4 อย่าเพิ่งรีบตาย

ห้องนอนใบเตย

หลังจากปิดประตูห้องนอนลง ใบเตยพิงแผ่นหลังกับบานไม้แน่น ความหิวที่ถูกข่มไว้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปวดหนึบในกระเพาะอาหาร

เธอพยายามขดตัวบนเตียงเพื่อบรรเทาอาการ แต่ความเจ็บปวดกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนเธอทนไม่ไหว

ในที่สุด ใบเตยจึงตัดสินใจประคองร่างที่อ่อนแรงออกมาจากห้องเพื่อจะลงไปหาที่เก็บยาในครัวที่ชั้นล่าง

ขณะที่เธอกำลังก้าวเท้าลงบันไดอย่างเชื่องช้าด้วยความทรมาน ไคเซอร์ที่เพิ่งเปิดประตูห้องนอนใหญ่ของเขาออกมาพอดีก็ชะงักฝีเท้า สายตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่ดูโซเซด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญใจ

“ฉันบอกให้เธออยู่แต่ในห้องไม่ใช่หรือไง” เขาถามเสียงกร้าว มือหนาเกาะราวบันไดแน่นขณะก้าวลงมาเผชิญหน้า

ใบเตยชะงักค้าง มือหนึ่งกุมท้องไว้แน่น ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนเห็นได้ชัด

“ใบเตย…ปวดท้องค่ะ จะลงไปหายา”

ไคเซอร์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาไม่มีแม้แต่ความห่วงใย มีเพียงความสมเพชที่ฉายชัด

“ปวดท้อง? หรือแค่จะหาเรื่องเรียกร้องความสนใจจากฉันกันแน่ เห็นหน้าเธอทีไรก็น่ารำคาญทุกที ยิ่งดึกยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิด”

“ใบเตยไม่ได้เรียกร้องอะไรเลยค่ะ...” ใบเตยพยายามพูดสวนออกไปแม้เสียงจะขาดห้วงเพราะความปวด

“ถ้าคุณไม่อยากเห็นหน้า ใบเตยก็จะรีบไปและรีบกลับ จะไม่ทำให้คุณรำคาญไปมากกว่านี้”

ไคเซอร์ก้าวลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอเพียงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นน้ำหอมเย็นๆของเขาทำให้ใบเตยยิ่งรู้สึกหน้ามืด

“งั้นก็รีบหายาให้เจอแล้วไสหัวกลับห้องไปซะ ก่อนที่ความรำคาญใจของฉันจะกลายเป็นความโกรธจริงๆ”

เขาก้าวเบี่ยงตัวผ่านเธอไปอย่างเย็นชา ทิ้งให้ใบเตยยืนกัดริมฝีปากแน่น ข่มความเจ็บปวดทั้งจากท้องและจากถ้อยคำที่บาดลึกในใจก่อนจะฝืนเดินลงบันไดต่อไปเพียงลำพัง

ไคเซอร์เดินขึ้นบันไดไปได้เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็หยุดชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นใบเตยที่ก้าวพลาดจนเกือบจะเซตกบันได มือบางของเธอกำราวบันไดไว้แน่นจนสั่นระริก ใบหน้าที่เคยดูซีดอยู่แล้วตอนนี้กลับขาวเผือดราวกับกระดาษ

เขาสบถในลำคอเบาๆด้วยความหงุดหงิดที่ตัวเองดันรู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมาเสียดื้อๆ ไคเซอร์หมุนตัวกลับแล้วเดินตามลงไปอย่างรวดเร็ว

“ปวดท้องตรงไหน” เขาถามเสียงกระด้างขณะคว้าต้นแขนของใบเตยไว้ก่อนที่เธอจะเดินโซเซต่อไป

“ใบเตยไม่เป็นไรค่ะ” ใบเตยพยายามขืนตัวออก เธอไม่อยากให้เขาเห็นสภาพที่น่าเวทนาของตัวเองไปมากกว่านี้

แต่ในจังหวะที่เธอพยายามจะเดินต่อ ร่างของเธอก็ทรุดลงไปนั่งกับพื้นทันทีเพราะความปวดที่ถาโถม ใบเตยยกมือขึ้นกุมท้องแน่น เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผม กัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียงร้อง

ไคเซอร์ยืนมองภาพนั้นด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป ความโกรธเกรี้ยวในแววตาแทนที่ด้วยความตกใจที่ฉาบไว้ด้วยความเย็นชา เธอไม่ได้ดูเหมือนคนที่เสแสร้งแกล้งป่วย แต่เป็นคนที่กำลังอดทนกับความเจ็บปวดอย่างที่สุด

เขาขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะช้อนร่างบอบบางขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าสาวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายสะอาดของเขาที่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูกทำให้ใบเตยใจสั่นรัว เธอตกใจจนเผลอกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ

“ปล่อยค่ะ! คุณจะทำอะไร!” ใบเตยร้องประท้วงด้วยความตกใจและอับอาย

“หุบปากซะ…” ไคเซอร์คำรามต่ำ

“ถ้าเธอเป็นอะไรตายไปในบ้านหลังนี้ตอนนี้ เรื่องมันจะยุ่งยากกว่าที่ฉันคิดเยอะ”

เขาพาเธอเดินตรงไปยังห้องครัวที่ยังเปิดไฟสลัวอยู่ เขาวางเธอลงบนเก้าอี้ไม้แล้วเดินไปหยิบแก้วน้ำพร้อมกับรื้อตู้ยาด้วยความคล่องแคล่ว มือหนาแกะยาแก้ปวดออกมาสองเม็ดและยื่นให้เธอพร้อมกับแก้วน้ำ

“กินซะ แล้วก็นั่งอยู่นี่แหละ อย่าเพิ่งรีบตายในบ้านของฉัน” เขาสั่งเสียงเข้ม

ใบเตยรับยาไปทานด้วยมือที่ยังสั่นเทา เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ ในขณะที่เขายังคงตีสีหน้าเย็นชาและวาจาเชือดเฉือน แต่สัมผัสจากอ้อมแขนที่อุ้มเธอมาเมื่อครู่กลับอบอุ่นจนเธอใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก

ใบเตยขยับตัวนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้ ดวงตาที่ร่วงโรยจ้องมองแก้วน้ำในมืออย่างเลื่อนลอย ความเจ็บปวดในช่องท้องเริ่มทุเลาลงเมื่อฤทธิ์ยาเริ่มทำงาน

ไคเซอร์ที่ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าซีดเซียวของเธอสลับกับแก้วน้ำเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ปวดท้องเพราะกินอะไรผิดสำแดง หรือเพราะนิสัยอดอยากที่เธอชอบเรียกร้องความสงสารกันแน่” เขาถามขึ้น น้ำเสียงแฝงความประชดประชันอย่างที่ชอบทำ

ใบเตยเงยหน้ามองเขา แววตาที่เคยสั่นไหวกลับนิ่งเฉย

“มันก็แค่ความหิวค่ะ”

ไคเซอร์ขมวดคิ้วแน่น

“ความหิว? ในบ้านฉันมีแม่บ้าน มีอาหารเตรียมไว้ให้ทุกมื้อ ถ้าเธอหิวจนเป็นบ้าแบบนี้ก็เป็นเพราะความโง่ของเธอเอง”

“ใบเตยไม่ได้โง่ค่ะ แต่ใบเตยรู้ว่าบรรยากาศในบ้านช่วงเย็นวันนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับใบเตย และใบเตยก็ไม่อยากจะไปเป็นส่วนเกินในมื้ออาหารที่คุณทานกับคุณเมดา” ใบเตยสวนกลับเสียงเรียบ แม้จะยังดูอ่อนเพลีย

คำตอบนั้นทำให้ไคเซอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ความหงุดหงิดที่เขามีในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย

“เธอกำลังจะบอกว่า…เธอไม่กล้าลงมาทานข้าวเพราะเมดาอยู่ด้วยงั้นเหรอ”

“ใบเตยแค่เลือกที่จะไม่ไปอยู่ตรงที่ที่ไม่มีใครต้องการ” ใบเตยพูดพลางหลุบตาลงมองมือตัวเอง

“ถ้าการที่ใบเตยจะหิวจนต้องมาหายาเป็นเรื่องน่ารำคาญ ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณเสียเวลามาดูแล”

ไคเซอร์นิ่งเงียบไป ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เขาไม่นึกเลยว่าผู้หญิงที่เขาคิดว่าแสร้งทำตัวน่าสงสารจะอดทนได้ถึงเพียงนี้เพียงเพื่อหลีกทางให้ผู้หญิงของเขา

“งี่เง่า” เขาเค้นเสียงต่ำ แม้คำพูดจะดูดุดัน แต่แววตากลับดูขุ่นมัวลง

“ถ้าจะทำตัวเป็นนางเอกผู้เสียสละก็น่าจะทำให้มันตลอดรอดฝั่ง ไม่ใช่มานอนโอดโอยให้ฉันเห็นแบบนี้”

เขาสะบัดตัวเดินไปที่ตู้เย็น เปิดออกแล้วคว้าถ้วยซุปที่เหลือจากมื้อเย็นออกมาจัดการเอาเข้าตู้ไมโครเวฟ ก่อนจะนำมาวางลงตรงหน้าเธออย่างแรง

“กินซะ ถ้าพรุ่งนี้เช้าฉันยังเห็นเธอสภาพเหมือนคนขาดสารอาหารอีก ฉันจะจัดการเธอด้วยวิธีที่ทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมาหายาแน่” เขาสั่งเสียงเข้ม

“…” ใบเตยจ้องมองถ้วยซุปตรงหน้า ความรู้สึกจุกในอกตีตื้นขึ้นมา นี่คือความห่วงใยหรือเป็นเพียงการสั่งการเพื่อไม่ให้ ‘สมบัติ’ ของเขาพังไปเสียก่อนกันแน่