บทนำ

ในยามค่ำคืนที่ไร้เมฆ มีเพียงดวงดาวส่องแสงประกายระยิบระยับ ดรุณีวัยสิบสี่ปีนางหนึ่งกำลังเอนกายอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ของต้นผิงกั๋ว ในมือถือไหสุรานั่งชมความเงียบสงัดยามราตรีเพียงผู้เดียว

เพราะไม่อาจข่มตาหลับจึงออกมาร่ำสุราชมดวงดาว

สี่หลิงหลง คือบุตรีคนแรกที่เกิดจากสามีเอกของ สี่หนิงอวี่ หมอหลวงส่วนพระองค์ของฮ่องเต้หญิงแห่งอาณาจักรเยว่ฮวาหรือแคว้นสตรี ตามที่อาณาจักรอื่นเรียกขาน

หลิงหลงยกสุราขึ้นดื่ม ดวงตาสีน้ำเงินเข้มหรี่ลงเมื่อพบว่าไม่เหลือสุราแล้วจึงได้แต่ถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย

นางเอนกายลงบนกิ่งไม้ ก่อนหลับตาลง

ทว่าทันทีที่ปิดตา ภาพบางอย่างกลับผุดเข้ามาในห้วงความคิด เช่นเดียวกับทุกครั้งที่นางพยายามข่มตาหลับ

ภาพบุรุษผู้หนึ่งที่มีใบหน้าละม้ายตนส่งยิ้มให้ก่อนขึ้นเกี้ยวที่ถูกส่งมาจากในวัง

ภาพวันคืนที่ค่อย ๆ ละลายรอยยิ้มอันงดงามบนใบหน้านั่น

ภาพของบุรุษผู้นั้นค่อย ๆ ซูบผอมและเริ่มเลอะเลือน

ภาพของพี่ชายที่เสียสติแล้วปลิดชีพตนเองต่อหน้านาง

ทุกภาพผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้เหตุการณ์นั้นจะล่วงเลยมาแล้วถึงสองปี แต่ทุกภาพยังคงชัดเจนไม่เลือนหายไปตามเวลา

หลิงหลงยังจำได้ เมื่อพี่ชายของนาง…สี่หลิงซาน กลายเป็นสนมชายของฮ่องเต้หญิง เขาได้รับการโปรดปรานถึงขั้นได้อวยยศเป็น ‘ซิวอี๋’ (ผู้มีรูปโฉมวิจิตร) แต่เพราะเหตุนั้น ชีวิตของเขาจึงมิได้สงบสุขอย่างที่เห็นภายนอก

รอยยิ้มของพี่ชายผู้อบอุ่นดั่งรุ่งอรุณของนางจึงค่อย ๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา

ท้ายที่สุดสี่หลิงซานก็ล้มป่วย

ช่วงแรกดูคล้ายจะเป็นไข้หวัดธรรมดา แต่อาการจะหนักขึ้น แม้แต่หมอหลวงก็ไม่มีวิธีรักษา ยิ่งในฤดูหนาวอาการของผู้เป็นพี่ยิ่งทรุดหนัก

ยามนั้นหลิงหลงในฐานะผู้สืบทอดของตระกูลสี่ ได้ติดตามมารดาเข้าไปดูแลพี่ชาย ต้องทนเห็นเขานอนทรมานกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง ทนมองเขาซูบผอมลงและเสียสติขึ้นเรื่อย ๆ

สุดท้ายสี่หลิงซานก็เกิดอาการคลุ้มคลั่ง สังหารผู้คนหลายสิบชีวิต เวลานั้นหลิงหลงวัยสิบสองเกือบถูกเขาสังหาร

‘พี่ใหญ่!!!’ เสียงเรียกเจือสะอื้นดังก้อง หวังจะเรียกสติของเขาให้กลับมา ‘ท่านจำข้าไม่ได้หรือ พี่ใหญ่ ตั้งสติไว้!!!’

