ตอนที่ 1 สี่หลิงหลง

ภายในห้องตำรา หลิงหลงปิดหนังสือแล้วนำไปวางรวมกับเล่มอื่น นางอ่านสิ่งที่ตนจดไว้บนกระดาษอีกครั้ง เมื่อไม่มีข้อความใดตกหล่นจึงเอ่ยปากเรียกสาวใช้ให้เข้ามา

“เข่อชิง”

สิ้นเสียงเรียก เข่อชิง ซึ่งเป็นสาวใช้ประจำตัวจึงเข้ามารอรับคำสั่ง

“เจ้าให้คนเตรียมรถม้า ข้าจะไปวังหลวงสักเที่ยว”

“เจ้าค่ะ” เข่อชิงยอบกายแล้วเดินออกไปเตรียมรถม้าตามคำสั่ง หลิงหลงเก็บกระดาษบันทึกของตนให้เข้าที่แล้วไปเตรียมตัวออกข้างนอก

หนังสือที่นางอ่านเหล่านั้นคือตำราแพทย์หายากที่มีเฉพาะภายในวังหลวง นางจำได้หลังจากที่สี่หลิงซานสิ้นใจ นางสวมชุดขาวเฝ้าศพอยู่หลายวัน

ภาพเด็กสาวที่นั่งเหม่อลอยมองโลงศพของพี่ชายเป็นภาพที่ชวนให้สงสาร หลิงหลงเหม่อลอย บางครั้งเรียกหา 'พี่ใหญ่' ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ความเคว้งคว้างไร้ที่พึ่งพิงทำให้นางมืดแปดด้าน คล้ายคนที่กำลังสับสนและไร้หนทาง นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุการณ์เช่นนี้ผ่านไปนานเท่าใดแล้ว

โดยไม่รู้ตัวฮ่องเต้หญิงได้เข้ามาหานางแล้วยกพระหัตถ์ลูบศีรษะนางเบา ๆ

‘หลิงหลงเด็กดี หักห้ามใจเสีย’ พระองค์กล่าว ‘สนมรักของเรามักจะเล่าเรื่องของเจ้าให้เราฟัง บอกเราว่ารักเจ้ามากเพียงใด หากเจ้าเป็นเช่นนี้ พี่ชายเจ้าจะเป็นห่วง ไม่อาจหลับอย่างสงบ เจ้าเข้าใจหรือไม่’

หลิงหลงไม่ตอบ ดวงตาแดงก่ำยังคงจ้องมองโลงศพที่บรรจุร่างของพี่ชายเอาไว้

นางกำนัลคนหนึ่งเดินเข้าไปกระซิบบางอย่างกับฮ่องเต้หญิง พระนางถอนหายใจแล้วตรัสกับหลิงหลงด้วยพระสุรเสียงที่อ่อนโยนลง

‘ซิวอี๋เป็นหนึ่งในสนมที่เรารักที่สุด ดังนั้นเราจะดูแลเจ้าเอง ดีหรือไม่’ พระองค์ตรัสพลางย่อพระวรกายลงให้อยู่ระดับเดียวกับเด็กสาว ทว่าหลิงหลงยังคงนิ่งเงียบราวกับตุ๊กตาไร้ชีวิต

‘อาหลิง เห็นแก่ที่ซิวอี๋ที่ปรนนิบัติเรามานานปี เจ้าอยากได้สิ่งใด หากเราสามารถให้ได้ ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากบอกเราจะหาให้เจ้า’

หลิงหลงได้ฟังจึงเริ่มขยับตัวแล้วหันมามอง ดวงตาสีน้ำเงินว่างเปล่าไร้แวว ดูไร้ชีวิต เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นฮ่องเต้ยิ่งก็ยิ่งสงสาร พระนางลูบศีรษะของนางเบา ๆ

‘ได้ทุกสิ่งหรือเพคะ’ เสียงแหบพร่าเอ่ยถาม

‘ทุกสิ่งเท่าที่อยู่ในขอบเขตอำนาจของเรา’

ดวงตาสีน้ำเงินสั่นไหวเล็กน้อยแล้วเบนไปที่โลงศพ ปากซีด ๆ ของนางเม้มแน่นก่อนจะเอ่ย

‘เช่นนั้น หม่อมฉันขอพระราชอนุญาต ให้หม่อมฉันได้ศึกษาตำราโบราณให้หอตำราส่วนพระองค์ด้วยเพคะ’

‘เท่านี้เองหรือ ได้ เราอนุญาต’

หลังจากที่ฮ่องเต้หญิงอนุญาต นางจึงมักจะขลุกอยู่กับตำราเหล่านั้นทั้งวัน โดยมีมหาดเล็กและนางกำนัลคอยดูแล นางศึกษาตำราโดยไม่หลับไม่นอนอยู่หลายวัน ฮ่องเต้หญิงจึงทรงอนุญาตให้นางนำตำรากลับไปศึกษาที่คฤหาสน์ตระกูลสี่และต้องนำไปคืนในระยะเวลาที่กำหนด

