให้พี่เมฆออกไปจากห้อง “ออก...ไป” “พี่ขอโทษมะลิก็แล้วกันนะ” เดินมานั่งลงที่เตียงข้างๆ ฉัน แล้วใช้มือลูบหัวอย่างแผ่วเบา “หัดทำตัวให้อ่อนโยนบ้างสิเราน่ะ” “เดี๋ยวๆ ผีเข้าหรือเปล่าเนี่ย” สองมือจับใบหน้าหล่อให้อยู่นิ่งๆ แล้วมองซ้าย มองขวา “ก็ปกติดีนะ แต่ดูแปลกไป” ว่าจบก็ปล่อยมืออกแล้วล้มตัวลงนอนท่าเดิม เอาหน้ามุดลงหมอนแล้วก้นกระดกชี้ฟ้า (คือนอนท่านี้มาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว) “มะ...มะลิ” เสียงพี่เมฆดูตะกุกตะกัก “นะ...นอนดีๆ สิ” “นี่มันห้องลิ ลิจะนอนยังไงก็ได้” ส่ายก้นไปมาเป็นการเย้ายวนไปในตัว ยิ่งเกงในไม่ได้ใส่ด้วยนะ คงจะเห็นถึงเนื้อเน้นๆ “ยะ...หยุดทำแบบนั้นก่อน” “พี่เมฆนั่นแหละถ้าไม่อยากเห็นก็ออกไปได้แล้ว” ส่ายก้นไปมาเพื่อเย้ายวนหนักกว่าเดิม ยั่วขนาดนี้ทนได้ก็ให้มันรู้ไปเซ่! “มะลิ พะ...พี่...” “.....” “พี่ขอโทษนะ” ว่าจบร่างสูงก็ขึ้นมาบนเตียงแล้วใช้สองมือจับเอวเล็กไว้แน่น “ยั่วกันเองนะ” “ลิไม่ได้ยั่ว แต่ถ้าพี่อยาก ก็เอาได้นะ” ยกก้นขึ้นสูงอีกนิด ภายในห้องนอนมะลิ ชายหนุ่มถาโถมกระแทกเอวใส่หญิงสาวแบบดุเดือดในท่าหันหลัง(ท่าหมา) เขาต้านทานแรงยั่วสวาทของเธอไม่ไหว ยั้บยั้งชั่งใจไม่อยู่ จับผู้หญิงที่คิดว่าเป็นน้องสาวมาอัดกระแทกแรงๆ แบบไม่ปราณี จนคนตัวเล็กถึงกับกำจิกผ้าปูที่นอนไว้แน่นเป็นการยึดเหนี่ยว และร้องครวญคราญเสียงดังก้องห้อง อ๊าห์ ปัก ปัก! “พะ...พี่เมฆ บะ...เบาหน่อย ลิจะไม่ไหว” ร้องบอกกับคนข้างหลังที่ตอนนี้ซอยเอวใส่รูร่องอย่างป่าเถื่อน “อ๊ะ...อ๊าห์ เบาๆ” “มันเบาไม่ได้ มะลิมายั่วพี่เอง” ท่อนเนื้อขนาดใหญ่ผุบเข้าผุบออกร่องสวาทแบบเป็นจังหวะและเน้นๆ ถี่ๆ ฉันได้แต่นอนจุกท้องน้อยแล้วน้อมรับความเจ็บจากการที่เขาอัดกระแทกมาแบบแรงๆ แก่นกายของพี่เมฆมีขนาดใหญ่มาก ทั่วๆ ไปคือเต็มที่ก็ไซส์ห้าสิบเก้า แต่ของอีพี่เมฆคือไซส์หกสิบอะจ้า ใหญ่เกิน! ที่รู้เพราะว่าเคยได้ยินเขาคุยเรื่องถุงยางกับพี่คิมเพื่อนสนิทเขาอะ คุยประมาณว่าขนาดไซส์หกสิบไม่มีถุงยางเพราะคนไม่ค่อยผลิต ของฉันก็เล็กแค่เนี้ย ไม่ฉีกก็ให้มันรู้ไปสิ “อื้อ...ลิเจ็บ” “ทนหน่อย พี่กะ...ใกล้แล้ว อ่าห์ ตอดดีมาก” เสียงครางเล็ดลอดออกมาจากปากเขาเบาๆ แล้วซอยเอวถี่ๆ ปึก ปึก! อ้าห์ อ๊าห์ ร้องครางดังขึ้นกว่าเดิมจนพี่เมฆต้องเอามือข้างหนึ่งมาปิดปากฉันไว้แน่น เพราะกลัวว่าแม่กับยัยแพรจะได้ยินเข้า “เบาเสียงไว้ เดี๋ยวแม่ได้ยินแล้วจะเป็นเรื่อง” ก้มกระซิบที่ข้างใบหูขาวแล้วขบเม้มเบาๆ ก่อนจะซุกหน้าลงที่ไหล่บาง “อะ...