‘อ๊าาาาา’ สี่หลิงซานกุมศีรษะของตนเอง ทั่วทั้งร่างถูกย้อมไปด้วยเลือด ในมือถือกระบี่เปื้อนเลือด เขาหันมาทำท่าจะง้างฟันร่างเล็ก ๆ ของน้องสาว

แต่หลิงหลงกลับวิ่งเข้าไปกอดร่างเปื้อนเลือดนั้นอย่างไม่กลัวตาย

‘พี่ใหญ่ ข้าคือน้องสาวท่าน หลงเอ๋อร์ของท่าน ท่านจำข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ’ เธอเอ่ย หวังแค่ว่าพี่ชายที่อบอุ่นคนนั้นจะกลับมาเป็นคนเดิม

สี่หลิงซานชะงัก ‘หลง…เอ๋อร์’

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าคล้ายจะจำได้ นางจึงเรียกเขาอีกครั้งด้วยความยินดี

‘ใช่แล้ว พี่ใหญ่ ข้าคือหลงเอ๋อร์ของท่าน’ หลิงหลงจับมือของผู้เป็นพี่ขึ้นมาตรวจชีพจร ‘ท่านไม่ต้องกลัว ข้าจะรักษาท่าน ท่านจะต้องหายดี โปรดเชื่อข้า’

นางจะต้องรักษาเขาให้ได้!

สี่หลิงซานมองเด็กสาวนิ่ง เขาเอ่ยเรียก ‘หลงเอ๋อร์’ อยู่ซ้ำ ๆ ก่อนที่ความเจ็บปวดระลอกใหม่จะถาโถมเข้ามาจนเขาทรุดตัวลง

‘พี่ใหญ่ ไม่ต้องกลัว ข้าจะรักษาท่านให้หาย’ หลิงหลงพยายามตรวจดูอาการของพี่ชาย

หลิงซานมองน้องสาวเล็กน้อย เขายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้างามที่เปื้อนเลือดและเช็ดให้น้องสาวอย่างแผ่วเบา ปากยังคงเรียกหา ‘หลงเอ๋อร์’ ไม่หยุด ก่อนจะกัดปากจนเลือดซิบเนื่องด้วยความเจ็บปวดที่โถมเข้ามาดุจระลอกคลื่น

‘พี่ใหญ่ ท่านไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่…’ ยังไม่ทันได้พูดจบ หลิงหลงก็ถูกพี่ชายเหวี่ยงให้ออกห่าง ก่อนที่เขาจะให้กระบี่ในมือปาดคอของตน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องร่างเล็กอย่างไม่วางตา

เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปื้อนตัวน้องสาว ร่างของสนมชายผู้งดงามล้มลงแล้วสิ้นใจตรงหน้าของสี่หลิงหลง ทิ้งไว้เพียงภาพอันปวดร้าวที่สลักลงในใจของผู้เป็นน้อง

ริมฝีปากของเด็กสาวสั่นระริก ภาพสีแดงฉานเริ่มพร่ามัว น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมาจากดวงตาคู่งามที่ยังคงจับจ้องร่างไร้ชีวิตนั้นไม่วางตา

‘…พี่ใหญ่ ทำไมท่านไม่เชื่อข้า’

เมื่อหลิงหลงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพสีแดงเลือดนั้นยังคงตามหลอกหลอนดุจเงาตามตัว

หลังจากเหตุการณ์นั้น…หลิงหลงจึงมุ่งอ่านตำราแพทย์และตำราสมุนไพรมากขึ้น เวลาทั้งหมด นางทุ่มเทให้กับการศึกษาวิชาแพทย์

นอกจากศึกษาตำรา นางตระเวนรักษาคนไปทั่ว เก็บเงินบ้าง ไม่เก็บเงินบ้าง ตามแต่ฐานะและศรัทธาของคนไข้

เมื่อรู้ตัวอีกที นางจึงถูกเรียกว่า ‘เทพธิดาเดินดิน’ ‘สตรีที่งดงามที่สุดแห่งเยว่ฮวา’ หรือแม้แต่ ‘หมอเทวดา’ และกลายเป็นหมอที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งของอาณาจักร

แต่จะเรียกขานอย่างไรก็ช่าง นางมีเป้าหมายเดียว

“ผู้ที่มันทำร้ายท่าน ข้าจะทำให้มันต้องชดใช้อย่างสาสม” น้ำตาสายหนึ่งไหลผ่านแก้มนวลที่แดงระเรื่อด้วยฤทธิ์สุรา

นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ยามราตรียังคงเต็มไปด้วยดวงดาวสุกสกาวเต็มผืนฟ้า