ช่วงเวลาสองปีมานี้นางจึงมักจะเข้าวังหลวงอยู่เสมอเพื่อยืมและคืนตำรา

หลังจากที่หลิงหลงนำตำราไปคืน นางได้พบกับมารดาของนางซึ่งเป็นขุนนางแพทย์ ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นหมออันดับหนึ่งของอาณาจักร ณ ขณะนี้

หลิงหลงยอบกายเพื่อทักทาย “ท่านแม่”

สี่หนิงอวี่มองบุตรสาวอย่างเย็นชาแล้วกล่าวธุระ

“สี่หลิงหลง หรูเอ๋อร์ตามหาเจ้า เจ้าจงรีบกลับไปหานาง” จบคำ ผู้เป็นมารดาก็จากไปโดยไม่หันกลับไปมองหลิงหลงอีก

หลิงหลงมองตามแผ่นหลังแม่ไปอย่างเย็นชา

นับตั้งแต่จำความได้ สี่หนิงอวี่มักจะเรียกนางเช่นนั้น ส่วนบิดาของนาง จางปิงเฉิง ก็เรียกขานนางว่าหลิงหลงหรืออาหลิงเช่นเดียวกับผู้อาวุโสหรือญาติในตระกูล

มีเพียงพี่ชายของนางเท่านั้นที่เรียกนางว่า ‘หลงเอ๋อร์’

ครั้งยังเด็กนางไม่เข้าใจ ทำไมท่านแม่จึงสามารถเรียกพี่น้องของนางอย่างสนิทสนม ขณะที่เรียกนางและพี่ชายด้วยชื่อแซ่อย่างเย็นชา ทุกครั้งที่พูดคุยมักจะเป็นเวลาที่ถูกมอบหมายหน้าที่หรือธุระจำเป็น ไม่มีการพูดคุยหรือไถ่ถามตามที่แม่ลูกควรเป็น

เมื่อโตขึ้นนางถึงได้เข้าใจว่า แม่ไม่ได้รักนางกับพี่ชายเหมือนบุตรคนอื่น เรียกได้ว่านางและหลิงซานเป็นเพียง ‘หน้าที่’ ที่สี่หนิงอวี่ต้องให้กำเนิด เป็นเพียงลูกของสามีเอกที่เทียบไม่ได้กับบุตรของอนุ

หลิงหลงจึงเป็นเพียงหมากในการสืบทอดตำแหน่งเจ้าบ้านของสี่หนิงอวี่และเป็นว่าที่เจ้าบ้านคนถัดไปเพียงแค่นั้น ส่วนหลิงซานที่เป็นบุรุษจึงมีประโยชน์เพียงแค่ถูกส่งไปเป็นสนมในวัง

ประโยชน์เพียงหนึ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้เพื่อตระกูลและต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถเพราะมัน

มหาดเล็กผู้มีหน้าที่ดูแลนางเห็นว่านางเหม่อมองตามหลังมารดาไป จึงเดินเข้ามาโค้งให้พลางเอ่ยถาม “ท่านหญิงต้องการไปที่ใดหรือขอรับ ข้าจะนำทางเอง”

‘ท่านหญิง’ เป็นคำที่ฮ่องเต้ให้ทุกคนเรียกนางแทน ‘คุณหนูสี่’ ซึ่งถือเป็นการแสดงออกถึงความโปรดปรานที่พระองค์มีต่อหลิงซานและความเมตตาเอ็นดูที่มีให้หลิงหลง

หลิงหลงเบนสายตากลับมามอง “โปรดพาข้าไปยังสระบัวที่พี่ใหญ่ข้าชอบ”

ธุระของน้องสาวผู้นั้น ในสายตานางหาใช่เรื่องสำคัญ สี่ลี่หรูเป็นบุตรสาวคนเล็กที่เกิดจากอนุ ถูกบิดามารดาตามใจจนแทบไม่รู้สิ่งใดควรไม่ควร เด็กนั่นควรหัดรอเสียบ้าง

มหาดเล็กชายรับคำแล้วพานางไปยังสระบัวขนาดใหญ่ ก่อนจะขอตัวไปนำของว่างมาให้

หลิงหลงนั่งเล่นบนศาลากลางสระบัว เหม่อมองสระบัว ในใจนึกถึงยามที่สี่หลิงซานยังอยู่ พวกเขาสองพี่น้องมักจะมานั่งคุยเล่นอยู่ที่นี่เป็นประจำ

คล้ายว่านางจะเห็นภาพยามที่นางอยู่กับพี่ชาย ในยามบ่ายคล้อยที่นางมาเยี่ยมเขา พี่ชายคีบขนมหวานให้นางชิม นางที่ยังเด็กก็เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้ผู้เป็นพี่ฟังด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข

แต่ก็เป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้ว ทุกอย่างล้วนไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ยามนี้มีเพียงนางที่นั่งอยู่ข้างสระบัว ดวงหน้าที่สะท้อนบนผิวน้ำปราศจากรอยยิ้ม แววตาเย็นชา

รอยยิ้มของนางได้จากไปพร้อมกับชีวิตของผู้เป็นพี่ในวันนั้น

มหาดเล็กกลับมาพร้อมเม็ดบัวเชื่อมและชาชั้นดี หลิงหลงนั่งชมทิวทัศน์อยู่นานก่อนจะกลับคฤหาสน์