อื้อ...” ได้แต่ร้องอู้อี้ภายในลำคอเพราะโดนปิดปาก ตับ ตับ! ปึก! กระแทกได้ไม่นานร่างกำยำก็กระตุกเกร็งสองสามทีแล้วแน่นิ่ง ก่อนจะปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นเข้าสู่ร่างกายฉัน “สะ...เสร็จแล้ว อ่าห์” พูดพลางค่อยๆ ถอนแก่นกายใหญ่ออกจากรูร่อง “ละ...เลือดไหลด้วย พี่ขอโทษ” “อื้อ พี่เมฆเล่นกระแทกเอาๆ ไม่ยั้งแบบนี้ไม่ไหลไม่ฉีกก็ให้มันรู้ไปสิ” พูดออกมาในขณะนอนฟุบคว่ำหน้าอย่างหมดสภาพ “เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะซื้อยาคุมมาให้กินแล้วกัน พอดีปล่อยในไม่ได้ใส่ถุงยาง” พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเรียบเฉยสุดๆ “ที่จริงเราสองคนไม่ควรพลาดเป็นครั้งที่สอง” “พี่เมฆพลาดเองต่างหาก ลิก็อยู่ของลิเฉยๆ แต่พี่ดันมาเอาลิเอง ทำไมไม่ไปเอายัยแพรของพี่ล่ะ” พูดแล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมานั่ง “ดูดิ น้ำไหลออกมาแฉะเต็มเลย กลิ่นคาวด้วย” “ก็พี่อยาก...” อยู่ๆ ก็ชะงักไป “อยากอะไรเหรอ?” ถามแล้วเอียงคอสงสัยเล็กน้อย “อยากไปนอนแล้ว มันดึก ไปก่อนนะ” พูดจบก็เดินไปพิเศษที่ 4 ฝึกงานหรือจะฝึกรัก(ไออุ่นลูกสาวพ่อเมฆกับแม่มะลิ) ….. บริษัทแห่งหนึ่ง เช้านี้มาฝึกงานเข้าอาทิตย์ที่สองเห็นจะได้แล้วมั้ง ได้มาฝึกที่บริษัทxxxน่ะ พอดีพ่อของฉันรู้จักกับเจ้าของก็เลยฝากให้ ตอนนี้ฉันไม่ใช่เด็กหญิงไออุ่นที่อายุสิบขวบแล้ว แต่เป็นเด็กสาวอายุสิบเก้าปี “ไออุ่นจ๊ะ” “คะ” “พอดีท่านรองเรียกให้เข้าพบน่ะ” “ตอนนี้เลยเหรอคะ” “ใช่จ้ะ” “ได้ค่ะ” ท่านรองอีกแล้วเหรอเนี่ย วันนี้มีอะไรมากวนใจฉันกันอีกนะ ในใจก็ได้แต่ภาวนาให้ตัวเองฝึกงานเสร็จไวๆ ทีเถอะ เพราะไม่อยากจะเจอผู้ชายแบบอีตาท่านรองนั่น เดินไปยังห้องของท่านรองประธานอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจเท่าไหร่ เมื่อไปถึงก็เคาะประตูตามระเบียบของที่นี่ ก๊อกๆ “ใครครับ?” “ไออุ่นเองค่ะ” “อ๋อ เชิญเข้ามาได้ครับ” เมื่อได้รับอนุญาต ก็เปิดประตูเข้าไปทันที สิ่งแรกที่เห็นคือ ผู้ชายขี้เก็กคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ “ไม่ทราบว่าท่านรองมีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้เรียกฉันมาพบ” ถามออกไปด้วยใบหน้าที่ต้องฝืนยิ้มแย้ม “ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่อยากเห็นหน้าคุณเฉยๆ น่ะ” เขาพูดพลางยิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่คนเดียว “เผื่อบางทีผมจะได้
