2 ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ

คฤหาสน์ยามค่ำคืน

ใบเตยเดินผ่านโถงทางเดินชั้นบนเพื่อจะกลับไปยังห้องนอนปีกซ้ายของเธอ

เมื่อเดินผ่านหน้าห้องนอนใหญ่ของไคเซอร์ ประตูที่ปิดไม่สนิทนักเผยให้เห็นแสงไฟสลัวจากภายใน และเสียงทุ้มต่ำที่ดูผ่อนคลายกว่าทุกครั้งที่เธอเคยได้ยิน มันเป็นเสียงของไคเซอร์ที่กำลังคุยโทรศัพท์

ใบเตยชะงักฝีเท้าตั้งใจจะรีบเดินผ่านไป แต่ประโยคถัดมากลับรั้งเธอไว้กับที่จนขยับตัวไม่ได้

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ สำหรับผม เธอคนนั้นก็แค่หุ่นยนต์ที่พ่อทิ้งไว้ให้เป็นภาระเท่านั้นแหละ ผมไม่มีวันทำอะไรที่เกินเลยกับผู้หญิงที่น่าเบื่อแบบนั้นหรอก”

หัวใจของใบเตยกระตุกวูบ เธอหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงเงามืดข้างประตู มือเล็กกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนยับย่น

(แต่ว่า…เธอยังสาวนะคะไคเซอร์ ถ้าคุณเผลอใจไป เมดาจะทำยังไง) เสียงของผู้หญิงปลายสายดูออดอ้อนและหวาดหวั่น

เสียงหัวเราะในลำคอของไคเซอร์ดังเล็ดลอดออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอ่อนโยนเหลือเกินเมื่อเขาตอบกลับ

“อย่าเอาผู้หญิงคนนั้นมาเปรียบเทียบกับตัวเองเลย ต่อให้เธอจะนอนอยู่ในบ้านหลังนี้กี่ปี ตำแหน่งที่เธอยืนก็ไม่มีวันใกล้เคียงกับคุณแม้แต่นิดเดียว”

ใบเตยหลับตาลงแน่น เธอไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ความจริงที่ได้รับรู้ทำให้ทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมตัวเองพังทลายลงในพริบตา เธอไม่ได้รู้สึกโกรธที่เขาเรียกเธอว่า ‘หุ่นยนต์’ หรือ ‘น่าเบื่อ’ แต่เธอรู้สึกถึงความเย็นชาที่กัดกินไปถึงกระดูก

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้นอยู่ในอกก่อนจะก้าวเดินอย่างแผ่วเบาที่สุดเพื่อไม่ให้คนในห้องรู้ตัวว่ามีใครผ่านมาได้ยินความลับนั้น

ใบเตยเดินกลับเข้าสู่ห้องนอนปีกซ้ายของเธอ เธอยืนพิงประตูที่ปิดสนิทอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบ ความเงียบงันในคฤหาสน์หลังใหญ่คืนนี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวเท่ากับการได้รู้ว่า ‘ตำแหน่งที่เธอยืน’ ในชีวิตของเขามันช่างว่างเปล่าและไร้ความหมายเหลือเกิน

วันต่อมา

ใบเตยตื่นแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดทำงานแล้วออกมาจากห้องนอนก่อนจะสาวเท้าลงไปข้างล่าง

เธอกดส่งข้อความด้วยมือที่สั่นน้อยๆ

‘ใบเตยสบายดีค่ะแม่ ที่นี่เงียบสงบดี พ่อกับแม่ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ’

หลังจากที่ใบเตยส่งข้อความหาแม่เพื่อปกปิดความจริงและยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสวนที่หรูหราได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับกลิ่นบุหรี่จางๆที่ลอยมาตามลม

ใบเตยรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพาย เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงที่เพิ่งเดินออกมา เขาอยู่ในชุดสูทราคาแพง ทว่าแววตาที่มองมานั้นกลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด

“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเดินเตร็ดเตร่เพื่อฆ่าเวลา ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว และสวนนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่นั้น” ไคเซอร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ

ใบเตยก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามควบคุมอารมณ์

“ใบเตยขอโทษค่ะ ใบเตยแค่จะออกมาสูดอากาศก่อนจะไปทำงาน”

ไคเซอร์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองเครื่องแต่งกายธรรมดาๆของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเฉยชา ปราศจากความสนใจราวกับสิ่งที่เขากำลังมองอยู่นั้นเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตน

“ไปทำงาน?” เขาพึมพำ คำนั้นราวกับเป็นเรื่องตลก

“น่าขายหน้าจริงๆที่ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของไคเซอร์ต้องกระเสือกกระสนไปทำงานกินเงินเดือนกระจอกๆเพื่อประทังชีวิต เธอคงอยากให้คนอื่นเห็นว่าเธอเป็นนางเอกผู้ลำบากยากเข็ญสินะ”

“ใบเตยไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ ใบเตยแค่ทำงานเพื่อเลี้ยงดูตัวเอง และเงินส่วนหนึ่งที่ใบเตยหามาได้ ก็จะเอาไว้ใช้จ่ายส่วนตัวเพื่อไม่ให้ต้องรบกวนเงินของคุณ ใบเตยคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจ ไม่ใช่เรื่องน่าอาย” ใบเตยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอสั่นไหวแต่แฝงด้วยความแน่วแน่

ไคเซอร์ก้าวเข้ามาใกล้เธอหนึ่งก้าวจนใบเตยต้องขยับถอยหลังไปชิดกับต้นไม้ใหญ่ในสวน รัศมีคุกคามจากชายหนุ่มทำให้เธอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ

“ภูมิใจเหรอ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปจับปลายคางของเธอให้เงยขึ้น

“จำไว้ให้ดี สิ่งเดียวที่ทำให้เธอยืนอยู่ในบ้านหลังนี้ได้คือพินัยกรรมของพ่อฉัน ไม่ใช่เพราะความเก่งกาจหรือศักดิ์ศรีจอมปลอมที่เธอพยายามสร้างขึ้น อย่าได้สำคัญตัวผิดว่าเธอมีค่าพอที่จะเรียกร้องความเคารพจากฉัน”

เขาปล่อยคางเธออย่างแรงจนใบเตยเซถอยหลังไปเล็กน้อย

ไคเซอร์ยืนมองร่างเล็กที่เซถอยหลังไปเพราะแรงปล่อยของเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนที่ความอดทนสุดท้ายของเขาจะหมดลง เขาสาวเท้าเข้าหาร่างบางอีกครั้ง คราวนี้ใบเตยไม่มีที่ให้ถอยแล้วเพราะแผ่นหลังชิดติดกับลำต้นของต้นไม้ใหญ่ รัศมีคุกคามจากคนตัวสูงทำให้เธอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ

“คำพูดสวยหรูที่พ่นออกมา มันไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอเป็นคนของฉัน”

ไคเซอร์โน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆที่ปะทะข้างแก้มไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่มันกลับทำให้ใบเตยขนลุกชันด้วยความหวาดหวั่น

“จากนี้ไป ห้ามเธอออกไปทำงานที่ไหนอีกเด็ดขาด”

ใบเตยเบิกตากว้าง ความตกใจฉายชัดบนใบหน้า

“คะ? แต่ใบเตย...”

“ไม่มีคำว่าแต่!” ไคเซอร์ตวาดกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ฉันไม่อนุญาตให้ภรรยาในนามของฉันออกไปรับจ้างกินเงินเดือนกระจอกๆที่ไหนอีก ชื่อเสียงของตระกูลฉันสำคัญกว่าความทะเยอทะยานที่ไร้ค่าของเธอ ถ้าเงินของฉันมันไม่พอใช้ หรือมันไม่ถูกปากจนต้องดิ้นรนไปหาเองขนาดนั้นก็บอกมา แต่ต้องไม่ใช่การเอาตัวไปประจานให้คนนอกมองว่าฉันดูแลเธอไม่ได้!”

“ใบเตยไม่ได้ต้องการให้คุณดูแลเรื่องเงิน! ใบเตยแค่ต้องการมีชีวิตของตัวเอง…” ใบเตยพยายามโต้ตอบ แม้เสียงจะสั่นเครือ

“ชีวิตของเธออยู่ในบ้านหลังนี้” ไคเซอร์ตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดราวกับประกาศิต

“ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ เธอไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรทั้งนั้น กฎของฉันมีอยู่ข้อเดียว คือทำตามที่ฉันสั่ง ส่วนเรื่องเงินค่างวดที่บ้านของเธอ ฉันจะจัดการให้เอง ถือว่าเป็นการจ่ายค่าจ้างให้เธอในฐานะที่ทำตัวเป็นภรรยาที่ดี โดยการอยู่เฉยๆภายในบ้านหลังนี้เท่านั้น”

เขามองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าตัวคฤหาสน์ ทิ้งให้ใบเตยยืนเคว้งคว้างอยู่กลางสวนเพียงลำพัง

คำสั่งนั้นเหมือนโซ่ตรวนที่ล่ามข้อมือเธอไว้โดยสมบูรณ์ ใบเตยทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหญ้าอย่างหมดแรง ความภูมิใจเพียงอย่างเดียวที่เธอมีถูกเขาริบคืนไปอย่างไม่ไยดี

ในเมื่อเขาตัดทางเลือกทุกทางของเธอไปแล้ว นับจากนี้ชีวิตของเธอคงไม่ต่างอะไรกับนกที่ถูกขังอยู่ในกรงที่มีผู้คุมใจร้ายคนนี้คอยเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา