4 พี่น้องท้องชนกัน(ดังตับ!)(50%)

Chapter 04 : พี่น้องท้องชนกัน(ดังตับ!)NC+

19 : 00 น.

ตอนนี้ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มเป๊ะๆ พี่เมฆยืนทำอาหารอยู่ภายในห้องครัว ส่วนฉันเองก็ยืนอยู่ห่างๆ อย่างกลัวๆ เพราะกลัวว่าอีพี่เมฆมันจะจับเอาไปขังรวมกับพวกเจ้าจิ้งจกที่น่าขยะแขยงน่ะสิ วันนี้ทำตัวต่อต้านและดื้อใส่เขาไปเยอะเสียด้วยเรา

“มะลิ ทำไมต้องยืนห่างพี่ขนาดนั้นฮะ” พี่เมฆพูดพลางใส่เครื่องปรุงรสลงในอาหารแล้วเหลือบสายตามามองฉันแว้บหนึ่ง

“ก็ยืนตรงนี้มันดูปลอดภัยนี่นา แม่ไม่อยู่ลิก็ไม่รู้ว่าจะโดนพี่เมฆกลั่นแกล้งอะไรบ้าง” ฉันพูดออกไปตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อม

“นี่มะลิเห็นพี่เป็นคนขี้แกล้งขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่ พี่น่ะตัวพ่อเลยแหละ”

“เดี๋ยวก็ไม่ทำให้กินเลยนิ ปล่อยให้อดซะดีม้าง”

“ไม่เป็นไร ลิมีพี่คิมอยู่ เดี๋ยวลิโทร.บอกให้พี่คิมมารับไปกินข้าวข้างนอกได้ ไม่ง้อพี่เมฆหรอก ชิชะ!”

“อะไรๆ ก็ไอ้คิมเนอะ ทำไมไม่ไปอยู่กับมันเลยอะ” เขาพูดประชดประชันก่อนจะมองมาด้วยสายตาค้อนๆ

“ไปอยู่ได้ใช่ปะ ถ้าอย่างนั้นลิขอไปเก็บเสื้อผ้าแป๊บ”

ว่าจบก็ทำท่าก็จะวิ่งขึ้นไปบนห้อง แต่อีพี่เมฆดันไวกว่า เขาเดินมาดักหน้าด้วยความเร็วแสงแล้วรั้งข้อมือฉันไว้แน่น แน่นชนิดที่ว่าสะบัดให้ตายก็คงจะไม่หลุด

“กวนเหรอเราอะ” ก้มหน้าลงมาใกล้ๆ “ไปจับจิ้งจกมาสักตัวสองตัวแล้วปล่อยให้มันมาไต่เล่นอยู่บนตัวเด็กดื้อแถวนี้ดีไหม”

“มะ...ไม่ดีเลยจ้าพี่เมฆจ๋า ลิจะไม่ดื้อ ไม่ซนแล้ว” ต้องยอมไอ้พี่เมฆแต่โดยดี เพราะรู้ว่ารอบนี้เขาคงจะทำจริงๆ

“หึ! ทีแบบนี้มาทำกลัวนะเราอะ ไปนู่นเลย ไปหั่นผักให้พี่หน่อย จะได้ทำเสร็จเร็วๆ แล้วรีบๆ กิน”

“ก็ได้ค่า” คอตกเดินไปที่เคาน์เตอร์ครัวอย่างว่าง่าย แล้วหยิบผักในถุงมาล้างก่อนจะหั่นตามที่พี่เมฆบอก

.....

เวลาผ่านไปได้สักพัก อาหารที่ช่วยกันทำ (ไม่สิ ที่ฉันช่วยหั่นผักเฉยๆ น่ะ) ก็ถูกนำมาจัดเรียงวางอยู่บนโต๊ะอาหาร เราสองคนก็ลากเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงกันคนละฝั่ง

ฉันไม่รีรอแล้วรีบตักเข้าปากอย่างไวเพราะหิวจนตาลายไปหมด วันทั้งวันได้กินแค่พิซซ่าที่พี่คิมพาไปกินแค่นั้นเอง แล้วกว่าอีพี่เมฆจะออกเวรก็ปาไปเกือบหกโมงเย็นละ ไหนจะแวะตลาดสดตอนเย็นซื้อของมาทำอาหารอีก

“อร่อยไหม” พี่เมฆถามขึ้น แล้วนั่งเอามือเท้าคางมองมาที่ฉัน สายตาคู่นั้นแฝงไปด้วยความเอ็นดู

แต่น่าเอ็นดูแบบน้องสาวอะนะ

เดี๋ยวก็จับดูเอ็นเสียเลยนิ อีลิคนนี้ยิ่งหื่นๆ อยู่

“อร่อย...มั้ง” ตอบกลับแบบกวนๆ แล้วเคี้ยวข้าวแก้มตุ่ย

“ตอบแบบนี้ไม่ต้องกินแล้ว ไม่ให้กิน” เขาดึงจานข้าวฉันไปวางไว้ฝั่งตนเอง “ถ้าตอบว่าอร่อยค่ะ จะให้กินต่อ”

“โถ่ พี่เมฆ”

“จะพูดไม่พูด”

“อร่อยมากๆ เลยค่า ฝีมือพี่เมฆนี่อร่อยสุดยอดไปเลย ระดับเชฟห้าดาวก็ยังเทียบพี่ไม่ติด คนอะไรทั้งหล่อทั้งเก่ง” พูดเยินยอออกไปอย่างฝืนใจ เพราะถ้าไม่พูดก็จะอดกินข้าว

“จากใจใช่ไหมที่พูดมา”

“จากใจทั้งหมดที่ลิมีเลยค่า ทีนี้ก็ขอข้าวลิคืนด้วยน้า” ทำตาปริบๆ ใส่พี่เมฆ “พี่เมฆสุดหล่อ”

“อะ เอาข้าวคืนไป” เขาส่งจานข้าวคืน

“ขอบคุณค่า”

จากนั้นเราทั้งสองก็ต่างคนต่างกินข้าวกันอย่างหิวโหย ไม่มีใครพูดจาออกมาแม้แต่คำเดียว มีแต่ตักข้าวเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ จนอิ่มทั้งคู่ แล้วเอาจานที่เลอะมาช่วยกันล้าง พี่เมฆล้างน้ำยา ส่วนฉันล้างน้ำเปล่า

“ลิคิดถึงแม่จัง” พูดเสียงเอื่อยๆ แล้วเช็ดจานให้แห้งก่อนเก็บให้เข้าที่ของมัน “แม่ไม่อยู่มันดูเงียบๆ อะ”

“เดี๋ยวแม่ก็กลับมาน่า ทำเป็นลูกแงติดแม่ไปได้” พี่เมฆพูดพลางเดินไปเช็ดทำความสะอาดโต๊ะอาหารต่อ “เช็ดจานเสร็จก็ขึ้นไปอาบน้ำซะนะ ดูดิ มอมแมมไปหมด”

“ลิมอมแมมตรงไหนฮะพี่เมฆ ลิไม่ได้ไปเล่นคลุกดินคลุกทรายเหมือนเด็กสักหน่อย” เดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วดึงคอเสื้อให้เขาดู จนลืมตัวเผลอดึงกว้างไปหน่อยทำให้เห็นเนินอกอวบๆ ล้นบรา

“ถะ...ถอยออกไปก่อน” พี่เมฆหน้าแดงเถือกขึ้นมาทันที แล้วลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

“กลืนน้ำลายทำไม ของเคยๆ”

พูดจบฉันก็ดันตัวเองขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอาหารแล้วจัดการถอดเสื้อฮู้ดตัวนอกที่สวมใส่อยู่ออก “แบบนี้ลิยังดูมอมแมมอยู่ไหมอะพี่เมฆ” ใช้ปลายนิ้วเรียวลากไล้วนไปมาบนเนินอกอวบของตนเองเป็นการยั่วยวนชายหนุ่มตรงหน้า

“สะ...ใส่เสื้อเถอะมะลิ” น้ำเสียงเขาดูตะกุกตะกักแล้วตามใบหน้าก็มีเหงื่อเม็ดเล็กซึมผุดออกมา “พี่ไม่อยากทำเรื่องแบบนั้นกับมะลิอีก เราสองคนเป็นพี่น้องกันนะ ท่องจำไว้สิ” พูดจบเขาก็เบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น

“พี่เลิกพูดคำว่าพี่น้องสักทีเหอะ ลิเอียนจะแย่แล้วนะ ลิรู้ว่าพี่เมฆเองก็รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงเราสองคนก็ไม่ใช่พี่น้องกันอยู่แล้ว พี่จะปิดกั้นปิดบังตัวเองไปถึงไหนกันอะ นอกเสียจากในใจของพี่มีแต่ยัยแพรนั่น” ฉันพูดออกมาอย่างคนอารมณ์เสีย

“เฮ้อ...พอเถอะมะลิ แยกย้ายกันขึ้นห้องดีกว่า”

“พี่ขึ้นไปคนเดียวเถอะ ลิจะโทร.ให้พี่คิมมารับ”

“จะให้ไอ้คิมมันมารับไปไหน!” น้ำเสียงพี่เมฆเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที “อย่าบอกนะว่า...”

“ถ้าบอกว่าลิจะใจร่านไปให้พี่คิมเอา พี่เมฆจะทำไมเหรอ ในเมื่อไม่ได้สนใจไยดีกันอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นลิจะไปเอากับพี่คิมแล้วก็จะคบพี่คิมเป็นแฟนด้วยเลย”

“ก็ลองดูสิ พี่จะบอกไอ้คิมว่าเราเอากันแล้ว ดูสิมันจะรับได้ไหม” เขาเอามือทั้งสองข้างเท้าไว้ที่โต๊ะแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ

“อย่างนั้นลิก็จะบอกยัยแพรว่าเราเอากันแล้วเหมือนกัน ดูสิยัยนั่นจะรับได้ไหมนะ” ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เขาเช่นกัน