“พี่เมฆ ลิยังไม่ได้พูดเลยนะว่าไม่รักพี่น่ะ ชอบคิดเองเออเองแล้วก็มาน้อยใจแบบนี้ตลอด” “.....” พี่เมฆไม่พูดไม่จาอะไรต่อ แถมยังทำหน้าตาบูดบึ้งเหมือนกับเด็กสามขวบ “กลับบ้านกันเถอะ มีอะไรก็ไปคุยกันที่บ้านดีกว่า” ภายในรถ ก่อนหน้านี้ฉันบอกไปว่ากลับบ้านเราค่อยคุยกัน แต่นี่ยังไม่ทันจะออกรถเลยจ้า พี่ก็แกก็คุยแล้ว คุยในแบบของแกอะนะ “พี่เมฆปล่อยก่อน จะมาทำในรถไม่ได้นะ” “ทำไมล่ะ มะลิลืมไปแล้วเหรอว่าครั้งแรกที่เราได้กันก็ในรถนะ และตอนนั้นมะลิเป็นคนทำเองด้วย” “หืม...นั่นมันก็หลายปีมาแล้วนี่นา แต่ตอนนี้พี่ต้องหยุดก่อน เดี๋ยวจะมีคนมาเห็นเข้า” “ตอนนั้นไม่อาย...” “พี่เมฆ...” ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเถียงคุณสามีคนนี้จริงๆ และในที่สุดอีมะลิก็ต้องยอมให้พี่เมฆคนหื่นกินบนรถอยู่ดีค่ะ คนอะไรหื่นกามสุดๆ กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มเสียที “อื้อ...บะ...เบาหน่อยสิ” ร้องเสียงหลงเมื่อพี่เมฆดูดเต้าอวบแรงเกินไป “อย่าดูดแรง” เมื่อเห็นว่าฉันร้องออกมา เขาก็หยุดแล้วมองหน้าฉันด้วยสายตาหื่นๆ “เจ็บหรือเสียวครับ” ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ “ทะลึ่งแล้ว คนแก่บ้ากามเอ้ย” เบือนหน้าไปทางอื่นอย่างเขินอาย “จะทำก็รีบทำเข้าสิ จ
พิเศษที่ 3 คลั่งรักหรือคลั่งกินเมีย 18+ ..... “มะลิครับ” “คะ” “วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง อึดอัดตรงไหนหรือเปล่า” “ไม่นิคะ ลิก็ปกติดี” “พี่กลัวว่าพี่จะวุ่นวายเกินไปจนทำให้มะลิรู้สึกอึดอัดน่ะ” “นี่พี่เมฆคิดมากไปแล้วนะ ลิไม่เคยมองว่าพี่วุ่นวายเลยสักนิด เลิกคิดเล็กคิดน้อยได้แล้ว” “นั่นสิ แล้วนี่มะลิทำอะไรอยู่เหรอ” “อ๋อ ทำขนมน่ะค่ะ พอดีว่าจะเอาไปให้คุณครูที่โรงเรียน” “โรงเรียนที่ลูกสาวเราเรียนน่ะเหรอ” “ใช่ค่ะ” “ครูผู้หญิงหรือผู้ชาย” “ก็มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายแหละ พี่เมฆมีอะไรหรือเปล่า” ช่วงหลังมานี้พี่เมฆชอบทำตัวแปลกๆ เขามักจะชอบหึงหวงตลอดเวลาที่ฉันอยู่ใกล้ผู้ชาย ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่รู้จักก็ตาม “ไม่มีอะไรหรอกครับ แล้วนี่ทำให้พี่กินบ้างหรือเปล่านะ” “ถ้าพี่เมฆอยากกินก็กินได้นะ ลิทำเยอะมากเลย” “พี่ขอกินมะลิจะได้ไหมครับ” เขาก้มกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากก็เม้มที่ปลายติ่งหูฉันเบาๆ “พี่เมฆอย่าพึ่งทำแบบนี้ ขอลิทำขนมให้เสร็จก่อน” “พี่ไม่สำคัญเหรอมะลิถึงได้ไม่สนใจ” พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้ว่ากำลังน้อยใจ “พี่เป็นแบบนี้อีกแล้วนะ ลิก็แค่อยากจะทำ
พิเศษที่ 2 พี่คิม(ไม่อ่อนโยน) ..... สถานีตำรวจxxx หลังจากที่ผมหนีมามูฟออนหรือเรียกว่าทำใจนั่นแหละ ผมก็ย้ายมาประจำการในจังหวัดบ้านเกิดเสียเลย เพราะถ้ายังอยู่ที่เดิมหรือกับอะไรเดิมๆ ชาตินี้ก็คงจะทำใจไม่ได้แน่ๆ ส่วนไอ้เมฆผมก็พอรู้ข่าวมาบ้างว่ามันหายดีแล้วกลับมาอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข ผมเองก็เช่นกัน...ควรจะมีความสุขได้แล้ว “สารวัตรคิมครับ มีคนมาขอพบครับ” “ใครเหรอครับ?” “เป็นเด็กผู้หญิงแต่งกายชุดนักเรียนน่ะครับ เธอบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับสารวัตรโดยตรง” “อืม ให้เธอเข้ามาได้ครับ” “ครับ” ไม่นานเด็กผู้หญิงคนนั้นก็เดินหน้าตาระรื่นเข้ามาในห้องทำงานของผม เธอไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่ผมน่ะ “ว่าไง วันนี้จะมาป่วนอะไรอีก” ผมถามเธอออกไป “ไม่ได้จะมาป่วนสักหน่อย หนูก็แค่มีเรื่องอยากจะให้ลุงสารวัตรช่วยนิดหน่อย” “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกลุง” “แล้วจะให้หนูเรียกว่าอะไรล่ะ ก็ลุงอายุสี่สิบกว่า ส่วนหนูอายุแค่สิบเก้าเอง เพราะฉะนั้นเรียกลุงน่ะถูกแล้ว” หืม ยัยเด็กนี่!! “เหนื่อยใจกับเด็กแบบเธอจริงๆ ว่าแต่มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมาเร็วๆ เข้า ฉันจะทำง
พิเศษที่ 1 มะลิจอมแสบในวัยเด็ก ….. ย้อนไปช่วงมะลิอายุสิบขวบ “มะลิกลับบ้านกันเถอะ” “ยังไม่กลับ พี่อยากกลับก็กลับไปก่อนเลย” “ทำไมดื้อจังฮะ” “ลิดื้อตรงไหน ลิก็แค่อยากจะเลี้ยงปลาเองนะ” สาวน้อยมะลิทำหน้าตาใสซื่อใส่ “อยากเลี้ยงปลาก็ไปหาซื้อเอาตามแหล่งที่เขาขายปลาสิ ไม่ใช่มาจับปลาในคลองแบบนี้” เมฆยืนเท้าเอวมองมะลิอย่างไม่เข้าใจ เพราะเธอจะชอบทำอะไรแปลกๆ อยู่เรื่อย “แบบนั้นมันน่าภูมิใจตรงไหน ลิว่าอะไรที่ได้มาด้วยความพยายามของตัวเองนี่มันน่าภูมิใจสุดแล้ว พี่เมฆไม่เข้าใจหรอก ชอบใช้เงินแก้ปัญหาตลอด” มะลิมองหน้าเมฆอย่างขึงขังแล้วต่อปากต่อคำ “ชิ! พี่เมฆชอบใช้เงินซื้อจนเคยตัว” “เกินไปและ เดี๋ยวก็จับกดน้ำเสียนิ” “เชอะ!” มะลิเชิดหน้าใส่เมฆก่อนจะจับปลาในคลองต่อ มะลิอยากเลี้ยงปลา เธอไม่ได้เกี่ยงว่าต้องเป็นปลาแบบไหน ขอแค่ปลาอะไรก็ได้ที่มีในคลองนี้ เธอจับได้ก็จะเอาไปเลี้ยง สายตาจดจ้องอยู่แต่บนผิวน้ำเพราะรอจังหวะที่ปลาจะโผล่ขึ้นมา “ถ้าโดนแม่ดุพี่จะไม่ช่วยแล้วด้วย จะสมน้ำหน้าให้” เมฆพูดก่อนจะเดินไปนั่งรอที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ติดกับคลอง มะลิไม่ได้สนใจในสิ่งที่เมฆพูดเลยสักนิ
