3 แขกคนสำคัญ

หลังจากเสียงเครื่องยนต์รถของไคเซอร์เคลื่อนห่างออกไปจากตัวคฤหาสน์ ใบเตยที่ยืนแอบมองจากมุมหนึ่งของห้องโถงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอรู้ดีว่าเวลาหลังจากนี้คือช่วงเวลาที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวภายในบ้านหลังนี้

ใบเตยตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องครัว ซึ่งกลุ่มแม่บ้านกำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดและจัดเตรียมมื้อเที่ยง เธอไม่ได้ต้องการมาเป็นนายหญิงที่สั่งการ แต่เธออยากจะลองผูกมิตรกับคนที่ต้องอยู่ร่วมกันทุกวันให้มากที่สุด

“มีอะไรให้ใบเตยพอจะช่วยได้บ้างไหมคะ” ใบเตยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้า

หัวหน้าแม่บ้านที่กำลังเช็ดโต๊ะตัวยาวชะงักมือไปชั่วครู่ เธอเหลือบสายตามองใบเตยด้วยแววตาที่อ่านไม่ออกก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ถึงแม้ในใจจะรู้สึกไม่ชอบใจในสถานะของใบเตย แต่สัญชาตญาณของการเป็นลูกน้องเก่าแก่ทำให้เธอยังคงรักษาความเกรงใจเอาไว้

“คุณใบเตยไปพักผ่อนเถอะค่ะ งานทางนี้ดิฉันกับคนอื่นๆจัดการเองได้ งานบ้านงานเรือนไม่ใช่หน้าที่ที่คุณต้องลงมาทำหรอกค่ะ” หัวหน้าแม่บ้านวัยกลางคนตอบเสียงราบเรียบ

“แต่อยู่คนเดียวในห้องมันก็เงียบเกินไปน่ะค่ะ…” ใบเตยพยายามพูดต่อ

“ถ้ามีอะไรให้ทำ บอกใบเตยได้นะคะ ใบเตยอยากช่วยจริงๆ”

แม่บ้านรุ่นน้องอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอเบาๆ ก่อนจะพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความเกรงใจลงไปมากกว่าคนเป็นหัวหน้า

“จะช่วยอะไรได้คะ งานที่นี่มันค่อนข้างละเอียด ถ้าพลาดมาจะกลายเป็นภาระพวกเราเปล่าๆ”

ใบเตยได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น พยายามไม่เก็บคำพูดนั้นมาใส่ใจ หัวหน้าแม่บ้านหันไปปรามลูกน้องด้วยสายตาก่อนจะหันกลับมาหาใบเตยแล้วเปลี่ยนเรื่องคุยด้วยน้ำเสียงที่ดูจงใจจะให้คนฟังต้องเจ็บปวด

“อีกอย่างนะคะคุณใบเตย…” หัวหน้าแม่บ้านพูดขึ้นพลางจัดแจงแจกันดอกไม้บนโต๊ะ

“ช่วงเย็นนี้คุณหนูเมดาจะเข้ามาที่บ้านนะคะ ดิฉันเลยต้องเตรียมขนมกับชาที่เธอชอบเป็นพิเศษ คุณหนูน่ะ เธอฉลาด อ่อนหวาน แล้วก็เป็นที่รักของทั้งคุณไคเซอร์และคุณท่าน งานการของเธอก็ทำได้ดีเยี่ยม แถมยังเข้ากับคุณไคเซอร์ได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย ใครเห็นก็ต่างชื่นชมว่าเธอคือคู่แท้ที่เหมาะสมกันที่สุด”

ใบเตยยืนนิ่ง แววตาที่เคยฉายความพยายามจะผูกมิตรเริ่มหม่นแสงลง เธอรับรู้ได้ทันทีว่าถ้อยคำเหล่านั้นถูกใช้เป็นอาวุธเพื่อเตือนให้เธอรู้ว่าที่ตรงไหนคือตำแหน่งของเธอ และที่ตรงไหนคือตำแหน่งของ ‘ตัวจริง’

“เหรอคะ” ใบเตยตอบรับเพียงคำเดียวสั้นๆ

“ค่ะ เป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมจริงๆค่ะ ถ้าคุณหนูเมดามาเห็นบ้านที่ดูเปลี่ยนไปจากเดิมเพราะใครบางคนเข้ามาอยู่ เธอคงจะรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอกค่ะ” แม่บ้านรุ่นน้องเสริมขึ้นอีกแรง

ใบเตยไม่ได้ตอบโต้อะไรอีก เธอได้แต่ยืนฟังนิ่งๆ ความรู้สึกหน่วงลึกในอกไม่ได้ทำให้เธอโกรธเคืองพวกแม่บ้านเพราะเธอเข้าใจดีว่าสายตาของพวกเธอถูกกำหนดด้วยอคติที่ไคเซอร์เป็นคนสร้างขึ้น