ส่งท้าย NC+ แซ่บๆ เริ่มผลิตลูกคนที่สอง ….. ณ ห้องของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง “ทำไมพี่ต้องพาลิมาที่นี่ด้วยเล่า ที่บ้านก็ได้มั้ง” “ไม่ได้ ถ้าเสียงมันดังแล้วลูกได้ยินจะทำยังไง” “ลิไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อย แล้วนี่ฝากลูกไว้กับพี่พรด้วยลิก็เกรงใจแกเหมือนกันนะ” “หลายปีเชียวนะที่เราไม่ได้ปลดปล่อยน่ะ พี่ว่าเราทำที่นี่แหละสะดวกดีไม่มีใครมากวนด้วย” อีพี่เมฆทำหน้าหื่นกามอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว “ทะลึ่งนะพี่อะ เก็บอาการบ้างก็ดี” “เริ่มเลยแล้วกัน” เดินปรี่เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว “ดะ...เดี๋ยว!” รีบเอ่ยปรามเขา “ขอเวลาให้ลิทำใจหน่อยสิ มันก็...มันก็...ไม่ได้มีเรื่องอย่างว่ามาหลายปีเชียวนะ ลิกลัว” “มะลิกลัวอะไร เรื่องแบบนี้เราก็เคยทำกันมาก่อนนิ อีกอย่างพี่จะทำแบบทะนุถนอมที่สุดเลย” “ก็นั่นแหละ ลิก็ยังกลัวอยู่ดี” “แล้วมะลิจะให้พี่ทำยังไงเล่า พี่ก็อดทนมานานแล้วนะ ตอนนี้แทบจะทนไม่ไหวละ ไม่เห็นใจกันบ้างเลยเหรอครับ” “ขอห้านาที! ลิทำใจห้านาที” พูดจบก็นั่งลงที่ปลายเตียง มือขึ้นทาบอกแล้วตบเบาๆ เป็นการปลอบใจตัวเองให้เลิกกลัว “ก็ได้ครับ” พี่เมฆก็นั่งลงข้างๆ ห้านาทีผ่านไป “ทำใจเสร็จ
Chapter 11 : ความจริงที่เจ็บปวด พาร์ทเมฆ ทันทีที่ไอ้เพลงมันโทร.มาบอกว่ามะลิทะเลาะกับอาพัดแล้ววิ่งหนีออกจากบ้านไป ผมถึงกับร้อนรนใจอยู่ไม่สุข รีบขับรถมาอย่างรวดเร็วโดยมีแม่ตามมาด้วย ตอนแรกผมจะขับไปที่บ้านอาพัดแต่แม่บอกว่าให้มาที่ตึกนี้ ตึกที่พ่อเคยมาจบชีวิตตัวเอง เมื่อขับมาถึงผมก็รีบวิ่งขึ้นมาท
หนึ่งเดือนต่อมา “นังมะลิ! ฉันบอกกับแกปากจะฉีกแล้วใช่ไหมว่าเวลาซักผ้าอะให้ล้างน้ำเปล่าถึงสองครั้งฟองมันจะได้หมด” อาพัดเดินเข้ามาหาฉันที่นั่งล้างจานอยู่หลังบ้านก่อนโยนตะกร้าผ้าใส่ “เอาไปซักใหม่ให้สะอาดเลยนะ ถ้าไม่สะอาดแกโดน!” ชี้หน้าคาดโทษใส่แล้วเดินไปทันที “จ้ะอา เดี๋ยวหนูจะซักให้ใหม่” ได้แต่น
Chapter 08 : ตาม(หัว)ใจหนึ่งวัน ภายในห้องนอนของมะลิ หลังจากที่กินข้าวกินปลาเสร็จ ฉันกับพี่เมฆก็ขอตัวแยกย้ายกันขึ้นมาที่ห้องของใครห้องของมัน ดีนะที่ได้ยินเสียงรถก่อน ไม่อย่างนั้นซวยแน่ๆ ถ้าแม่มาเห็นว่าเอากันอยู่ และก็ดีที่แม่ไม่สงสัยอะไร อาจจะเพราะเราสองคนตีเนียนเก่งด้วยแหละ “สรุปเราก็โดนอีพี่
“ลิว่าเราไปหาอย่างอื่นเล่นต่อดีกว่า” จูงมือพี่เมฆเดินไปข้างๆ เหมือนประหนึ่งเราเป็นแฟนกันอย่างไรอย่างนั้น “มะลิ...” “ว่าไง...” “เราสองคนมาลองเป็น...แฟนกันวันนึงดีไหม แบบว่าแค่วันนี้วันเดียวอะ” ใบหน้าหล่อจ้องมองมาที่ฉัน แววตาคู่นั้นของเขาดูไม่ได้ล้อเล่นเลยสักนิด “ว่าไง...” “พะ...พี่เมฆพูดจริง