เธอค่อยๆถอยหลังออกมาจากครัวด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ก่อนจะสาวเท้ากลับขึ้นห้องไป

ตอนเย็น

กลิ่นหอมของอาหารเลิศรสจากห้องครัวลอยอบอวลไปทั่วบ้าน เป็นสัญญาณของแขกคนพิเศษที่กำลังจะมาถึง

ใบเตยที่เพิ่งลงมาจากห้องนอนช่วงเย็นเห็นบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ทุกคนดูตื่นเต้นและกุลีกุจอเป็นพิเศษ จนกระทั่งเสียงรถสปอร์ตคันคุ้นตาแล่นเข้ามาจอดที่หน้ามุข

ไม่กี่นาทีต่อมา ไคเซอร์ก็ก้าวเข้ามาในโถงบ้านโดยมีหญิงสาวรูปร่างโปร่งระหงในชุดเดรสสีครีมดูสง่างามเดินเคียงข้างมาด้วย

เมดา เธอสวยสมคำร่ำลือ ใบเตยที่ยืนอยู่ตรงมุมโถงทางเดินชะงักเท้าทันทีเมื่อเห็นไคเซอร์ก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างกับเมดาด้วยท่าทีอ่อนโยน

สายตาของไคเซอร์เหลือบมาเห็นใบเตยพอดี ความอ่อนโยนในแววตาพลันจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่คุ้นเคย เขาหยุดเดินแล้วหันมามองเธอด้วยสายตาเฉยเมย

“คืนนี้ฉันมีแขกคนสำคัญ ฉันต้องการเวลาส่วนตัวกับเมดา ไม่ต้องลงมาที่ห้องอาหาร และไม่ต้องมาให้เราเห็นหน้า เข้าใจนะ” ไคเซอร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นราบเรียบจนเย็นเยือก

เมดาที่ยืนอยู่ข้างๆหันมามองใบเตยด้วยรอยยิ้มที่ดูอ่อนหวาน แต่มองลึกเข้าไปกลับว่างเปล่า

“สวัสดีค่ะ คุณคงเป็นคนที่ไคเซอร์เคยเล่าให้ฟังสินะคะ”

คำว่า ‘คนที่เคยเล่าให้ฟัง’ กระแทกใจใบเตยจนชาหนึบ เธอเดาไม่ออกเลยว่าไคเซอร์เล่าเรื่องเธอในแง่ไหน ภาระ? หุ่นยนต์? ที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนสมรส

ใบเตยก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามรักษาความนิ่งเฉยแม้หัวใจจะบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

“ค่ะ สวัสดีค่ะ ขอให้มีความสุขกับมื้ออาหารนะคะ” เธอกล่าวจบก็หมุนตัวเดินขึ้นบันไดกลับไปยังห้องนอนชั้นบนทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองภาพที่ไคเซอร์โอบเอวคนรักเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องอาหาร

เมื่อประตูปิดลง ใบเตยพิงแผ่นหลังกับบานไม้ เสียงหัวเราะแว่วหวานของเมดาและเสียงทุ้มต่ำของไคเซอร์ที่ดังลอดขึ้นมาจากชั้นล่างทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรง

ช่วงดึก

คฤหาสน์ทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบสงัดเมื่อไคเซอร์กลับมาถึงบ้านหลังจากไปส่งเมดามาแล้ว

ใบเตยที่นอนขดตัวด้วยความหิวจนปวดท้องตัดสินใจเปิดประตูห้องออกไปหวังจะไปหาอะไรรองท้องในครัว

ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวลงบันได ไคเซอร์ที่เพิ่งก้าวพ้นประตูใหญ่เข้ามาก็ชะงักฝีเท้า ทั้งคู่ประสานสายตากันในความสลัวของโถงทางเดิน

ร่างสูงในเสื้อเชิ๊ตแบรนด์หรูสีดำขมวดคิ้วแน่น เขามองร่างบอบบางสมส่วนของใบเตยที่อยู่ในชุดนอนเรียบง่ายด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงความหงุดหงิด

“ดึกป่านนี้แล้ว เธอจะไปไหน”

ใบเตยชะงักค้าง มือเกาะราวบันไดแน่น ความหิวทำให้เธอรู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย

“ใบเตย…แค่จะไปหาอะไรทานในครัวค่ะ”

ไคเซอร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นชาและบาดลึก

“มื้อค่ำวันนี้ฉันสั่งให้แม่บ้านทำไว้เผื่อคนในบ้านทุกคน แต่เธอกลับไม่ได้ทาน จะมาเรียกร้องความสงสารเอาตอนนี้มันสายไปไหม”

“ใบเตยไม่ได้เรียกร้องความสงสารค่ะ…” ใบเตยตอบเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติ

“แค่หิว และใบเตยก็ไม่อยากจะลงไปรบกวนบรรยากาศของคุณกับคุณเมดาในช่วงหัวค่ำ”

ไคเซอร์ก้าวเข้ามาใกล้เธอจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆจากตัวเขา เขาจ้องมองใบเตยด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“เมดากลับไปแล้ว และฉันก็ไม่ได้อนุญาตให้เธอทำตัวเป็น ‘ภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง’ จนต้องมาเดินอดอยากกลางดึกแบบนี้”

เขาขยับเข้าใกล้จนใบเตยต้องถอยหลังไปจนติดผนัง

“ถ้าหิวมากนัก ก็ออกไปหาอะไรทานข้างนอก อย่าให้ฉันต้องเห็นภาพเธอเดินโซเซเหมือนขอทานอยู่ในบ้านของฉันอีก” พูดจบเขาก็เดินเลี่ยงขึ้นบันไดผ่านหน้าเธอไป ทิ้งให้ใบเตยยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น ความหิวที่ว่าทรมานแล้วยังเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่ได้รับจากถ้อยคำของเขาในคืนนี้

ย้อนเหตุการณ์กลับไปเมื่อสามเดือนก่อน

ความตกต่ำของชีวิตใบเตยมาถึงจุดวิกฤตในบ่ายวันหนึ่ง เมื่อหมายศาลและประกาศยึดทรัพย์แปะหราอยู่หน้าประตูบ้านหลังเล็กที่เต็มไปด้วยความทรงจำของครอบครัว

พ่อของใบเตยทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง หลังจากถูกญาติสนิทที่เขาไว้ใจนำโฉนดบ้านไปค้ำประกันเงินกู้นอกระบบแล้วเชิดเงินหนีไป ทิ้งภาระก้อนโตที่ครอบครัวคนธรรมดาอย่างพวกเธอไม่มีปัญญาจะหามาใช้คืนได้ทันเวลา

บ้านที่พ่อใบเตยรักนักรักหนากำลังจะถูกขายทอดตลาดในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แม่ของใบเตยทำได้เพียงร้องไห้กอดลูกสาวแน่นพลางมองภาพบ้านที่กำลังจะหลุดมือไป

ท่ามกลางความมืดมน เสียงรถยนต์สีดำสนิทระดับหรูหลายคันก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน ทนายความวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวลงมาจากรถ พร้อมกับเอกสารสำคัญในแฟ้มหนังราคาแพง

‘คุณใบเตยครับ ผมเป็นทนายความประจำตระกูลของตระกูลคุณไคเซอร์’ ทนายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทพลางยื่นเอกสารบางอย่างให้

‘ทางเราทราบเรื่องปัญหาหนี้สินของคุณแล้ว และคุณไคเซอร์ได้อนุญาตให้ผมมาเสนอทางออกที่ดีที่สุดสำหรับครอบครัวคุณ’

ใบเตยรับเอกสารมาอ่าน มือของเธอสั่นเทาเมื่อสายตาไล่เรียงไปตามตัวอักษร ภายในนั้นระบุถึง พินัยกรรมของคุณพ่อของไคเซอร์ ที่ระบุเจาะจงถึงชื่อของเธอ เธออ่านเงื่อนไขการแต่งงานกับไคเซอร์ บุตรชายคนเดียวของตระกูลเพื่อแลกกับการล้างหนี้ทั้งหมดและกรรมสิทธิ์ในบ้านหลังนี้จะถูกโอนกลับมาเป็นของเธอโดยสมบูรณ์

‘ถ้าฉัน...ถ้าฉันแต่งงานกับเขา บ้านหลังนี้จะไม่ถูกยึดใช่ไหมคะ’ ใบเตยถามเสียงสั่น ร่างกายอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ เธอหันไปมองพ่อที่กำลังมองมาด้วยแววตาเจ็บปวดและละอายใจ

‘ใช่ครับ และทางเราจะดูแลค่าใช้จ่ายทุกอย่างของครอบครัวคุณให้ตลอดไป’ ทนายตอบสั้นๆราวกับรู้ดีว่านี่คือคำตอบที่เธอไม่มีทางปฏิเสธได้

ใบเตยหลับตาลง ภาพของพ่อที่ทรุดโทรมลงไปทุกทีและความกังวลของแม่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลาย เธอไม่มีทางเลือกอื่นเลยจริงๆ หากเธอปฏิเสธ ครอบครัวจะต้องกลายเป็นคนไร้บ้านในทันที และเธอก็คงไม่มีหน้าจะทนเห็นพ่อแม่ต้องลำบาก

‘ตกลงค่ะ...’ ใบเตยตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน

‘ฉันยอมแต่งงาน ขอแค่ให้พ่อกับแม่ปลอดภัย และบ้านหลังนี้ยังคงอยู่’